Athens Voices: Θέλω να βάλω τα κλάματα, αλλά δεν προλαβαίνω

Πιτσιρίκος γύρω στα 5, κοιτάζει προβληματισμένος την πισίνα σε ξενοδοχείο:
«Μαμά, ξέρεις πώς μπορούμε να αδειάσουμε την πισίνα;… Αν ρίξουμε μέσα πολλά σφουγγάρια».
(Αύγουστος, ορεινή Ναυπακτία)

Mίνι μάρκετ με πολύ κόσμο που περιμένει στην ουρά. Η μία και μόνη ταμίας που κοντεύει να τρελαθεί, λέει σε πελάτη:
«Θέλω να βάλω τα κλάματα, αλλά δεν προλαβαίνω».
(Αύγουστος, Άστρος Κυνουρίας)

«Οι άντρες είναι σαν τα τσιουάουα. Αν τους καλομάθεις, χάθηκες».
(Λουόμενη στην παρέα της σε συζήτηση για ζευγάρια. Αύγουστος, παραλία Άστρος Κυνουρίας.)

Σε νησιώτικο εστιατόριο. Έρχεται το γκαρσόνι για να πάρει τα πιάτα και ρωτάει τον πελάτη:
-Αποσύρω;
-Όχι, από Κύπρο.
(Αύγουστος, Σίκινος)

«Ελάτε τώρα να κάνουμε δικό μας κάστινγκ, με Έλληνες ηθοποιούς».
(Παρέα γκέι αντρών βγαίνοντας από την προβολή της «Οδύσσειας» του Νόλαν. Σινέ Αθήναιον, Πέμπτη βράδυ.)

Συζήτηση ηλικιωμένων μέσα σε λεωφορείο. Ο ένας είναι αλλοδαπός:
-Τα βολτ είναι η ροή και τα αμπέρ είναι η δύναμη. Κατάλαβες;
-Όπως όταν ουρούμε. Τρέχει, αλλά όχι πάντα με πολλή δύναμη.
(Γραμμή Α7, Τετάρτη μεσημέρι)