ΣΕ ΕΙΔΑ

Πήγαμε να πάρεις κάτι λουλούδια και γυρίσαμε, μιλάγαμε πολύ ωραία, πολύ ενδιαφέρον άτομο, μακάρι να τα ξαναλέγαμε.

5η Ιλισίων, πέρασες, σε κοιτούσα από το αμάξι και χαμογέλασες έξω από το Hendrix 917. Στείλε.

Σε είδα στην Αγίου Μελετίου. Ήμουν μέσα στο αμάξι μου κι άκουγα τέρμα Nirvana. Είχε κίνηση, πέρασες και μου έκανες thumb up 👍🏼.

Σε είδα στο A line όταν έκλεινε. Μπήκες στο ταξί κι έφυγες. Πολύ ωραίο στυλ έχεις! Σε πρόσεξα από μακριά...

Είχες μαλλιά αφάνα, φουντωτά, μια μικρή ελιά στο πρόσωπο και μια ξωτική ομορφιά που έκανε τον χρόνο να σταματά. Δεν θυμάμαι το όνομά της, αλλά θυμάμαι το χαμόγελό της όταν της είπα εκείνο το κομπλιμέντο και μου είπε πως της άλλαξα τη διάθεση. Να ξέρεις, εσύ μου άλλαξες τη μέρα. Ίσως και κάτι παραπάνω. Βγάλτε μου τη βίζα να μείνω για πάντα δίπλα της, στο ράφι με την ποίηση.

Οι μέρες κρύες, αλλοιωμένες στη ρουτίνα, το άψυχο σώμα μου τρεκλίζει ως τη στάση με προορισμό την απαγχώνιση της ψυχής. Εκεί, μετά το πέρασμα της αυγής η όψη σου χρωματιστή δίνει νότες ευτυχίας και παροδικής ελπίδας. Δεν μπορώ να εύχομαι σε μια αναβάθμιση, δεν είμαι παρά ένας θνητός, που έτυχε περπατά άηχες μέρες και στηρίζει το πνεύμα του σε χλομά δέντρα περιμένοντας ένα χαμόγελο, μόνο ένα.

Σταμάτησα στο φανάρι και σε ρώτησα πώς πάω για Ευελπίδων. Μου είπες να σε ακολουθήσω. Όταν έφτασα, σε χαιρέτισα και μου κόρναρες. Στη 1.30 μμ σε είδα στο ταμείο του καφέ, χαιρέτισα ξανά. Ήσουν με μηχανή μεγάλου κυβισμού, κρατούσες το κράνος στο αριστερό χέρι, ήσουν ψηλός, γεροδεμένος με έντονα μπλε μάτια. Ήθελα να σε ευχαριστήσω.

Εσύ έτρεχες με ένα μπλε μπουφάν αντιανεμικό και ένα σορτς και εγώ ήμουν στον δρόμο για τη δουλειά, κοιταχτήκαμε έντονα μες στα μάτια και μετά γυρίσαμε και οι δύο ταυτόχρονα και ξανά κοιταχτήκαμε. Θα ‘θελα πολύ να σε γνωρίσω!

Όταν χαμογελάς, είσαι πολύ πιο όμορφη με αυτή την υπέροχη ροζ φόρμα.

Φορούσες Barbour, νομίζω, και είσαι μελαχρινός. Ήσουν μόνος. Ήμουν με μία φίλη και φορούσα τζιν μπουφάν. Hit me up.