Ήσουν άραγε εσύ, Δημήτρη;

Συναντηθήκαμε σε κάποιο βαγόνι. Έγραψα σε αυτή τη στήλη (σε έντυπη μορφή τότε) δύο χρόνια μετά. Προσπάθησα να περιγράψω την έλξη που αναπτύχθηκε ανάμεσά μας. Περίμενα. Κουράστηκα να απαντάω σε ενοχλητικές κλήσεις. Με κάλεσες από απόκρυψη. Μου είπες τ' όνομά σου. Σου είπα ότι δεν ξέρω πώς βρέθηκε το τηλέφωνό μου στην Athens Voice, πως δεν έψαχνα κάποιον εγώ. (Ψέματα) Τότε, ευγενικά, μου πρότεινες: Ζήτα να σβηστεί το τηλέφωνό σου, είναι κρίμα να σε ενοχλούν (...) Μείναμε σιωπηλοί στη γραμμή, μέχρι που εγώ το έκλεισα. Κι ας ήταν η φωνή σου, Δημήτρη, η μοναδική που μου ταίριαξε με το πρόσωπο που είχα δει.