Κάθε Αύγουστο η Αθήνα αδειάζει και μαζί της αποκαλύπτεται μια αλήθεια που τον υπόλοιπο χρόνο δυσκολευόμαστε να δούμε
Οι άνθρωποι δεν φεύγουν μόνο για να κάνουν διακοπές. Φεύγουν για να επιστρέψουν στον τόπο από τον οποίο κάποτε έφυγαν. Και αυτή η επιστροφή δεν είναι πάντα απλώς τουριστική. Έχει μέσα της μνήμη, καταγωγή, οικογένεια, παιδικά χρόνια, αλλά και μια βαθύτερη ανάγκη να απομακρυνθεί κανείς, έστω για λίγο, από την πίεση της μεγάλης πόλης.
Γιατί οι λόγοι που άδειασαν την ελληνική ύπαιθρο δεν ήταν μόνο οικονομικοί.
Δεν ήταν μόνο ο μικρός γεωργικός κλήρος, οι χαμηλές αποδόσεις, η ανεργία ή η αναζήτηση ενός καλύτερου εισοδήματος. Ήταν και η αίσθηση ότι για έναν νέο άνθρωπο η ζωή στην επαρχία είχε λιγότερες δυνατότητες: λιγότερες επιλογές στην εκπαίδευση, στην εργασία, στον πολιτισμό, στις σχέσεις, στην κοινωνική ζωή. Ήταν η αίσθηση ότι για να ανοίξεις τον ορίζοντά σου έπρεπε να φύγεις.
Και έτσι η Αθήνα δεν έγινε απλώς η πόλη του μεροκάματου. Έγινε η πόλη της φυγής.
Από τη δεκαετία του ’60 και του ’70 και μετά, ολόκληρες γενιές έφυγαν από τα χωριά και τις μικρές πόλεις. Δεν έφυγαν όλοι επειδή μισούσαν τον τόπο τους. Πολλοί έφυγαν επειδή αισθάνονταν ότι εκεί δεν υπήρχε αρκετός χώρος για το μέλλον που φαντάζονταν.
Ο άνθρωπος δεν μετακινείται μόνο προς εκεί που υπάρχει δουλειά. Μετακινείται και προς εκεί που πιστεύει ότι μπορεί να γίνει κάποιος άλλος. Να αποκτήσει περισσότερες επιλογές, περισσότερη ελευθερία, περισσότερες πιθανότητες να φτιάξει τη δική του ζωή.
Κι έτσι η Αθήνα έγινε για πολλές γενιές ταυτόχρονα προορισμός και αναγκασμός.
Μόνο που κάθε Αύγουστο συμβαίνει το παράδοξο. Οι ίδιοι άνθρωποι που όλο τον χρόνο ζουν στριμωγμένοι στην πρωτεύουσα επιστρέφουν μαζικά στην επαρχία. Και τότε η Αθήνα ξαφνικά αναπνέει.
Τα αυτοκίνητα λιγοστεύουν. Τα πεζοδρόμια ελευθερώνονται. Ο θόρυβος πέφτει. Η ατμόσφαιρα καθαρίζει. Οι αποστάσεις μικραίνουν. Ο άνθρωπος ξαναβρίσκει χώρο.
Και ίσως τότε καταλαβαίνουμε κάτι που τον υπόλοιπο χρόνο ξεχνάμε:
Δεν είναι φυσιολογικό μια πόλη να χρειάζεται να φύγουν οι κάτοικοί της για να γίνει ανθρώπινη.
Η Αθήνα καταλαμβάνει μόλις περίπου το 0,3% της έκτασης της χώρας, αλλά έχει συγκεντρώσει δυσανάλογο μέρος του πληθυσμού, της οικονομικής δραστηριότητας και των ευκαιριών.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ότι η Αθήνα μεγάλωσε.
Είναι ότι η υπόλοιπη Ελλάδα άδειασε.
Και ίσως το μεγάλο στοίχημα δεν είναι να κάνουμε τους ανθρώπους να αγαπήσουν περισσότερο την Αθήνα.
Είναι να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα όπου ένας νέος άνθρωπος δεν θα χρειάζεται να φύγει από τον τόπο του για να μπορέσει να ονειρευτεί.
Η εφηβεία, οι οικογενειακές δυσκολίες και η προσπάθεια ενός νέου να καταλάβει τον εαυτό του και να βρει τη θέση του μέσα στην οικογένεια και την παρέα του
Δίχως να παρασύρεται από την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εκείνον, αυτό που τον κρατάει ακμαιότατο στη ζωή είναι η εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του
17°
