Γιασάν του Μαρινάκη!

Όσο πουλάει ο Μαρινάκης, τόσο βλέπει τα κοκόρια του να... γεννάνε! Η Οσμανλίσπορ είναι η τρίτη σε δυναμική και πρεστίζ ομάδα στην ποδοσφαιρικά ανυπόληπτη Άγκυρα. Κι ο Ολυμπιακός έτυχε να την βρει μπροστά του στο ιδανικό timing: την ώρα που χρειαζόταν τη «μεγάλη» νίκη για να αφήσει στην άκρη τις γκρίνιες των οπαδών. Με το 3-0 στους Τούρκους σταμάτησε αυτόματα η όποια συζήτηση γινόταν για το «ξεπούλημα» που επιχειρεί ο πρόεδρος θέλοντας να βγάλει τα σπασμένα του αποκλεισμού από το Champions League. 

Ήδη ο Ιντέγε, ο τελευταίος καλός ποδοσφαιριστής που είχε απομείνει, πάει στην Κίνα για να παίρνει 3,5 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο (και πού αλλού θα μπορούσε να τα βρει...), την ώρα που ο Μαρινάκης τσεπώνει κάπου 11 εκατομμύρια. 

Επιχειρηματικά ακούγεται λογικότατο. Όχι μόνο ο Νιγηριανός γκολτζής αλλά και οι άλλοι που έφυγαν, πουλήθηκαν πολύ ακριβότερα από την αντικειμενική αξία που έχουν στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο. Το αγγλικό πρωτάθλημα, που απορρόφησε τους περισσότερους, είναι γεμάτο από υπερτιμημένους παίκτες και η αγορά της Κίνας πληρώνει πολύ περισσότερα απ’ όσα θα περίμενε κανείς. Μπορεί δηλαδή ο μέσος οπαδός να θέλει να βλέπει την ομάδα του να... πετάει χωρίς να ενδιαφέρεται για τα έσοδα του προέδρου, αλλά από την άλλη για να συντηρηθεί και να προχωρήσει η εταιρία χρειάζεται ρευστό. 

Έτσι ακριβώς το βλέπει και ο Μαρινάκης: χαμένη για χαμένη η χρονιά στο Champions League και δεν διορθώνεται, καπαρωμένο και το πρωτάθλημα Ελλάδας – άρα δεν υπάρχει λόγος να βγει η σεζόν με οικονομική ζημιά. 

Το 3-0 με την Οσμανλί ήρθε την κατάλληλη στιγμή διαλύοντας και τις γκρίνιες που υπήρχαν. Μαζί με τους παίκτες που πουλήθηκαν, ο Ολυμπιακός αγόρασε ηρεμία και χρόνο. Το κενό του Ιντέγε δεν φαίνεται προς το παρόν, αφού ο Ανσαριφάρντ έβαλε δύο γκολ στην Τουρκία. Ο Ρέτσος, ο Μανθάτης, ο Ανδρούτσος και τα άλλα ταλέντα έχουν τον καιρό να ψηθούν. Και ο προπονητής ηρέμησε και προχωράει μέχρι την επόμενη στραβή τύπου ΑΕΚ ή τον πιθανό αποκλεισμό από την Μπεσικτάς στην επόμενη φάση του Europa.

Ας κάνουμε το ταμείο...

Στην πραγματικότητα, ο Ολυμπιακός έβαλε από το καλοκαίρι και μετά στην τσέπη περισσότερα λεφτά απ’ όσα θα κέρδιζε αν έπαιζε στους ομίλους του Champions League. 

Για να κάνουμε το ταμείο, οι πωλήσεις έφεραν: 

*Από Ιντέγε 11 εκ.

*Από Μιλιβόγεβιτς 16 εκ.

*Από Μαζουακού 9 εκ.

*Από Πουλίδο 6 εκ.

*Από Ρομπέρτο 3,5 εκ. 

*Από Ντουρμάζ 2,5 εκ. 

*Από Ελαμπντελαουί 500 χιλ.  

Σύνολο: 48,5 εκατομμύρια ευρώ.

Ας αφαιρέσουμε τώρα:

*Τα 2 εκ. που δόθηκαν γα τον Καρντόσο.

*Τα 450 χιλ. για τον Ανσαριφάρντ.

*Τα 480 χιλ. για τον Λεάλι.

*Τα 700 χιλ. για τον Ντε Λα Μπέγια. 

*Τα 450 χιλ. για τον Φιγκέιρας. 

*Και τα 600 χιλ. για τον Λαΐφη που πήγε δανεικός στο Βέλγιο.

Μένουν καθαρό κέρδος στο παντελόνι 43,8 εκατομμύρια ευρώ.

Αν ο Ολυμπιακός κατάφερνε να παίξει στο Champions League και έκανε περίπου ίδια πορεία με την περσινή, θα έβαζε στο ταμείο του κάπου 33 εκατομμύρια ευρώ. Ο απολογισμός είναι περίπου 10 εκατομμύρια συν. 

Μόνο που τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς. Οι ποδοσφαιριστές που έφυγαν δεν αναπληρώθηκαν με ισάξιους αλλά με χειρότερους, ή και με... κανέναν. Αυτό σημαίνει ότι για να διεκδικήσει το κλαμπ ξανά την επόμενη σεζόν έξοδο στο Champions League και στα χρήματα που φέρνει, θα πρέπει να στήσει από τον Ιούλιο που μας έρχεται μια ακριβή και ανταγωνιστική ομάδα που θα μπορεί να αποφύγει το κάζο του περασμένου Αυγούστου. Γιατί αν μείνει και του χρόνου εκτός ομίλων, δεν θα έχει πλέον ποδοσφαιριστές για να πουλάει ακριβά και θα καταντήσει μια «κανονική» ελληνική ομάδα σαν τους σημερινούς ανταγωνιστές του, που μόλις περάσουν τα σύνορα νιώθουν τις σφαλιάρες να προσγειώνονται με πάταγο στο σβέρκο τους. 

Τόσο απλά. Με αριθμούς ή χωρίς...