ΣΕ ΕΙΔΑ

Σε είδα, με είδες μέσα στο Smart σου, εγώ ένα ασημένιο Audi. Το πήγαινες τάπα, σε καταδίωξα για να σε προλάβω τόση ώρα και μετά πήγα δεξιά μπας και ακολουθήσεις. Μετά πάλι προσπάθησα μάταια αν και νομίζω ότι σε ξαναπέτυχα αλλά και πάλι πήρα λάθος δρόμο δύο φορές. Αφού έχασα την μπάλα, δεν ήξερα τι έκανα όταν σε είδα. Τι θα γίνει με την πάρτη σου; Έτσι θα με 'χεις πάνω κάτω 🤣🤣🤣; Στείλε αν το δεις.

Δεν μπορείς να πιέσεις τον άλλον να νιώσει, δεν μπορείς να του πεις γιατί δεν νιώθεις και επειδή ξέρεις ότι ξέρω ότι είσαι κάπου εδώ μέσα και πως κάποια στιγμή θα δεις το μήνυμά μου, είμαι η *Κατερίνα*, ξέρεις εσύ. Υ.Γ. Με αγάπη αυτήν από την οποία πήρες *εκδίκηση* και που έκλεψες τους δικούς μου φίλους για δικούς σου για να φανείς πως ήσουν ο ανώτερος.

Σε βλέπω κάθε μέρα, στη στάση μας, να στέκεσαι πάντα σοβαρός και αγέρωχος με τη φόρμα του πυροσβέστη, ενώ εγώ τρέχω σχεδόν πάντα να προλάβω το λεωφορείο των 7:20 από την αφετηρία. Μπορεί και να μην το δεις και ποτέ αυτό το σημείωμα, it's okay, απλά ήθελα να σου πω ότι μου φτιάχνεις τη μέρα όποτε σε βλέπω. P.S. κατεβαίνουμε επίσης στην ίδια στάση 🤭

Δυστυχώς δεν ήταν κοντά στη δική μου... Μου άρεσες πολύ, όμως δεν ήθελα να σε αφήσω με την κακή εντύπωση πως, οπότε κάνεις μια ερώτηση, ο άλλος θα σου το γυρίσει αλλιώς...

Είναι 3 το πρωί, και οι πρώτες σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν. Ομορφιά!

Ήμουν ήδη στο τρόλεϊ μέχρι που μπήκες και εσύ κάπου στις 23:00 παρά νομίζω. Σε κοίταξα και σκέφτηκα ότι είσαι πολύ γλυκιά και ήρθες και έκατσες δίπλα μου. Φορούσες γυαλιά και ένα καφέ τζάκετ και παρακολουθούσες reels στο κινητό σου. Θυμάμαι που, όταν περάσαμε από Καλλιμάρμαρο, κοιτάξαμε και οι δυο έξω γιατί είχε φουλ κόσμο. Ήθελα να σου μιλήσω αλλά δεν ήθελα να ενοχλήσω και ντρεπόμουν αρκετά. Κατέβηκες στη στάση Πλαστήρα. Είμαι η κοπέλα με το τζιν παντελόνι που είχε κάτι δράκους πάνω. Αν κατάλαβες ποια είμαι και ενδιαφέρεσαι, στείλε μου:3

Δουλεύεις εδώ και κάποιο καιρό, νομίζω, σε ένα γωνιακό φαστφουντάδικο στην Καλλιθέα, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Σ' έχω παρατηρήσει εδώ και καιρό και ντρέπομαι να σου μιλήσω έτσι στο ξεκάρφωτο. Σήμερα το βράδυ που περνούσα σε κοίταξα και με κοίταξες κι εσύ. Πώς θα σου μιλήσω τέλος πάντων;

Ήμουν σταματημένος με το μπλε Yaris πίσω από ένα λεωφορείο κοντά στην Ομόνοια. Εσύ ήρθες στο παράθυρό μου, να με ενημερώσεις ότι ο οδηγός έλειπε και να το προσπεράσω. Πριν προλάβω να κινηθώ, το λεωφορείο ξεκίνησε μόνο του (μάλλον γύρισε ο οδηγός από το καφέ του) κι εγώ συνέχισα για το κέντρο. Ακόμα όμως σκέφτομαι την καλοσύνη σου, σε μια πόλη που όλοι κορνάρουν, εσύ χαμογέλασες. Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, άσε ένα σήμα… (όχι με κόρνα, με μήνυμα 😉).

Σε είδα σε εκείνο το λεωφορείο, μετά την πρόβα σου. Εκείνο που παίρνεις από τη στάση με την καφετέρια στη γωνία. Μόνο γλυκός ο καφές. Και τώρα που δεν σε βλέπω, σε αγαπώ ακόμα παραπάνω, αλλά από μακριά.

Σε είδα στο ζαχαροπλαστείο στην Αιτωλικού. Εσύ ζεστό καπουτσίνο μόνο, εγώ κρύο. Έμπαινες στο αμάξι σου μετά και χαιρετούσα έναν φίλο απέναντί σου μέχρι που σε αντίκρισα ξανά και χαμογελάσαμε. 4546. Δεν ξεχνώ το φορεματάκι σου και το χαμόγελό σου.