Μια τίγρης, ένας λαγός και πολύς θόρυβος

Την Κυριακή 1η Νοεμβρίου ο Άρης κέρδισε τον Παναθηναϊκό 101-91 σε ένα κατάμεστο Παλέ. Ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ, ο Ρίτσαρντ Σιάο, παρακολούθησε τον αγώνα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και, μέσα στη χαρά του, αναδημοσίευσε στα stories του υλικό από οπαδικές σελίδες: ένα «Το κυνήγι άρχισε» και μια εικόνα με μια κιτρινόμαυρη τίγρη να κατασπαράζει έναν πράσινο λαγό. Μέσα σε λίγες ώρες ακολούθησαν πρωτοσέλιδα για «χυδαίες» και «απαράδεκτες» αναρτήσεις, και κείμενα για «υποκίνηση βίας». Πέρυσι είχαμε δει μια παρόμοια σκηνή με την ΑΕΚ, όπου μια ανάρτηση της ΚΑΕ Άρης με τον δικέφαλο αετό να έχει χάσει το ένα του κεφάλι, ακολούθησε μια ανακοίνωση διαμαρτυρίας από την Ένωση και, στο τέλος, το κατέβασμα της ανάρτησης.

Δεν γράφω για να υπερασπιστώ τις δημοσιεύσεις ή τον Σιάο, γράφω επειδή ο θόρυβος που δημιουργήθηκε λέει περισσότερα για εμάς παρά για τον Σιάο.

Η Δευτέρα μετά την ήττα

Όσοι μεγαλώσαμε στα γήπεδα της δεκαετίας του '80 και του '90 θυμόμαστε μια διαφορετική κουλτούρα. Η ήττα δεν ήταν εθνική τραγωδία, ήταν ευκαιρία για καζούρα. Τη Δευτέρα το πρωί ξέραμε τι μας περίμενε στο γραφείο, στο σχολείο, στο καφενείο. Κάποιοι αργούσαμε επίτηδες, κάποιοι κρυβόμασταν πίσω από την εφημερίδα, κάποιοι, ας το ομολογήσουμε, δεν πηγαίναμε καθόλου. Ξέραμε ότι θα γινόμασταν αντικείμενο αστείων.

Και όμως, το δεχόμασταν. Σε έναν βαθμό το απολαμβάναμε, γιατί ήταν κομμάτι της διαδικασίας. Η καζούρα είχε έναν άγραφο κανόνα: την αμοιβαιότητα. Ο σημερινός νικητής ήξερε ότι θα έρθει η σειρά του. Κάποια Κυριακή θα ανταποδίδαμε, και θα ανταποδίδαμε με τόκο.  Η καζούρα αφορούσε το αποτέλεσμα της Κυριακής, τίποτα παραπάνω. Σήμερα αυτή η γραμμή έχει θολώσει, και μαζί της χάθηκε και το γέλιο.