Γηραιές Μωρές Παρθένες: 15 αριστουργήματα της Μάργκαρετ Άτγουντ

Ε, λοιπόν, πώς να αντισταθεί κανείς σε έναν τέτοιο τίτλο: «Γηραιές Μωρές Παρθένες»! Να φταίει άραγε ότι είμαι πλέον γηραιός κι αρχίζω επομένως να ξεμωραίνομαι; Βέβαια, μου λείπει το τελευταίο συστατικό. Δεν μπορώ επ’ ουδενί να ισχυριστώ ότι είμαι παρθένα. Ακόμη κι αν το ισχυριζόμουν, ωστόσο, το μόνο που θα κατάφερνα να συγκεντρώσω πάνω μου θα ήταν τα χλευαστικά βλέμματα των φίλων. Μπορεί, βέβαια, με την πάροδο του χρόνου,να επιστρέψω στα έτη της επονείδιστης παρθενίας. Στο μεταξύ…

Στο μεταξύ διαβάζω το καινούργιο βιβλίο της Καναδέζας συγγραφέως Μάργκαρετ Άτγουντ, σε παιγνιώδη μετάφραση του Αύγουστου Κορτώ, από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Είναι απλώς υπέροχο. Ομολογώ ανερυθρίαστα ότι είμαι φανατικός αναγνώστης της Μάργκαρετ Άτγουντ. Από το πρώτο της κιόλας βιβλίο, με τίτλο «Η φαγώσιμη γυναίκα», που είχε κυκλοφορήσει πρώτη φορά στα ελληνικά το 1984, τις χρυσές εποχές του ΠΑΣΟΚ, είχα πιαστεί στο αγκίστρι της δεινής συγγραφικής της πρόζας. Μιλάμε για σαράντα χρόνια πριν. Έκτοτε διαβάζω κάθε βιβλίο της. Φυσικά, δεν έχουν όλα την ίδια δύναμη, όμως δεν υπάρχει κάποιο που να μην κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Τι να πρωτοθυμηθώ; Την «Ιστορία της θεραπαινίδας»; Τις «Διαθήκες»; Τον «Τυφλό δολοφόνο» (που πήρε και το Booker); Τον «Θόρυβο της αγάπης»; Τα «Φλέγοντα ερωτήματα»;

Στο τελευταίο της βιβλίο περιλαμβάνονται 15 διηγήματα υψηλού πεζογραφικού οίστρου. Πάει καιρός που έχω απομακρυνθεί από την ανάγνωση διηγημάτων – προτιμώ τα μυθιστορήματα. Ωστόσο, αυτά τα κείμενα της Άτγουντ είναι πραγματικά αριστουργήματα. Με λαμπερό πετράδι του διαδήματος το «Η σατανική μητέρα μου». Σ’ αυτό, μια νεαρή κόρη έχει την τύχη –ατυχία για την ίδια– να έχει μάνα μια γυναίκα που διατείνεται ότι κατέχει αλλότριες δυνάμεις, με τις οποίες καταφέρνει πράγματα που δεν είναι πάντοτε με την πλευρά του καλού. Η κόρη της την τρέμει τόσο, που δεν διστάζει να χωρίσει τον αγαπημένο της, τον οποίο δεν χωνεύει η μάγισσα μάνα, για να μην τον βρει κανένα κακό. Σκέτη απόλαυση.

Κι έπειτα είναι κι εκείνα τα 7 διηγήματα στα οποία η συγγραφέας ξετυλίγει τη ζωή ενός αγαπημένου ζευγαριού που κάποια στιγμή βρίσκεται αναπότρεπτα αντιμέτωπο με τη φθορά της ηλικίας, με τις αρρώστιες, με την άνοια. Από τη μία η αγάπη που ενώνει το ζευγάρι κι από την άλλη ο πόνος της απομάκρυνσης, των ασβεστώσεων του εγκεφάλου, της οριστικής απώλειας. Και στη μέση του βιβλίου συναντάμε μια φανταστική συνέντευξη της Άτγουντ με τον Τζορτζ Όργουελ. Την ονομάζει «Νεκρή συνέντευξη». Υποτίθεται ότι διαλέγεται με τον νεκρό συγγραφέα του «1984» μέσω ενός μέντιουμ. Ο διάλογος ανάμεσα στους δύο είναι σπαρταριστός. Του λέει η Άτγουντ: «Είναι τρομερή τιμή να σας συναντώ. Ασκήσατε τεράστια επιρροή στο έργο μου!» Κι εκείνος απαντάει από το επέκεινα: «Είστε συγγραφέας; Εγωίστρια, οκνηρή κι εγωπαθής όπως όλοι οι συγγραφείς, υποθέτω;»

Τι να πω; Είμεθα εγωισταί, οκνηροί κι εγωπαθείς εμείς οι συγγραφείς; Μπορεί. Πάντως καλύτερα από το να είμαστε Γηραιές Μωρές Παρθένες. Ίσως πάλι…