Αthens Voices 379

«Καλά το πάτε, όλο ευθεία και μετά  ξαναρωτήστε».

(Νεαρός φωνάζει σε κυριούλη που κατεβαίνει με αυτοκίνητο, φανάρι Ιπποκράτους και Πανεπιστημίου, πήχτρα κόσμος, Κυριακή βράδυ, την ώρα της πορείας)

- Καλά κι εσείς πού είχατε το μαγαζί;

- Στη Λεωχάρους, στην κάθετο της Κολοκοτρώνη.

- Απίστευτο, η αδερφή μου ψώνιζε από το διπλανό μαγαζί. Πώς μας κάναν’ έτσι; Αποξενωθήκαμε τελείως.

(Κυρία, υπάλληλος εφορίας, σε φορολογούμενο, ενώ ουρά 20 ατόμων παρακολουθεί σιωπηλά. ΔΟΥ Α΄ Αθηνών, πρωί Δευτέρας)

«Θα ήθελα μία αράπικη πίτα, παρακαλώ».

(Στέλεχος εταιρείας στο τηλέφωνο με το εστιατόριο της εταιρείας. Μαρούσι, κάποιο μεσημέρι)

«Κι επειδή μου αρέσει όταν το κεφάλι μου είναι στη θέση του, λέω να χωρίσω, μ’ αυτά που μου λέει θα φύγει από τη θέση του καμιά μέρα».

(Όλα αυτά με μιαν ανάσα. Αγχωμένη κυρία στο κινητό της, μετρό, Σάββατο μεσημέρι)

«Αν αφήνανε, ρε, τότε τα πουρμπουάρ που αφήνουν τώρα, εγώ θα είχα φτάσει 1.90».

(Γκαρσόνι-βετεράνος, ύψος 1,50, σε ουζερί της Μπενάκη. Μεσοβδόμαδα, μεσημέρι)

«Από εδώ πήγαινε ευθεία, να βγούμε Ντιβάνι-Κάραβελ».

(Κύριοι σε αυτοκίνητο – με ανοιχτά παράθυρα. Φανάρια Καισαριανής, Δευτέρα βράδυ, αργά)

- Τι τον θες, καλέ, το χάρτη της Λατινικής Αμερικής;

- Να βλέπω και να ονειρεύομαι τα μέρη που έχω πάει…

- Και γιατί δεν πήρες μία υδρόγειο πορτατίφ;

(Ηλικιωμένες κυρίες – η μία κρατώντας έναν τεράστιο χάρτη ρολό, στην ουρά του σούπερ μάρκετ. Εξάρχεια, Δευτέρα μεσημέρι)