Σπάω το κεφάλι μου τρεις μέρες τώρα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έσπρωξε τη Σούπερ Λίγκα μας να πετάξει στο καλάθι με τα σκουπίδια το αίτημα της Λάρισας να κατεβεί και να παίξει κόντρα στον Παναθηναϊκό, με την φανέλα της να γράφει «τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας».
Το λογικό θα ήταν να αρπάξουν οι άνθρωποί της από τα μαλλιά την ιδέα που τους έριξε ο Κούγιας και να ζητήσουν απ' όλες τις ομάδες να παίζουν ως το τέλος της χρονιάς με το ίδιο σύνθημα τυπωμένο κάπου στις φανέλες τους.
Προτίμησαν το ακριβώς αντίθετο. Απαγόρευσαν στην ομάδα να παίξει με τέτοια φράση στο στήθος των ποδοσφαιριστών επειδή την θεώρησαν... «πολιτική»! Και φυσικά άφησαν τον περισσότερο κόσμο με την απορία... Γιατί;
Ένα σωρό πράγματα περνάνε από το μυαλό μου − και το δικό σας φαντάζομαι...
Πρόκειται για ανόητα παχύδερμα που δεν διαθέτουν ούτε τη στοιχειώδη εξυπνάδα να «πουλήσουν» έστω ένα μικρό κομμάτι ευαισθησίας μιας και τους δόθηκε η ευκαιρία;
Δεν ξέρουν τι θα πει «πολιτικό» και τι «απολίτικο»; Μπερδεύουν, ας πούμε, το προσφυγικό με τα διάφορα ρατσιστικά ή εθνικιστικά που ταλαιπωρούν κατά καιρούς τα γήπεδα, θεωρώντας και τα δύο όψεις του ίδιου νομίσματος;
Δεν έχουν πάρει είδηση ότι η Ελλάδα σηκώνει από το καλοκαίρι και μετά το μεγαλύτερο βάρος του προσφυγικού και χρειάζεται να προβάλλει τα προβλήματα που της δημιουργεί, το σημαντικότερο από τα οποία είναι τα απροστάτευτα παιδιά που κινδυνεύουν να χαθούν με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο, αν δεν βρουν στήριξη από κάπου;
Μήπως είναι κατά βάθος υποστηρικτές των απόψεων του Σφακιανάκη και του Γιατζόγλου και βρήκαν μια καλή αφορμή για να το εκδηλώσουν έστω και από σπόντα;
Υπάρχει περίπτωση να μην έχουν καταλάβει στα τόσα χρόνια που ασχολούνται επαγγελματικά τι ακριβώς είναι η μπάλα, τι ρίζες έχει στην κοινωνία και ποια εντύπωση κάνει στους ποδοσφαιρόφιλους μια τέτοια απόφαση;
Ειλικρινά δεν ξέρω τι να υποθέσω... Μπερδεύομαι. Όταν το πρωτοέμαθα, νόμισα ότι έγινε κατά λάθος ή από παρεξήγηση. Σε μια χώρα που η κοινωνία της Λέσβου διεκδίκησε το Νόμπελ Ειρήνης με αφορμή τη ζεστή, ανθρώπινη και χωρίς φτηνούς υπολογισμούς συμπεριφορά της το περασμένο καλοκαίρι, νόμιζα ότι οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου μας θα είχαν ένα ίχνος ευαισθησίας που δεν κοστίζει και τίποτα σε χρήμα. Και μόνο να σκεφτεί κανείς πως αν γινόταν μια παρόμοια καμπάνια και από τις 16 ομάδες, θα είχε αντίκτυπο σε όλο τον κόσμο αφού τα περισσότερα μεγάλα ΜΜΕ σε όλη τη γη θα το έκαναν πρώτο θέμα και θα πρόσθεταν πόντους στη γενικότερη εικόνα της Ελλάδας προς τα έξω, μπορεί να κατανοήσει το τεράστιο κέρδος που θα υπήρχε.
Δυστυχώς κατάφεραν το αντίθετο βάζοντας βούτυρο στο ψωμί του κάθε φασίστα που με πρόσχημα το «no politica» μπορεί να καμαρώνει ότι δικαιώθηκε μέσα από ένα λαϊκό σπορ όπως το ποδόσφαιρο.
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω... Κάθε δική σας εξήγηση, δεκτή...
Κι η πλάκα θα είναι να τιμωρήσουν τώρα τη Λάρισα επειδή αγνόησε την απαγόρευση. Από κάτι τέτοιους όλα να τα περιμένεις...
Ένα ταξίδι στην Αθήνα του 1896, μέσα από τις αφηγήσεις του Πιερ ντε Κουμπερτέν και αυτοπτών μαρτύρων, που ζωντανεύουν τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες και την αποθέωση του Σπύρου Λούη
10°
