Αυτά που ζούμε είναι οι εμπειρίες μας που μας εξελίσσουν

Με αφορμή το έργο «Καληνύχτα Μητέρα» που παίζεται για 2η χρονιά στο Θέατρο Radar, η Athens Voice μίλησε με την σκηνοθέτρια της παράστασης Αναστασία Παπαστάθη.

Έχετε πει ότι για εσάς ήταν στόχος ζωής να δημιουργήσετε το δικό σας χώρο και φέτος το Θέατρο Ραντάρ κλείνει τα πέντε του χρόνια. Μιλήστε μας λίγο γι’ αυτό, αν το εγχείρημα ήταν δύσκολο όσο περιμένατε, αν είστε ικανοποιημένη με το μέχρι σήμερα αποτέλεσμα, αν θα το ξανακάνατε.

Φανταστείτε να παίρνει κάποιος ένα εγκαταλειμμένο φανοποιείο σχεδόν ερείπιο και να το μετατρέπει σε αυτόν τον όμορφο και φιλόξενο θεατρικό χώρο που είναι το Radar.Η ερώτησή σας μου φέρνει στην επιφάνεια όλες τις δυσκολίες που προέκυψαν και που ήταν πολλές και απρόσμενες με μεγαλύτερη την γραφειοκρατία της αδειοδότησης του θεάτρου. Ένα τέτοιο εγχείρημα μόνο αν συνδέεται με στόχο ζωής μπορεί να υλοποιηθεί. Όμως για τίποτα δεν μετάνιωσα, όλα ήταν ζωή, όλα ήταν αξιοποιήσιμα. Αυτά που ζούμε είναι οι εμπειρίες μας που μας εξελίσσουν που μας πάνε παρά κάτω.

Μετά την ολοκλήρωση του θεάτρου, τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πέντε δημιουργικά χρόνια και χαίρομαι πολύ γιατί ότι συνέβη στο Radar το εκτίμησαν οι θεατές και το στήριξαν και εξακολουθούν να το στηρίζουν κι αυτό είναι ευοίωνο.

Τώρα για το άλλο που με ρωτάτε αν είμαι ικανοποιημένη, ναι μέχρι στιγμής είμαι, αλλά δεν θα ήθελα αυτό να μετατραπεί σε εφησυχασμό. Οι επιτυχίες και τα βραβεία που κατά καιρούς έχω πάρει, μου μεγαλώνουν το αίσθημα ευθύνης και έτσι θέλω να παραμείνω.

Πώς επιλέγετε τα έργα που ανεβάζετε; Ποιο έργο θα θέλατε κάποια στιγμή να ανεβάσετε στο μέλλον;

Με έλκει το θέμα ενός έργου και βέβαια η γραφή του. Αν δηλαδή ο συγγραφέας διεισδύει βαθύτερα στις καταστάσεις, αν τεκμηριώνει τους χαρακτήρες του έργου, αν έχει αμεσότητα στον λόγο του, αν υπάρχει υπάρχει αντιστοιχία με την εποχή μας, αν μπορώ εγώ προσωπικά να συνδεθώ με το κείμενο και ένα σωρό άλλα πράγματα που συνθέτουν το όλον και διαμορφώνουν την τελική μου απόφαση.

Η «Παρεξήγηση» του Α. Καμύ και το «Φαινόμενο Ρασομόν» δικό μου έργο δεν ήταν εύκολες επιλογές, όμως στην συγκεκριμένη στιγμή που επέλεξα να τα ανεβάσω, είχαν κάτι να πουν και σε μένα και στο κοινό για αυτό και είχαν αυτή την ανταπόκριση. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει τώρα με το «Καληνύχτα Μητέρα» της Νόρμαν και το «ΓκούντΛάκ» του Κατσικονούρη.

Το μέλλον και τι θα ανεβάσω δεν μπορώ να το καθορίσω. Λειτουργώ σε παρόντα χρόνο προσπαθώντας να αφουγκραστώ τις πολιτισμικές και κοινωνικές αλλαγές και να βρίσκομαι σε επαφή με τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου.

Η επικοινωνία σας με τους θεατές; Τι είναι αυτό που σας έχουν πει και σας έχει αγγίξει περισσότερο;

Με ενδιαφέρει να επικοινωνώ με τους θεατές μέσα από την δουλειά μου. Την καταθέτω στην σκηνή και ο καθένας παίρνει αυτό που θέλει ή μπορεί να πάρει.

Σημασία έχει να αφήνουμε το περιθώριο στον θεατή να ανοίγει διάλογο με αυτό που βλέπει, να υπάρχει αλληλεπίδραση, να γίνεται ανταλλαγή σκέψεων, συναισθημάτων, ιδεών.

Αυτά που με έχουν αγγίξει περισσότερο είναι οι σιωπές. Είναι κάτι σιωπές που μιλάνε που ξεχειλίζουν από συναισθήματα. Υπάρχουν θεατές που έρχονται μετά την παράσταση στο καμαρίνι και δεν μπορούν να μιλήσουν, όμως το βλέμμα τους και ο τρόπος που μου σφίγγουν το χέρι, τα λέει όλα.

Το «Καληνύχτα μητέρα» φέτος ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά. Πείτε μας δυο λόγια για αυτό.

Είναι ένα έργο μέσα από το οποίο μου δόθηκε ευκαιρία να ερευνήσω τις ανθρώπινες σχέσεις και ειδικότερα την σχέση μάνας-κόρης που κατά την γνώμη μου ανήκει στις πολύ σημαντικές σχέσεις στον ιστό της οικογένειας.

Είχε προηγηθεί η «Παρεξήγηση» του Καμύ, όπου κάτω από άλλες συνθήκες και άλλους χαρακτήρες υπήρξε μια αντίστοιχη σχέση εξάρτησης μάνας-κόρης. Είχαμε δουλέψει πολύ με την Μαρία Σκούντζου για την κατάκτηση αυτής της σχέσης. Το έργο της Νόρμαν «Καληνύχτα Μητέρα» μας έφερε πιο κοντά στην σύγχρονη εποχή.

Ποιοι είναι οι στόχοι σας για το μέλλον; Πώς θα θέλατε να είναι το θέατρο σε 10 χρόνια από σήμερα;

Θα ήθελα να εξακολουθήσω να χαίρομαι αυτό που κάνω, να έχω ωραίες συνεργασίες, να παραμείνει το Radar ένας χώρος πολιτισμού. Ας είμαστε καλά και όλα έρχονται. Αποφεύγω να κάνω προβλέψεις ή να εκφράζω μελλοντικές επιθυμίες έτσι κι αλλιώς η ζωή συνεχώς μας εκπλήσσει.