Το Εθνικό Θέατρο με αφορμή τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου παρουσιάζει μια μεγάλη θεατρική παραγωγή σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη
Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Έξοδο του Μεσολογγίου, το Εθνικό Θέατρο, σε συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου και σε συνεργασία με τον Δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, παρουσιάζει την παράσταση «Η Γυναίκα της Ζάκυθος | Διάλογος στα ερείπια του Μεσολογγίου», σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη.
Η παράσταση, με τη συμμετοχή ενός ιδιαίτερου θιάσου και τη Μαρίζα Κωχ να αποδίδει ζωντανά επί σκηνής τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», θα ταξιδέψει σε τρεις σταθμούς: στο Αρχαίο Θέατρο Οινιάδων (5/7), στο Κηποθέατρο Αγρινίου (7/7) και στο «Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παπά» (29 & 30/8).
200 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε τον Διάλογο, όπου τρία πρόσωπα, ο Ποιητής, ένας Φίλος του και ο Σοφολογιότατος συζητούν γύρω από το γλωσσικό ζήτημα, με φόντο τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Μεσολόγγι. Όσα συμπληρώνονται φέτος κι από την Έξοδο του Μεσολογγίου. Τη μοναδική πόλη του κόσμου που φέρει τον τίτλο της «Ιεράς Πόλης», χωρίς το προσωνύμιο αυτό να συνδέεται με θρησκευτικούς λόγους· η θυσία των Μεσολογγιτών, άλλωστε, συμβολίζει διαχρονικά τον αγώνα για ελευθερία.
Πολεμιστές και γυναίκες με αντρικά ρούχα, έχοντας στην αγκαλιά τους τα ναρκωμένα με όπιο παιδιά τους, αποφασίζουν να επιχειρήσουν την ηρωική έξοδο στις 10 Απριλίου 1826, το Σάββατο του Λαζάρου, ξημερώματα της Κυριακής των Βαΐων.
Ένα απαύγασμα του αγόγγυστου αγώνα των ανθρώπων για ανεξαρτησία, μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία. Σε ομιλία του, ο Νικηφόρος Βρεττάκος καλούσε όλους τους Έλληνες να «συνδιαλλαγούν» με τους Μεσολογγίτες. Η πράξη τους συγκλόνισε όλη την Ευρώπη: «Το Μεσολόγγι δεν υπάρχει πια!». Η απάντηση, άλλωστε, του Μέτερνιχ στον σουλτάνο αποδεικνύει περίτρανα τη σημασία του γεγονότος: «Δεν θα μπορέσουμε στο μέλλον να σας βοηθήσουμε… Μεσολάβησε το Μεσολόγγι».
Η πόλη των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» νοηματοδότησε πανανθρώπινες αξίες. Το ρέκβιεμ του Μεσολογγίου δεν υπήρξε παρά το θεμέλιο για την οικοδόμηση μιας Ελλάδας ανεξάρτητης και ελεύθερης. Η ιστορία του αποτελεί φάρο για όλους τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» αυτού του κόσμου. Πώς δηλαδή καταφέρνεις να παραμένεις ελεύθερος, όσο ο κλοιός γύρω σου και μέσα σου στενεύει. Κι όσο κι αν οι μέρες είναι πονηρές, η φράση του Διονύσιου Σολωμού: «Τα στήθια συχνά εκούρασα ποτέ την καλοσύνη» αντηχεί σαν ευχή, εθνική, πανανθρώπινη, μακριά από κάθε δόγμα και μισαλλοδοξία.
«Η Γυναίκα της Ζάκυθος | Διάλογος στα ερείπια του Μεσολογγίου» πραγματεύεται έννοιες όπως Θυσία, Γλώσσα, Ελευθερία. Ιδανικά και εφόδια δηλαδή εθνικά. Άρα αληθή και πόσο; Τόσο αληθή άραγε, ώστε να είναι οικουμενικά; Ή μήπως είναι στοιχεία μιας χαμένης μας πλέον ταυτότητας;
Η παράσταση αντλεί έμπνευση από τη «Γυναίκα της Ζάκυθος», τον «Διάλογο» και τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Διονύσιου Σολωμού. Αφηγείται, μέσα από καταγεγραμμένες προφορικές μαρτυρίες, το χρονικό της Εξόδου. Αποδίδει ένα βαθύτερο «χρέος» -πρώτος τίτλος των «Ελεύθερων Πολιορκημένων»- συλλογικό άλλα και προσωπικό.
Μετά από μια σειρά παραστάσεων για την ιστορική μνήμη, ο Μάνος Καρατζογιάννης επιχειρεί αυτή τη φορά να αφηγηθεί την ιστορία του τόπου του. Σε λόφους από αλάτι, ένας διαγενεακός χορός δίνει ζωή σε ερωτήματα που διατρέχουν την ιστορία της χώρας, στα ερείπια του Μεσολογγίου.
Αυτό που περιμένουμε είναι να δημιουργηθεί και να υποστηριχθεί σοβαρά μια σκηνή για τα εκλεκτά ελληνικά έργα του 20ού αι. Και να ανατεθεί στους καλύτερους συγγραφείς μας να γράψουν νέα.
17°
