Αthens Voices 255

«Κάτσε, κάτσε εσύ και θα ’ρθω να σας βρω, και γυρίζουμε Πρωτομαγιά μαζί»

(Κυρία στο κινητό, μέσα στο ταξί, 2η εβδομάδα του Πάσχα-ποτέ-δεν-τελειώνει)

---

«Ρε συ, πρέπει να βρούμε δύο στρόγγυλα οπωσδήποτε μέχρι αύριο στις 10 και μισή…(;)»

(Ταξιτζής στο κινητό του)

---

«Έτσι κάνουν όλοι οι προμηθευτές πια. Σε στήνουν. Επειδή δεν τους πληρώνουν…»

(Εργάτες με φραπόγαλα λιάζονται στα σκαλιά μισοτελειωμένης οικοδομής)

---

«Κοίτα, εμένα η μουσική του δεν μ’ αρέσει αλλά, ρε παιδάκι μου, του έχω και πολύ ρισπέκτ του τύπου γιατί είναι και πολύ άρτιστ»

(Νυχτερινό λεωφορείο Χ14, νέος, χαμηλοκάβαλο, χρυσή αλυσίδα. Ρισπέκτ)

---

«Εεε... σας ενημερώνουμε ότι αύριο ο ηλεκτρικός θα φτάνει μόνο μέχρι την Κηφισιά»

(Αμήχανος υπάλληλος του μετρό ενημερώνει παγερά ανέκφραστο κοινό. Ευχαριστούμε)

---

«Δεν καταλαβαίνω γιατί μας κοιτάνε λες και είμαστε διαφορετικοί. Ίσως γιατί χαμογελάμε»

(Δύο μαύροι, στ’ αγγλικά, στις κυλιόμενες της Βικτώριας)

---

- Τι ώρα είναι;

- Ώρα να χωρίσουμε…

(Σαββατόβραδο, αγόρι παρατάει κορίτσι. Πλατεία Μαβίλη)

---

- Δωδεκάμιση.

- Μου το λες τώρα για να σημειώσω την ώρα θανάτου;

- Μην το κάνεις πιο δύσκολο.

(Συνέχεια από πριν. Κορίτσι έξαλλο. The end)