Τι κρύβεται πίσω από τον Διαμαντίδη και τον Αλβέρτη

Το τρικ με το οποίο ο μπασκετικός Παναθηναϊκός επιχειρεί να ξεπεράσει την κρίση του, το  έχουν δοκιμάσει κι άλλοι παλαιότερα. Η προσπάθειά τους απέτυχε. Όσο δημοφιλής και ηγέτης στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου και να είναι ένας παίκτης, σπάνια καταφέρνει να διοικήσει ένα μεγάλο κλαμπ με απαιτήσεις και ιδιαιτερότητες. Είδαμε πού κατέληξαν στο αντίστοιχο ποδοσφαιρικό πείραμα η ΑΕΚ του Ντέμη ή ο ΠΑΟΚ του Ζαγοράκη, πριν αναλάβουν αληθινοί ιδιοκτήτες με δυνατότητα να ρίχνουν λεφτά από τη τσέπη τους και να επενδύουν πραγματικά. Η πράξη απέδειξε πολλές φορές μέχρι σήμερα, ειδικότερα στην Ελλάδα, πως άλλο να βάζω γκολάρες στον Ολυμπιακό, άλλο να σηκώνω κούπες στην Πορτογαλία, άλλο να βαράω τρίποντα, άλλο να ρίχνω θεαματικές τάπες κι άλλο να παίρνω την ευθύνη να διοικήσω και να βγάλω μια ομάδα από τη κρίση που την ταλαιπωρεί. 
Οποιος άκουσε προσεκτικά τα λόγια του Διαμαντίδη και του Αλβέρτη κατάλαβε πως πήραν την ευθύνη χωρίς ουσιαστικά να το επιδιώκουν. Εγινε κάτι επειδή «έπρεπε». Και φυσικά μπαίνουν στη θέση κάποιου άλλου ο οποίος για τους δικούς του λόγους θέλει να καθίσει λίγο ή πολύ στο περιθώριο, μέχρι να (και αν) αλλάξουν τα πράγματα. 

Το χειρότερο είναι, πως εκτός από τους μέχρι χθες καλούς παίκτες δεν υπάρχει και μπάτζετ. Στη σχετική ερώτηση η απάντηση ήταν... «άλλα λόγια ν αγαπιόμαστε»!

Όταν ακούς πως θα βγουν εισιτήρια διαρκείας για μια σεζόν που πιθανότατα θα κυλήσει χωρίς θεατές και με ελληνικό τηλεοπτικό συμβόλαιο που δεν θα έχει καμία σχέση με το περσινό και το προπέρσινο, καταλαβαίνεις ποιες είναι οι δυσκολίες αλλά και τι ομάδα δημιουργείται. Κι αν για όλα αυτά οι οπαδοί φαίνονται προετοιμασμένοι, το θέμα είναι πώς θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση σε πιθανές δυσάρεστες εξελίξεις. Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο παίκτες - σημαίες που καλούνται να διοικήσουν χωρίς χρήματα και εμπειρίες, με μοναδικό τους προσόν ότι «κάνουν γκελ στον κόσμο». Αν αφεθούν μόνοι τους στο πέλαγος που τους περιμένει, θα έρθει η στιγμή που δεν θα κάνουν άλλη δουλειά από το να συμμαζεύουν τα ασυμμάζευτα. Θα πρέπει, επομένως, από ένα σημείο και μετά να παρακαλάνε να ασχοληθεί ο ιδιοκτήτης για να τους προστατέψει από τις παγίδες που συνεχώς θα βρίσκουν στο δρόμο τους.

Μέχρι στιγμής έχουμε ως δεδομένες τις πρώτες κινήσεις τους. Η πιο σπουδαία ότι άρχισαν να κλείνουν τα μέτωπα που έχει ανοίξει η πολιτική Γιαννακόπουλου όλα αυτά τα χρόνια. 
*Πρώτο, το κλαμπ τα βρήκε με την Ευρωλίγκα σε νέα βάση συνεννόησης και επομένως δεν θα είναι απομονωμένο από τους υπόλοιπους στην από δω και πέρα ευρωπαϊκή του πορεία. Δεν θα στέκεται εμμονικά στις "κακές" διαιτησίες, ούτε θα πετάει βελάκια στον "εχθρό" Μπερτομέου.
*Δεύτερο, θα προσπαθεί να ενώσει τις αντιμαχόμενες ορδές των οργανωμένων οπαδών αν και είναι σίγουρο πως όλοι αυτοί οι... "σε μια γροθιά" θα θέλουν να... συμπαραστέκονται με... τον τρόπο που ξέρουν στην ομάδα του μπάσκετ. Δεν είναι ό,τι καλύτερο.
*Τρίτο, η νέα δυάδα δεν πρόκειται να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο βάζοντας συστηματικά απέναντι καθέναν που ανακατεύεται με την ΠΑΕ, όπως γινόταν  από την εποχή του Βαρδινογιάννη μέχρι σήμερα. 
Να, λοιπόν, στο περίπου η εικόνα με τα καλά της και τα κακά της. Τις πιθανότητες επιτυχίας δεν τις λες και υπέρ. Το «μένουμε ζωντανοί» είναι ένας ωραίος τίτλος στο νέο αφήγημα, αλλά η ομάδα έχει μάθει τόσα χρόνια αλλιώς. Ο κίνδυνος να γίνει και το μπάσκετ όπως το ποδόσφαιρο βρίσκεται πολύ κοντά. Ισως, όμως, αυτό να είναι και το σχέδιο για να ξαναγυρίσει ο Γιαννακόπουλος σαν σωτήρας με μικρότερες απαιτήσεις...