Θα μπορούσε ο μαραθώνιος να σώσει τον κόσμο;

Η δημοτικότητα του μαραθωνίου τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί και οι συμμετοχές σπάνε ρεκόρ. Ο σημερινός μαραθωνοδρόμος από αθλητή ολυμπιακής διοργάνωσης έχει μετατραπεί σε αθλητή ενός κοινωνικού κινήματος – που περνάει μέσα από το νόημα της πειθαρχίας και της αλλαγής τρόπου ζωής.

Ο σημερινός δρομέας μαραθωνίου έχει τα χαρακτηριστικά ερασιτέχνη που έρχεται αντιμέτωπος με τις προκλήσεις ενός αθλητικού τρόπου ζωής. Είναι ένας δρομέας πρωτίστως ψυχαγωγούμενος, που μπορεί να τρέχει για διάφορους κοινωνικούς σκοπούς, να συνδυάζει τη βελτίωση της υγείας του με αγωνιστικές φιλοδοξίες και με προσωπικά στοιχήματα αυτοβελτίωσης, να δίνει προσωπικές μάχες που φλερτάρουν με τα ανθρώπινα όριά του. Αυτή η τάση υποδηλώνει ότι η επιλογή  δεν γίνεται μόνο με βάση την ανταγωνιστική πτυχή ενός αγώνα, η συμμετοχή είναι πρώτα απ’ όλα επιλογή υγείας, περιπέτειας, ευχαρίστησης.

Άνδρες και γυναίκες δρομείς μετρούν βήματα –ενθουσιασμένοι– για να συγκεντρώσουν χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς, συμμετέχοντας με τον τρόπο τους σε κοινωνικά μηνύματα για έναν καλύτερο κόσμο. Οι διοργανώσεις των αγώνων μαραθωνίου δίνουν τη δυνατότητα σε ανθρώπους με ποικίλες ικανότητες να ζήσουν την εμπειρία της προσπάθειας, την εμπειρία της συμμετοχής σε μια φιλόξενη κοινότητα ατόμων που εκπληρώνουν προσωπικούς στόχους ζωής ειδικά όταν τρέχουν έναν αγώνα 42 χιλιομέτρων και 195 μέτρων. Η ιδέα είναι: «Βρίσκω επιτέλους τον ελεύθερο χρόνο που μου αξίζει και τον αξιοποιώ με τον καλύτερο τρόπο για εμένα, με κόπο και ιδρώτα μεν, αλλά και με μια συναισθηματική ικανοποίηση στο τέλος ότι τα κατάφερα».

Οι σωματικές, συναισθηματικές και ψυχολογικές προκλήσεις πριν και κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μαραθωνίου είναι πολλές. Η επιλογή του να συμμετάσχεις σε μια ομάδα τρεξίματος μπορεί να σου δώσει κίνητρα, να σε βοηθήσει στην τήρηση ενός προγράμματος, να σου δώσει την ευκαιρία να μοιραστείς τα ίδια συναισθήματα ανησυχίας και άγχους, το αίσθημα ευθύνης να αποτελείς μέρος μιας ομάδας.

Με όσα περιστρέφονται γύρω από έναν μαραθώνιο ζει κανείς μια διαδικασία κοινωνικής προσπάθειας, στηριζόμενη στη δυνατότητα των ανθρώπων να οικοδομήσουν μια αίσθηση σύνδεσης και ολοκλήρωσης με άλλους ανθρώπους. Η αθλητική κοινότητα που σχηματίζεται γίνεται έτσι μια μεταμοντέρνα μορφή συμμετοχής στην κοινωνική ζωή που ικανοποιεί δυνατά συναισθήματα, εκπληρώνοντας προσωπικές προσδοκίες που βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχίας των σύγχρονων ανθρώπινων αναγκών. Είναι σαν όλο και περισσότεροι να πιστεύουν ότι θα σώσουν τον κόσμο, αφού πρώτα σώσουν τον εαυτό τους.