Η οικογένεια Les Andrea στην Αθήνα

Ο Pat Andrea, η Cristina Ruiz Guinazu και τα παιδιά τους Azul και Mateo Andrea απαρτίζουν την κολεκτίβα των Les Andrea. Μια οικογένεια από την Ολλανδία που αξίζει να τη γνωρίσετε, μιας και αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο: All 4 Art ή και ένας για όλους και όλοι για έναν, έως και τις 30 Οκτωβρίου στην Αθήνα στην Alma Gallery. Το όνειρο και η πραγματικότητα, η ομορφιά και το ασυνείδητο, η πραγματικότητα και το ένστικτο, η φιλοσοφία και η διάνοια, το θέατρο και η αληθινή ζωή.

Τα 40 έργα της οικογένειάς τους με ζωγραφική σε καμβά και χαρτί, 3D γλυπτά από χαρτόνι, μεικτές τεχνικές κολάζ, όπως και η in situ εγκατάσταση φτιάχνουν ένα σύμπαν όπου όλα συμπλέκονται και συνδέονται με κοινό παρονομαστή το αληθινό αίμα. Περισσότερα για το στιλ της οικογένειας διά στόματος του πατρός Pat Andrea.

Οι Les Andrea θα μπορούσαν να είναι, εκτός από μια οικογενειακή εικαστική συνύπαρξη, και μια ροκ-εν-ρολ μπάντα. Αλήθεια τι μουσικές ακούτε το κάθε μέλος ξεχωριστά; Το ρωτώ περιμένοντας μια απάντηση τύπου «White Rabbit» από τους Jefferson Airplane και άλλα ψυχεδελικά των 60s, μιας και το παραμύθι της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων νομίζω πως έχει ορίσει σαν επιρροή μεγάλο κομμάτι της οικογενειακής εικαστικής σας πορείας.
Είμαστε μια μπάντα, χωρίς να είμαστε μπάντα, μάλλον τέσσερα ξεχωριστά μέλη, αυτόνομα και αυτόφωτα, το καθένα με τους δικούς του προσωπικούς λόγους να δημιουργεί «τέχνη». Θα υπήρξε κάποιο λάθος στην αλυσίδα του DNA μας ή σε κάποιο χρωμόσωμα, σίγουρα, και εάν δεν είναι κληρονομικό, άρα και αναπόφευκτο, ίσως στην εξελικτική πορεία προέκυψε κάποια μετάλλαξη που μας ώθησε όλους στην τέχνη. Για την Cristina, γνωρίζοντας την οικογένειά της, θα πόνταρα στη μετάλλαξη. Για εμάς τους υπόλοιπους θα υπάρχει κάποιος ισχυρός γενετικός σύνδεσμος, μια «κληρονομικότητα», αν και σε εμένα παρέκκλινε λίγο, διαφοροποιήθηκε σε έναν παιχνιδιάρικο «παραλογισμό», αυτόν που συναντάς και στον εφιάλτη της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων.
Η Diane de Selliers, η εκδότρια, μου ζήτησε να δημιουργήσω το εικαστικό για μια καινούργια Αλίκη αφότου, ξεφυλλίζοντας τους καταλόγους των έργων μου και μένοντας ξάγρυπνη μετά από αυτό, συνειδητοποίησε πως η προσωπική μου δουλειά ήταν εντελώς «Αλίκη». Δεν θα έλεγα πως το παραμύθι ήταν πάντα για μένα πηγή έμπνευσης, το αντίθετο μάλλον, η δουλειά μου ήταν αυτή που ενέπνευσε τον Λούις Κάρολ να το γράψει, που την είδε ταξιδεύοντας σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, διαμέσου κάποιας χωροχρονικής ανωμαλίας…

Ανεξάρτητα από τη διαδρομή του καθενός σας, βρίσκετε πως υπάρχουν κοινά στοιχεία που ορίζουν τον κοινό τόπο, τη γλώσσα, της έκθεσης All 4 Art; Τι θα δούμε;
Θα δούμε τους γονείς μου. Ο πατέρας μου, καταξιωμένος ζωγράφος της εποχής του στην Ολλανδία, η μητέρα μου, μια επιτυχημένη εικονογράφος την οποία παρακολουθούσα συνέχεια όταν δούλευε στο σπίτι, ο παππούς μου, λιθογράφος και προσωπικός τυπογράφος του M.C. Esher (Μάουριτς Κορνέλις Έσερ) και μερικοί ακόμη πιο μακρινοί πρόγονοι –όπως ο «θείος Willem» από την οικογένεια του πατέρα μου– κι εκείνοι σεμνοί και ταπεινοί ζωγράφοι. Ο κοινός παρανομαστής του All 4 Art, ο κοινός τόπος, είναι όλο αυτό το γενεαλογικό συνονθύλευμα, συνδυασμένο με ένα αστείρευτο, ειλικρινές πάθος για τον «φανταστικό ρεαλισμό» (ακόμη και για τους «πυροσβέστες») με εξαίρεση την Azul, η οποία μάλλον γυρίζει πίσω, αναζητώντας τις ρίζες της απεικόνισης βιολογικών και φυσικών φαινομένων...

Ολλανδία, Αργεντινή, Παρίσι αλλά και Μεσόγειος, αν κρίνω από τη θερμότητα κάποιων χρωμάτων: Κατά πόσον οι τόποι που κατοικήσατε ή κατοικείτε εισβάλλουν συνειδητά αθέλητα ή ηθελημένα στο έργο σας;
Για μένα, η παραγωγή τέχνης είναι συνυφασμένη με την ίδια τη ζωή σου, δημιουργώ τέχνη σημαίνει ζω την τέχνη. Αν δεν ζεις την τέχνη σου, κάτι δεν πάει καλά, θα πρέπει να είσαι πολύ οπορτουνιστής, να είσαι καιροσκόπος ή να έχεις κάνει λάθος επιλογές. Από τη στιγμή που η ζωή και η τέχνη πλέκονται αναπόφευκτα μεταξύ τους, τα μέρη όπου έχεις ζήσει, όχι μόνο θα επηρεάσουν αλλά και θα αποτυπωθούν στα έργα σου. Η αγαπημένη μου Ολλανδία μού χάρισε απλόχερα τη ζωντάνια των χρωμάτων της, εκείνα τα βαθιά χρώματα που δημιουργούν οι μοναδικές ατμοσφαιρικές συνθήκες της χώρας. Η Αργεντινή και η Μεσόγειος με βοήθησαν να μεταφράσω την πολύχρωμη ζωή των ανθρώπων τους σε πολύχρωμους πίνακες και το Παρίσι μου έδωσε έναν συνδυασμό όλων των παραπάνω…

Το όνειρο, το ασυνείδητο, ο φόβος, ο ερωτισμός, το παιχνίδι της εναλλαγής των ανθρώπινων συναισθημάτων και οι κατασκευασμένοι χωροχρόνοι έξω από την αλήθεια της πραγματικότητας δείχνουν να αποτελούν κομβικά χαρακτηριστικά της τέχνης σας. Pop Art, Francis Bacon, Balthus, νέος εξπρεσιονισμός αλλά και γλώσσα της διαφήμισης, ακόμα και η street art μοιάζει να συμπλέκονται εντός των έργων σας σε ιδεολογικό και φιλοσοφικό, ας το πω, επίπεδο. Ήσασταν πάντα αταξινόμητος ή εγώ το βλέπω έτσι;
Ποτέ δεν κατάλαβα, είναι αλήθεια, ποιος είμαι και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να προσδιορίσω τον εαυτό μου. Δεν θα έλεγα πως έχω κάποιο συγκεκριμένο στιλ, παρόλο που όσοι έχουν θαυμάσει την τέχνη μου λένε πως θα την αναγνώριζαν από χιλιόμετρα μακριά. Εγώ δεν το βλέπω αυτό. Εγώ νιώθω πως κάθε έργο μου, κάθε «τώρα» μου στον καμβά, είναι εντελώς διαφορετικό από το προηγούμενο και πως η δουλειά μου είναι σχεδόν χαοτική. Άρα, Στέφανε, σωστά το βλέπεις εσύ. Από την άλλη, ίσως τελικά αυτή η δυσαρμονία, η ασυμφωνία, να είναι το στιλ μου, η ικανότητα να μπορώ να προσαρμόζω σε ένα μοναδικό έργο ασύνδετα φαινομενικά στοιχεία και απίθανες αντιφάσεις.

Τι σας κινητοποιεί μετά από τόσες δεκαετίες να παραμένετε δημιουργικοί εσείς αλλά και η κυρία Cristina Ruiz; Έργα σας υπάρχουν στα μεγαλύτερα μουσεία του πλανήτη, είστε απολύτως καταξιωμένοι στον χώρο της τέχνης. Αλλά την ίδια στιγμή υποθέτω πως τα παιδιά σας έχουν στόχους και είναι διψασμένα για να συνεχίσουν…
Συνεχίζουμε γιατί δεν έχουμε διαφορετική επιλογή. Αυτή η παρόρμηση να εφευρίσκεις νέες εικόνες και σχήματα και μορφές είναι τόσο ισχυρή, που η ζωή μας όλη έχει «οικοδομηθεί» γύρω από αυτή την ανάγκη. Θα πεθάνουμε με το μολύβι στο χέρι…
Ποτέ δεν παρότρυνα τα παιδιά μου να ακολουθήσουν την τέχνη, είναι ένας σκληρός τόπος η τέχνη, και δύσκολα τη διαχειρίζεσαι για τον βιοπορισμό σου. Από τη στιγμή όμως που έχουν διαλέξει αυτό τον δρόμο, τους λέω να είναι όσο αληθινά και ειλικρινή μπορούν απέναντι σε αυτό που κάνουν και ποτέ να μην προσπαθήσουν να το εξαπατήσουν, αν και θα μπορούσε κανείς να κερδίσει μια ολόκληρη περιουσία αν το κατάφερνε…
Η τέχνη βρίσκεται μονίμως σε κίνηση, δεν μένει στάσιμη, δεν τελματώνει, αλλάζει, πηγαίνει μπροστά, προσαρμόζεται, υιοθετεί νέες μορφές, αναζητά πάντα νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια, νέα σύμπαντα και επανακαθορίζεται.

Θα μπορούσατε να εκτιμήσετε καλλιτεχνικά την πορεία της κόρης σας Azul και του γιου σας Mateo; Αλήθεια, τους συμβουλεύετε; Αλλά και αντίστροφα: σας συμβουλεύουν;
Δεν αποζητούμε ο ένας καθοδήγηση ή συμβουλές από τον άλλον. Όχι σοβαρολογώντας τουλάχιστον. Αυτό συμβαίνει σε ένα πιο «ανεπίσημο» πλαίσιο. Είμαστε ανήσυχοι άνθρωποι, μας αρέσει να πειραματιζόμαστε, να παίζουμε, και είμαστε και πολύ πεισματάρηδες και ξεροκέφαλοι μερικές φορές, ώστε να ακολουθούμε τυφλά και επίμονα τον δικό μας δρόμο όπως αυτός εμφανίζεται μπροστά μας. Μερικές φορές στεκόμαστε κοντά, άλλες πάλι σε κάποια απόσταση, κάποιες φορές γινόμαστε επικριτικοί μεταξύ μας, άλλες κάνουμε πλάκα και αστειευόμαστε, κυρίως όταν κάνουμε μαζί μια έκθεση… Εάν πάντως έδινα μια συμβουλή στα παιδιά μου, αυτή θα ήταν: «Mείνετε ελεύθερα, αγαπημένα μου πλάσματα!».

Info
Ομαδική έκθεση All 4 Art, με τους καλλιτέχνες Pat Andrea, Cristina Ruiz Guiñazú, Mateo Andrea και Azul Andrea.
Εγκαίνια: Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου | 18:30 - 22:00
Διάρκεια έκθεσης: 23/9 - 30/10
Γκαλερί ΑΛΜΑ: Υψηλάντου 24, Κολωνάκι | 2114003160