Monty Python: Ένα «Ιπτάμενο Τσίρκο» για πάντα

Ένας μισοπνιγμένος ναυαγός παλεύει να βγει στη στεριά. Παρακολουθούμε την απελπισμένη του προσπάθεια να φτάσει στην ακτή. Κάποια στιγμή, τα καταφέρνει, σωριάζεται στην άμμο και ανασηκώνει το κεφάλι για να προφέρει, τη βασικότερη ή ίσως και την τελευταία φράση του: «Είναι … -το Monty Python’s Flying Circus».

Είναι 11 το βράδυ, 5 Οκτωβρίου του 1969 και στις οθόνες του BBC προβάλλεται το πρώτο επεισόδιο της σειράς που έμελλε να αλλάξει την κωμωδία στην τηλεόραση. Το επεισόδιο τιτλοφορείται «Whither Canada?» και προκαλεί σκάνδαλο στη συντηρητική βρετανική κοινωνία αφού σατιρίζει πολλά από τα πρότυπα της εποχής. Οι αντιδράσεις, από τηλεθεατές, μερίδας του τύπου, αλλά και τμήματος της πολιτικής ηγεσίας, πάμπολλες. Το BBC ωστόσο αρνείται να κόψει την εκπομπή ή να παρέμβει στη δημιουργία της. Κι έτσι ο «ναυαγός» Michael Palin, μαζί με τα φιλαράκια του, τους Terry Jones, Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam και Eric Idle βασικά, συνεχίζουν για τέσσερα χρόνια τις ανατροπές, μέσω του απίστευτου χιούμορ τους, των κοινωνικών στερεοτύπων, προσφέροντας άφθονο γέλιο μέχρι και σήμερα.

Και το ερώτημα ανακύπτει αυθόρμητα: θα μπορούσε σήμερα να υπάρξει μια τέτοια «ανίερη» εκπομπή όπως το Flying Circus; Πολύ αμφιβάλλω. Φοβάμαι ότι περνώντας από τις διαδοχικές κρισάρες των ποικίλλων «ορθοτήτων» (και εννοώ των ακροτήτων τους) θα έχανε και το χιούμορ και την ανατρεπτική ουσία της. Και όχι τόσο εξαιτίας μιας θεσμοποιημένης λογοκρισίας αλλά, κυρίως, μιας εσωτερικευμένης «απαγόρευσης» που επιβάλλουν ορισμένες ακρότητες της «πολιτικής ορθότητας» (και επαναλαμβάνω: όχι στην αποδεκτή γενικότητα της υπεράσπισης των μειονοτήτων) και που σιγά-σιγά αλλά αδιόρατα διαβρώνουν και αποχυμώνουν τις διάφορες δημιουργικότητες στην ποικιλομορφία τους.

(Εδώ το πρώτο επεισόδιο του «Ιπτάμενου Τσίρκου» των Μόντυ Πάιθον)