ΣΕ ΕΙΔΑ

Σε βλέπω πολλά πρωινά στον ηλεκτρικό. Ανεβαίνουμε σχεδόν πάντα στο ίδιο βαγόνι με κατεύθυνση τον Πειραιά. Θέλω να σου μιλήσω, αλλά πάντα κάπου κολλάω. Ακούς μουσική, ακούω και εγώ. Γίνεται δύσκολο. Είναι και πρωί... Τώρα κάνεις μέρες να με δεις γιατί χτύπησα το χέρι μου. Αλλά συνεχίζω να θέλω να σε γνωρίσω.

Συναντηθήκαμε σε κάποιο βαγόνι. Έγραψα σε αυτή τη στήλη (σε έντυπη μορφή τότε) δύο χρόνια μετά. Προσπάθησα να περιγράψω την έλξη που αναπτύχθηκε ανάμεσά μας. Περίμενα. Κουράστηκα να απαντάω σε ενοχλητικές κλήσεις. Με κάλεσες από απόκρυψη. Μου είπες τ' όνομά σου. Σου είπα ότι δεν ξέρω πώς βρέθηκε το τηλέφωνό μου στην Athens Voice, πως δεν έψαχνα κάποιον εγώ. (Ψέματα) Τότε, ευγενικά, μου πρότεινες: Ζήτα να σβηστεί το τηλέφωνό σου, είναι κρίμα να σε ενοχλούν (...) Μείναμε σιωπηλοί στη γραμμή, μέχρι που εγώ το έκλεισα. Κι ας ήταν η φωνή σου, Δημήτρη, η μοναδική που μου ταίριαξε με το πρόσωπο που είχα δει.

Πέμπτη βράδυ, γυρνάω από έξοδο και ήμουν από πίσω σου. Δεν με είδες αλλά, όταν μου μίλησες, είχες το πιο όμορφο χαμόγελο, αλήθεια.

Διασταυρωθήκαμε στη μέση του δρόμου διασχίζοντας τη λεωφόρο μπροστά στο Χίλτον. Εσύ με έναν φίλο σου πήγαινες προς Κολωνάκι, εγώ μόνος μου κατέβαινα προς Παγκράτι και μιλούσα στο κινητό. Κοιταζόμασταν πολύ έντονα μέσα στα μάτια ενώ περιμέναμε στο φανάρι. Σου έκλεισα το μάτι ενώ διασταυρωθήκαμε στη μέση του δρόμου όταν βρεθήκαμε δίπλα-δίπλα.

Ήμουν με 3 φίλους, άνετοι και χαλαροί, και πίναμε καφέ. Ήρθες στο διπλανό τραπέζι με κάποιο ομορφόπαιδο, αλλά ανταλλάσαμε κλεφτές ματιές. Όταν φύγατε κατηφορίζοντας την Αμερικής, πρόσεξα αν θα γυρίσεις να με κοιτάξεις και το έκανες! Μακριά καστανά μαλλιά, μαύρες μπότες, μαύρη φούστα, όλα μαύρα αλλά τόσο σέξι!

«Έχω πια βαρεθεί μια ζωή να σε βλέπω να φεύγεις, κι όταν βρίσκεις τα σκούρα, πάλι εδώ να γυρνάς» τραγούδησες με την κιθάρα σου ένα απόγευμα, κι εγώ σου χαμογέλασα και χάθηκα πίσω από τα θολά τζάμια του Α7 Έχεις πολύ ωραίο χαμόγελο.

Βράδυ Σαββάτου στο γνωστό μαγαζί στου Ψυρρή. Μπαίνω μέσα, πάω στη γωνία, σε βλέπω, με βλέπεις. Πολλές φορές. Ξανά και ξανά. Βγαίνουμε έξω να αποχωρήσουμε, πάλι με κοιτάς, σε κοιτώ και τίποτα δεν έκανα. Κάπως πρέπει να σε βρω!

Στις αφίξεις, πριν την έξοδο για τις αποσκευές. Ήσουν όρθια στον χώρο καπνιστών και περνούσα απέξω με δύο συναδέλφους. Ήμασταν πολλοί ωραίοι έτσι όπως κοιταχτήκαμε και χαμογελούσαμε. Γυρίσαμε και οι δύο αρκετές φορές. Πολύ θα ήθελα να μπω και εγώ και να σου ζητήσω φωτιά.

Σε λένε Βασιλική. Έχεις τελειώσει ψυχολογία με μεταπτυχιακό στο εξωτερικό. Γύρισες πρόσφατα στην Ελλάδα. Ασχολείσαι με χορό και θέατρο. Ήπιαμε μπύρα Kaiser και χορέψαμε. Δεν προλάβαμε να πούμε πολλά. Σε έχασα ξαφνικά... Θέλω να σε ξαναδώ! Είμαι ο drummer-γεωπόνος.

Σε είδα. Στο μετρό, αρχικά στην μπλε γραμμή! Με ρώτησες αν με στρίμωξες και σου είπα it's ok! Φορούσες ακουστικά που στην πορεία έβγαλες. Έπειτα κάναμε αλλαγή στο Σύνταγμα, ανεβήκαμε και οι δυο από τις κανονικές σκάλες και όχι από τις κυλιόμενες, και ξαναμπήκαμε στο ίδιο βαγόνι με κατεύθυνση προς Ελληνικό. Κοιταχτήκαμε πολλές φορές, και σου χαμογέλασα όταν μίλησες στο παιδάκι στο μπροστινό κάθισμα... Απλά δεν μιλήσαμε ποτέ, μέχρι που κατέβηκες Άγιο Δημήτριο. Αν το δεις, θα χαρώ πολύ να μου στείλεις!