Για την κινηματογραφική πρεμιέρα ξέρει καλύτερα ο Γιώργος Κρασσακόπουλος. Όταν όμως βρίσκεται στην πόλη ο άνθρωπος που έδωσε μορφή στο σενάριο του Mark Millar, μία από τις σημαντικότερες σχεδιαστικές πένες των τελευταίων 4 δεκαετιών, ο περίφημος JRJR, τότε έχουμε απορίες. Κι εκείνος απαντήσεις…
"Μάλλον, ήξερα από πολύ μικρός τι θα γίνω, επειδή ήταν κι ο πατέρας μου κομίστας. Παρότι εκείνος με απέτρεπε, στον τρίτο μου χρόνο στο κολέγιο ξεκίνησα part-time συνεργασία με τη Marvel.
Από 8 ετών, όταν διάβασα την πρώτη μου ιστορία Daredevil, ήμουν fan των σούπερ ηρώων. Ο καλύτερος χαρακτήρας είναι ο Spiderman (μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία), αλλά αυτοί που απολαμβάνω να σχεδιάζω είναι ο Daredevil και ο Punisher. Ο πρώτος είναι χαρισματικός και ο δεύτερος μου θυμίζει ανθρώπους που ξέρω.
Η αγαπημένη μου δουλειά είναι το “Daredevil: The Man Without Fear” κι αυτό μάλλον με κάνει να διαλέξω τον Frank Miller ως αγαπημένο μου σεναριογράφο. Πάντα το καλό κόμικ ξεκινά από μια καλή ιστορία, οι εικονογράφοι μπαίνουμε αργότερα.
Το ίντερνετ προώθησε μια κοινή κόμικ γλώσσα και δημιούργησε μεγάλη παγκόσμια κοινότητα. Και μας βοήθησε στο κομμάτι της έρευνας, π.χ. όταν θέλω να σχεδιάσω τη μηχανή ενός ελικοπτέρου απλά googlάρω, δεν χρειάζεται να γυρνάω σε δεκάδες βιβλιοθήκες όπως παλιά. Δεν φοβάμαι τα ψηφιακά κόμικ, δεν είναι το ίδιο να τα διαβάζεις στο iPod με το να γυρίζεις τη σελίδα.
Το “Kick-Ass” είναι η πιο αντισυμβατική δουλειά που έχω κάνει, μια πραγματική διαθήκη που αφήνει ο Mark Millar. Είναι μια αντίστροφη ανάγνωση της υπερηρωικής παράδοσης. Ήταν μια πρόκληση που με βοήθησε να ανανεωθώ καλλιτεχνικά, εκεί που αισθανόμουν ότι επαναλαμβάνομαι, άλλωστε είμαι πολύ νέος για να αποκαλούμαι “παλιομοδίτης”.
Είμαι πολύ ικανοποιημένος από την κινηματογραφική μεταφορά, στην οποία συμμετέχω ως παραγωγός, ενώ έχω σκηνοθετήσει και μια μικρή animated σεκάνς. Οι μεταφορές των κόμικ στο σινεμά πάντα εξαρτώνται από την ιστορία. Αν είναι καλή, θα δουλέψουν – αν όχι θα είναι βαρετές.
Οι επόμενες δουλειές μου θα είναι λίγο πιο προσωπικές. Ετοιμάζω το “Smuggy + Bimbo”, βασισμένο σε δύο γκάνγκστερ που μεγάλωσαν με τους γονείς μου στα 40s. Και το “Jack The Cop”, μια ιστορία με ήρωα ένα νεκρό αστυνομικό που κάποτε ήταν συγκάτοικός μου."
Μια νουβέλα γραμμένη σαν μια σχοινοτενής ευχή με τη μορφή νουβέλας: μακάρι ένα παιδί να στραφεί νωρίς μέσα του και να αναρωτηθεί βαθιά και ουσιαστικά ποια είμαι, πού πάω, τι θέλω, γιατί το θέλω
17°
