Ένα ευχαριστώ στους Milwaukee Bucks και τον δικό μας Γιάννη

Γράφει η Έφη Στεφοπούλου*

Μας αρέσει να βλέπουμε ομαδικά αθλήματα γιατί βλέπουμε στους αθλητές το ιδανικό που θα θέλαμε να ήμασταν. Βλέπουμε την επιμονή τους, το κουράγιο τους, την προσήλωσή τους στην επιδίωξη του καλού για την ομάδα τους – την κοινότητά τους. Ο αθλητής ενσαρκώνει την «αρετή» με εξαιρετικά παραστατικό τρόπο, κατανοητό από τους πάντες. Η λέξη «αθλητής» - athlete στα Αγγλικά έχει την ελληνική ρίζα του Άθλου. Οι Άθλοι του Ηρακλή είναι, σύμφωνα με την φιλόσοφο των σπορ Heather Reid, η απαρχή του αθλητισμού. Ο Ηρακλής είναι ο πρώτος αθλητής, είναι αυτός που με τους άθλους του κόπιασε και αγωνίστηκε για το καλό της κοινότητας. Από τους άθλους του πήρε ο αθλητισμός το διεθνές του όνομα. Αθλητής είναι αυτός που επιτυγχάνει σπουδαία κατορθώματα και εξυψώνει το ηθικό της κοινότητας.

Βέβαια, ο κόσμος δεν είναι ρόδινος αγγελικά πλασμένος. Ο αθλητισμός είναι και εμπορεύσιμο είδος, με ό,τι αυτό σημαίνει: αναβολικά, βία, ανισότητες, κυκλώματα. Όλα αυτά όμως δεν αποστερούν τον αθλητισμό από την αρχική σύλληψη του ιδεώδους αθλητή που είναι έμπλεος αρετής. Είναι αυτά τα χαρακτηριστικά που βρίσκουμε όλοι ελκυστικά όταν παρακολουθούμε αγώνες. Κι ενώ διχαζόμαστε μέχρι εμφυλίου συχνά για την ομάδα μας, είναι οι ίδιες ομάδες που μπορούν να μας ενώσουν, υπερβαίνοντας τη στενή περιγραφή καθηκόντων τους. Αυτό έκαναν οι Milwaukee Bucks όταν αποφάσισαν να μην παίξουν στον αγώνα του NBA διαμαρτυρόμενοι για ένα ακόμα περιστατικό αστυνομικής βίας. Ξεπέρασαν τα όρια της προπόνησής τους, των αλμάτων, της μπάλας τους, και ανέλαβαν να σηκώσουν τον αθλητισμό στο βάρθρο στο οποίο τον είχαν κι οι αρχαίοι Έλληνες. Συσπείρωσαν μια χώρα βαθιά διχασμένη και μέσα σε λίγες ώρες είχαν ακολουθήσει το παράδειγμά τους πλήθος ομάδων κι αθλητών.

Πιστεύει κανείς ότι αυτή η απόφαση των Milwaukee Bucks είναι δίχως κόστος; Δεν έχουν συμβόλαια που τρέχουν; Οικονομικές κυρώσεις που θα υποστούν; Βέβαια έχουν. Όπως επίσης έχουν και το μίσος πολλών φανατικών Αμερικανών που βρίσκουν σε αυτούς τον προφανή στόχο για να χυδαιολογήσουν και να ξεβράσουν πάνω τους όλο το δηλητήριο του τοξικού διχασμού που σιγοκαίει τις ΗΠΑ. Όμως γνωρίζοντας το κόστος αποφάσισαν να υψώσουν το αθλητικό τους ανάστημα και να μιλήσουν. Να πάρουν θέση.

Έτσι προοδεύουν οι κοινωνίες. Όταν παίρνουμε θέση για τα πράγματα γνωρίζοντας το κόστος. Όσο κι αν μοιάζει παράδοξο, το κόστος μιας απόφασής μας είναι που μας κάνει να νοιώθουμε όμορφα, που μας κάνει να νοιώθουμε άνθρωποι. Πως είναι δυνατό να ανεχτεί οποιοσδήποτε να βλέπει να πυροβολούν επτά φορές πισώπλατα εξ επαφής, μπροστά στα μάτια των παιδιών του έναν άνθρωπο, και να μην νοιώθει την ανάγκη να κάνει κάτι γι’ αυτό; Η μεγάλη Αμερικανική ομάδα έδειξε το δρόμο. Μας έδειξε ότι όλοι έχουμε τη δύναμη του παραδείγματός μας. Το παράδειγμα που δίνουμε με τη στάση μας στα παιδιά μας, στους φίλους, τους συμπολίτες μας, σε μια χώρα ολόκληρη, σε όλο τον κόσμο. Όλοι μπορούμε να ενισχύσουμε το μήνυμα ότι μερικά πράγματα όπως η ανθρώπινη ζωή και τα δικαιώματα είναι προτεραιότητα. Αυτή η στάση δεν κάνει μόνο καλό στην Δημοκρατία. Κάνει πρώτα πολύ καλό σε εμάς τους ίδιους, μας συνδέει με την ανθρώπινη φύση μας, μας θυμίζει ότι είμαστε ικανοί για την Αριστοτελική «Αρετή». Και γι’ αυτό χρωστάμε ένα ευχαριστώ στους Milwaukee Bucks και τον δικό μας Γιάννη Αντετοκούμπο που δείχνει το δρόμο και ανθίζει όπου κι αν βρίσκεται.

*Η Έφη Στεφοπούλου είναι απόφοιτη της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης.