Τι βλέπουμε στο θέατρο αυτές τις μέρες: 4 προτάσεις
Τέσσερις ξεχωριστές παραστάσεις ανεβαίνουν αυτό το διάστημα στις αθηναϊκές σκηνές και αξίζουν την προσοχή μας. Από τον «Μισάνθρωπο» και τη «Βότκα Μολότοφ» μέχρι την «Κυρά της Ρω» και την «Αλίκη στη Χώρα των Ψαριών», το Θέατρο Φιλίπ και το Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος φιλοξενούν παραστάσεις που συνδυάζουν κλασικά έργα, σύγχρονες αναγνώσεις και πρωτότυπες σκηνικές προσεγγίσεις.
Ένα από τα πιο γνωστά και αιχμηρά έργα του Μολιέρου έρχεται στο Θέατρο Φιλίπ σε νέα έμμετρη διασκευή 1.600 στίχων, υπογεγραμμένη από την Ιόλη Ανδρεάδη και τον Άρη Ασπρούλη, σε μετάφραση του Γιάγκου Ανδρεάδη.
Στην επετειακή παράσταση του Θεσσαλικού Θεάτρου, που σκηνοθετεί η Ιόλη Ανδρεάδη, φωτίζεται μια κοινωνία εγκλωβισμένη στην υποκρισία και στη δίψα για μια καλή θέση στο μυαλό των άλλων. Στο κέντρο της πιο πικρής κωμωδίας του μεγάλου Γάλλου δημιουργού βρίσκεται ο Άλκηστος (Γεράσιμος Γεννατάς), ένας άνθρωπος αφοσιωμένος στην αλήθεια με κάθε κόστος, σε διαρκή σύγκρουση με έναν κόσμο γεμάτο προσποίηση και κολακεία. Η εμμονική του ειλικρίνεια τον φέρνει αντιμέτωπο όχι μόνο με την κοινωνική πραγματικότητα, αλλά και με τον ίδιο του τον έρωτα, τη Σελιμένη (Νάντια Μαργαρίτη), έναν έρωτα σκοτεινό, χωρίς ανταπόκριση, που τον οδηγεί τελικά στην απομόνωση.
Το έργο, ανατριχιαστικά επίκαιρο, ισορροπεί ανάμεσα στη σάτιρα και τη μελαγχολία, αποδεικνύοντας ότι οι απατεώνες δεν ανήκουν μόνο στο Παρίσι του 1666, αλλά και στη δική μας πραγματικότητα.
Η κωμωδία φωτίζει μια κοινωνία βυθισμένη στην υποκρισία, όπου η εικόνα και η κοινωνική αποδοχή συχνά υπερισχύουν της αλήθειας. Οι κοινωνικές συναναστροφές δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι εντυπώσεων, όπου όλοι είναι ταυτόχρονα θύτες και θύματα και διατρέχονται από μία μόνο ανάγκη. Να ανήκουν κάπου, ακόμη κι όταν αυτό σημαίνει ότι θα προδώσουν τον ίδιο τους τον εαυτό.
Οι πιο ανθρώπινες, τρυφερές και απρόβλεπτα κωμικές πλευρές των ηρώων ξετυλίγονται στη θεατρική παράσταση βασισμένη στα διηγήματα του Άντον Τσέχωφ, που διασκευάζει η Ελένη Ράντου και σκηνοθετεί ο Νικορέστης Χανιωτάκης.
Η κωμωδία αποτελείται από σπονδυλωτές ιστορίες, όπου ο ίδιος ο Τσέχωφ, τον οποίο υποδύεται ο Τάσος Χαλκιάς, μιλάει για τα πάθη και εκείνες τις καταστάσεις στις ζωές των ανθρώπων που, αν τους ρίξουμε μια διαφορετική ματιά, θα ανακαλύψουμε την κωμωδία πίσω από το δράμα.
Στη σκηνή εμφανίζονται άνθρωποι που φαινομενικά δεν τους συνδέει τίποτα μεταξύ τους. Ένας νεαρός οδοντίατρος κάνει την πρώτη του εξαγωγή, μια γυναίκα προσπαθεί να βρει τις σωστές λέξεις για να ανακοινώσει έναν ξαφνικό θάνατο, ένα ζευγάρι πιστεύει πως κέρδισε το λαχείο και αφήνεται σε φαντασιώσεις μεγαλείου, ένας απόστρατος επαναλαμβάνει ακούραστα τις ίδιες ιστορίες και μια μητέρα αμφιβάλλει για τις προοδευτικές παιδαγωγικές της θεωρίες. Όλες οι ιστορίες, σαν μια σειρά από κινηματογραφικά καρέ, ενώνονται σε ένα ενιαίο, ευρηματικό σύνολο, που αναδεικνύει όλα όσα τελικά είναι κοινά για όλους. Οι μικρές εμμονές, οι φόβοι, οι ελπίδες, οι παρεξηγήσεις, οι στιγμές γελοιότητας και μεγαλείου όλων των ηρώων δεν κρίνονται, αλλά φωτίζονται και αποκαλύπτονται. Η σύγχρονη σκηνοθετική γραμμή διατηρεί τον τσεχωφικό πυρήνα, την αγάπη για τον άνθρωπο. Γιατί, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, ο άνθρωπος βαθιά μέσα του παραμένει ο ίδιος, και αυτές οι μικρές, καθημερινές ιστορίες κρύβουν τελικά όλη την αλήθεια της ζωής.
Επί σκηνής οι: Τάσος Χαλκιάς, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Τζένη Διαγούπη, Φώτης Σπύρος, Χάρης Μαυρουδής, Κωνσταντίνος Μουταφτσής και Λυδία Σγουράκη
Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Σκαραγκά, η παράσταση εμπνέεται από τη ζωή της Δέσποινας Αχλαδιώτη (Φωτεινή Μπαξεβάνη), γνωστής ως Κυράς της Ρω, που έζησε μόνη στο μικρό νησί της Ρω, κοντά στο Καστελλόριζο, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τα βαθιά γεράματά της.
Η ζωή της γυναίκας που έγινε θρύλος αναδεικνύεται σε σκηνοθεσία του Σταύρου Λίτινα και φωτίζει την αντοχή όλων των γυναικών οι οποίες παλεύουν να αφήσουν το σημάδι τους σ’ έναν κόσμο που συχνά τις αγνοεί, αρνείται να τις θυμάται και δεν τους δίνει χώρο ώστε να υπάρξουν. Μέσα από την πορεία της Δέσποινας Αχλαδιώτη, που γίνεται παράδειγμα θάρρους και αφοσίωσης, αποκαλύπτεται πως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μπορεί να υπερβεί κάθε δυσκολία και να αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στον χρόνο. Ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες μία γυναίκα μπόρεσε να παραμείνει πιστή στις αξίες της και αφοσιωμένη σ’ ένα σκοπό. Και κάπως έτσι έγινε φωτεινό παράδειγμα για όλους, που συνεχίζει μέχρι σήμερα να συγκινεί και να εμπνέει.
Τα τραγούδια της παράστασης «Καστελλόριζό μου» και «Ερημοπούλι (για την Κυρά της Ρω)», σε μουσική της Φωτεινής Μπαξεβάνη και στίχους του Γιάννη Σκαραγκά, ερμηνεύει η Βιολέτα Ίκαρη.
Παραστάσεις: Τετάρτη 19:30, Πέμπτη 21:00
Η Αλίκη στη Χώρα των Ψαριών | Θέατρον Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος
Το ανατρεπτικό παιδικό musical του Γιάννη Ξανθούλη, που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του Χρήστου Τριπόδη, συνδυάζει μουσική, τραγούδι, χορό και φαντασία.
Η ιστορία ξεκινά όταν η Αλίκη κάνει διακοπές με το καραβάκι της, την «Μπουρμπουλήθρα», αλλά μια ξαφνική φουρτούνα το βυθίζει. Ένα δελφίνι τη σώζει και τη μεταφέρει στον βυθό της θάλασσας, στην Ψαροχώρα, όπου τα ψάρια αναστατώνονται από την παρουσία της και αποφασίζουν να τη φυλακίσουν. Για να γλιτώσει, η Αλίκη προτείνει να γίνει δασκάλα των ψαριών και να τους διδάξει πώς ζουν οι άνθρωποι. Στα μαθήματα, τα ψάρια μαθαίνουν για το χρήμα και οργανώνονται σε τάξεις, με τα ακριβά ψάρια (αστακοί και γαρίδες) στην κορυφή και τα φθηνά (π.χ. μαρίδες) στο κάτω μέρος. Όταν η Αλίκη βλέπει ότι τα ψάρια μιμούνται τις κακές συνήθειες των ανθρώπων, προσπαθεί να τους διδάξει πως οι άνθρωποι δεν νοιάζονται μόνο για το χρήμα και τον πόλεμο, αλλά έχουν και αξίες – την αγάπη, τη φιλία, την αλληλεγγύη. Στη συνέχεια, η ισορροπία της Ψαροχώρας απειλείται από την πετρελαιοκηλίδα. Τότε η Αλίκη, με σύμμαχο το δελφινάκι, προσπαθούν να σώσουν τον βυθό.
Το έργο είναι ένα αλληγορικό παραμύθι που υμνεί την αγάπη, την ισότητα, την ελευθερία, τη διαφορετικότητα και τον σεβασμό στο περιβάλλον, αξίες που παραμένουν επίκαιρες σε κάθε εποχή.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης συναντά τη Λένα Κιτσοπούλου στην πολύκροτη διασκευή του «Σωσμένου» και μιλάει στην Athens Voice για το θέατρο, το σινεμά και τη ζωή του
Ο Θοδωρής Οικονόμου και ο Γιάννης Καλαβριανός μάς επανασυστήνουν το έργο του 1891, με πρωτότυπη μουσική και ενορχήστρωση και καινούργιο κείμενο σε δεκαπεντασύλλαβο
17°
