Ο Αντώνης Καφετζόπουλος κλείνει τα 70ά του γενέθλια και κάνει, μέσω ανάρτησής του, τον δικό του απολογισμό για το τι πήγε τόσο λάθος με τη γενιά του.
Με αφορμή τα 70ά του γενέθλια, ο Αντώνης Καφετζόπουλοςσχολίασε σε ανάρτηση που έκανε στο Facebook τα όσα έπραξε η γενιά του.
Ακόμα, παραδέχθηκε πως θεωρεί ότι η γενιά του αγνόησε και σπατάλησε όλη τη συσσωρευμένη γνώση που είχε στη διάθεσή της, εξήγησε γιατί δεν συμφωνεί με τον όρο «αυτορρύθμιση» και κάλεσε τους πάντες να ξεβολευτούν, παραδεχόμενος ότι δεν είναι καθόλου αισιόδοξος.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Αντώνη Καφετζόπουλου:
«Λυπάμαι πολύ, τα σκ$#%αμε.
Κλείνω τα εβδομήντα σήμερα και τα αισθήματα είναι –αζ γιούζουαλ– ανάμεικτα.
Από τη μία, ικανοποιημένος σε προσωπικό επίπεδο (εν συντομία: δεν έκλεψα, δε έβλαψα, κοιμάμαι ήρεμα. Δεν πάτησα λαιμό κανενός, έχω δυο αγόρια έξυπνα ταλαντούχα και νόστιμα, δυο πιο μακρινές κάτι-σαν-κόρες, έξυπνες, ταλαντούχες και νοστιμότατες). Έκανα πολλά στην τέχνη μου, έχω και πολλά άλλα που δεν πρόκανα ή/και δεν τα έφερε η τύχη να κάνω – έτσι είναι η ζωή. Με δυο λόγια, τα έχω καλά με τον εαυτό μου. (Λεφτά δεν υπάρχουνε αλλά δεν παραπονιέμαι, έτσι πορεύτηκα…)
Μην ακούω βλακείες του τύπου, φταίει ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός, ο Χίτλερ ή ο Στάλιν.
Μην ακούω μοιρολατρίες του τύπου φταίει η ανθρώπινη φύση, Κεμάλ...
Αυτά είναι αρχαία ξινά σταφύλια. Είμαστε σοφότεροι, οφείλουμε να είμαστε.
Μια χαρά τα πήγε η ανθρώπινη φύση μέχρι χτες. Κουτσά στραβά, επινόησε τη δημοκρατία, τον ορθολογισμό και την επιστημονική μέθοδο και, από άγρια εγωιστικά ζώα που δαγκώνανε το λαιμό ο ένας του άλλου, μας «έφερε» στο σημείο να γίνουμε κάπως ήμερα εγωιστικά ζώα που διδάχτηκαν να επιβιώνουν συνυπάρχοντας σε κοινωνίες. Εκεί όπου η ατομική επιτυχία δεν νοείται έξω από την ομάδα. Τα σχολίασε όλα αυτά ωραιότατα η φιλοσοφία και τα τραγούδησαν οι τέχνες μας. Μην λέμε τα ίδια και τα ίδια…
Λίγο πολύ, αυτά που λέω τα γνωρίζουν οι πάντες. Πολίτες αλλά/και πολιτικοί, "ηγεσίες" και "λαός".
Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο πλανήτης είναι πεπερασμένος, ένα δυναμικό αλλά κλειστό σύστημα που έχει αυστηρά όρια. Έξω από αυτόν δεν υπάρχει χώρος για επέκταση και "ανάπτυξη". Τέλος.
Η γενιά μου τα ξέρει αυτά. Τουλάχιστον ξέρει ότι είναι στη διάθεσή της όλες οι πληροφορίες και τα τεκμήρια. Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια νόμου. Είναι μη-επιχείρημα.
Οι ελίτ της γενιάς μου, αυτοί που έπαιρναν ή ενέπνεαν τις αποφάσεις συμπεριφέρθηκε ως μωρά παρθένος. Σαν εκείνον τον μορφωμένο, έξυπνο και ενημερωμένο ασθενή που αντί να ακούει το γιατρό του, το έριξε στις προσευχές και τα ματζούνια. Πολιτεύτηκε με την ανομολόγητη ελπίδα ότι θα γίνει κάποιο θαύμα. Και πάνω απ’ όλα είχε την τη ιδιοτελή και ανόητη προσδοκία ότι εκείνη, "η ελίτ", θα τη γλιτώσει κάπως λόγω πλούτου ή ισχυρής θέσης. Μπούρδες. Κανένας δε θα γλιτώσει, μπορεί απλώς να πεθάνει τελευταίος.
Υπάρχει λύση; Ασφαλώς και θα υπάρχει. Αλλά οδυνηρή. Τουλάχιστον για το προνομιούχο ημισφαίριο της Γης.
-Δεν με ψήνει η επιστροφή στην προβιομηχανική εποχή. Ακούγεται μεν πολύ ρομαντική, γεμάτη πράσινα λιβάδια, επιστροφή στη σεμνή παραγωγή τροφής για λίγους εκλεκτούς αλλά κρύβει πόνο, δάκρυα και θάνατο δισεκατομμυρίων. Τα όνειρα του Χίτλερ ωχριούν μπροστά στη σφαγή που θα επακολουθήσει.
-Δεν με ψήνει "η αυτορρύθμιση". Και καλά ότι όλα θα πάρουν το δρόμο τους όταν έρθει η ώρα. Η ώρα ήρθε, είναι εδώ και τίποτα δεν δείχνει τάσεις αυτορρύθμισης. Επίσης, κρύβει πόνο, δάκρυα και θάνατο για δισεκατομμύρια. Τα ίδια δισεκατομμύρια των φτωχών του πλανήτη.
-Δεν με ψήνει ούτε η πολιτισμένη στάση εκείνων που επιθυμούν να ρυθμιστούν μεν τα πράγματα αλλά χωρίς να δυσαρεστηθούν και πολύ οι ψηφοφόροι τους. Τα κύματα των προσφύγων είναι ήδη εδώ, η κλασική "προοδευτική" ανάλυση ότι τους διώχνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δεν αρκεί για να εξηγήσει αυτό που βλέπουμε. Η ανθρωπότητα μετακινείται από την αυγή της ύπαρξης της για ένα και μοναδικό λόγο: γιατί δεν φτάνουν οι πόροι για να ζήσει στον τόπο που έτυχε να γεννηθεί.
Άρα, επομένως και επειδή: θα χρειαστούν γενναίες και συντεταγμένες πολιτικές. Τοπικές και παγκόσμιες. Θα πρέπει να ξεβολευτούμε κατά πολλές τάξεις μεγέθους. Τα ψέματα τελείωσαν. Δεν είναι μόνο οι υπερπλούσιοι που θα πρέπει να δεχτούν σαρωτική ανακατανομή στον πλούτο. Είμαστε όλοι. Η ανθρωπότητα λειτουργεί κάπως σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία.
Είναι έτοιμες οι κοινωνίες για τέτοια σεισμική ανατροπή; Πλάκα κάνεις… Και βέβαια όχι! Εδώ του λες κάνε ένα εμβόλιο να γλυτώσεις εσύ και οι δικοί σου από αρρώστια και πιθανό θάνατο και επινοεί χιλιάδες ανόητες «εναλλακτικές» ερμηνείες αντί να τελειώνει να πάμε παρακάτω…
Από τους προέδρους μερικών από τα πιο πλούσια και ισχυρά κράτη μέχρι τον τελευταίο ινφλουένσερ της κακιάς ώρας, ένας νέος Λουδιτισμός έχει αναδειχτεί σε μαζική ιδεολογία: αφού δυσκολεύομαι να καταλάβω, αφού η ορθολογική ερμηνεία έχει κόστος, τότε, στάχτη και μπούρμπερη! Κάψε τα όλα. Έτσι κι αλλιώς δεν διαφαίνεται κάποια εύκολη λύση, ας καούν τα καράβια που μας έφεραν ως εδώ, ας γκρεμιστούν όλα, με πρώτη τη δημοκρατία.
Εβδομήκοντα λοιπόν, και δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος…
Είναι κάπως αργά για παιδαριώδεις εγωισμούς. Άλλωστε κι εγώ, όπως όλοι δεν επιθυμώ τίποτα παραπάνω από το να περάσω ήσυχα τα χρόνια που μου μου απομένουν.
Πώς οι θεραπευόμενοι βλέπουμε τους θεραπευτές μας, τι είναι αυτή η περίεργη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις πολυθρόνες και τι ιδιόμορφος χρόνος που είναι ο Αόριστος.
Το «Εγώ θα σας τα πω!» είναι μια νέα μεγάλη παραγωγή, με πρωτότυπα κείμενα του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και του Δημήτρη Χαλιώτη, μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη και σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου
17°
