Εσείς κλείσατε θέση στο «Γουόντερλαντ»;

Η παράσταση «Γουόντερλαντ» της Ηρώς Κισσανδράκη θα ξεκινήσει το ταξίδι της στη σκηνή Black Box του Θεάτρου 104 το Σάββατο 2 Νοεμβρίου στις 21.15, σε σκηνοθεσία της Θάλειας Γρίβα. Οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Δανίκας, Ηρώ Κισσανδράκη, Έλενα Μεγγρέλη και Δημήτρης Γερολυμάτος μιλούν στην Athens Voice για την παράσταση, για τη δύναμη της φαντασίας, για την τρέλα της καθημερινότητά τους και τους δικούς τους δαίμονες.

Τι το ξεχωριστό έχει το «Γουόντερλαντ»;

Κωνσταντίνος Δανίκας: Τα πάντα και τίποτα, το Γουόντερλαντ είναι η προσωπική φυλακή του κάθε ανθρώπου, είναι ο εσωτερικός του εγκλεισμός. Είναι το Matrix της καθημερινότητας μας, κάτι που καταλαβαίνουμε μα δεν μπορούμε να εξηγήσουμε.

Ηρώ Κισσανδράκη: Φιλοδοξία μου ήταν να δημιουργηθεί κάτι το ακραία ασυνήθιστο και γοητευτικά περίεργο. Δεν ξέρω αν τα καταφέραμε. Πάντως μπορώ να πω πως το «Γουόντερλαντ» παντρεύει το ρεαλισμό με τη φαντασία, με τέτοιο τρόπο ώστε το ένα να μην μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το άλλο. Παίρνει την ιστορία του Λούις Κάρολ και την μετατρέπει σε μία απόλυτα ωμή πραγματικότητα. Ή παίρνει μία ακραία και δύσκολη συνθήκη και τη στολίζει με λίγη φαντασία ώστε να απαλύνει τον πόνο των ηρώων.

Έλενα Μεγγρέλη: Το Γουντερλαντ είναι «ένας τόπος μαγικός ένας τόπος όπου όλα σας τα προβλήματα σβήνουν». Είναι επίσης η παράσταση δύο νέων γυναικών, της Ηρώς Κισσανδράκη και της Θάλειας Γρίβα.

Δημήτρης Γερολυμάτος: Το πιο ξεχωριστό στο "Γουόντερλαντ" είναι το ίδιο το μέρος. Οι χαρακτήρες δεν βρίσκονται σε ένα φανταστικό μέρος κάτω από τη γη όπως στο αριστούργημα του Lewis Carroll. Βρίσκονται στο πραγματικό κόσμο που ζούμε... Όσο τους επιτρέπεται.

Αν κάνατε ένα ταξίδι στον χρόνο, σε ποια εποχή και σε ποιον τόπο θα θέλατε ιδανικά να ζήσετε;

Κωνσταντίνος Δανίκας: Παντού! Αν είχα την δυνατότητα να ταξιδέψω στο χρόνο, δεν θα σταματούσα ούτε σε εποχή ούτε σε τόπο. Από την εφεύρεση του τροχού μέχρι την πιθανή μετανάστευση του ανθρώπινου γένους σε άλλους πλανήτες, κάθε στιγμή και κάθε τόπος μια μικρή αυτοολοκλήρωση!

Ηρώ Κισσανδράκη: Σε μία τέτοια μαγική συνθήκη γίνεται κανείς αχόρταγος οπότε δεν μπορώ να επιλέξω ένα μόνο μέρος. Θα ήθελα λοιπόν να σταματούσα στο 1821, θα ήθελα να ζήσω έστω και μία μέρα στην Αρχαία Αθήνα, θα με γοήτευε να γνωρίσω τους αδερφούς Λιμιέρ, να δω τους γονείς και τους παππούδες μου σε μικρή ηλικία και τέλος να βρεθώ στη γέννησή μου.

Έλενα Μεγγρέλη: Δεν θα ήθελα να ζω σε καμία άλλη εποχή παρά σ’ αυτή που ζω τώρα με τους ανθρώπους που αγαπώ και τη σηματοδοτούν. Δεν είναι ιδανική αλλά οι άνθρωποι-συνοδοιπόροι την κάνουν αναντικατάστατη.

Δημήτρης Γερολυμάτος: Χρόνια περιμένω μια χρονομηχανή για να ταξιδέψω στο χρόνο. Έχω κάνει αρκετή υπομονή με αυτό το θέμα. Τέλος πάντων, όταν βγει στο εμπόριο δεν θα χάσω χρόνο... Θα την αγοράσω και θα ταξιδέψω στην εποχή του Charlie Chaplin και του Buster Keaton να κάνω βουβό κινηματογράφο μαζί τους!

Πόση τρέλα έχει η δική σας καθημερινότητα; Ποιο είναι το πιο τρελό πράγμα που έχετε κάνει;

Κωνσταντίνος Δανίκας: Πολλή, μερικές φορές περισσότερη από όσο χρειάζεται. Έχω υποσχεθεί να το κρατήσω μυστικό.

Ηρώ Κισσανδράκη: Θα έλεγα πως πιο πολύ επικρατούν τρελοί ρυθμοί στην καθημερινότητά μου, παρά τρέλα. Όσο για το πιο τρελό πράγμα που έχω κάνει, ακόμα το αναζητώ!

Έλενα Μεγγρέλη: Προσπαθώ ν’ αποφεύγω την τρέλα στην καθημερινότητα μου αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Το πιο τρελό πράγμα που έχω κάνει θα ήθελα να το κρατήσω για τον εαυτό μου.

Δημήτρης Γερολυμάτος: Όσο έχω στην καθημερινότητα ανθρώπους γύρω μου που με νοιάζονται, τόσο και η τρέλα παραμένει σε σταθερά και ευχάριστα για μένα επίπεδα! Το πιο σίγουρο πάντως είναι ότι το πιο τραβηγμένο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου ήταν τα Χριστούγεννα του 2012. Βρισκόμουν σε ένα χωριό της Νορβηγίας και φυσικά η θερμοκρασία ήταν αρκετά κάτω από το μηδέν με χιόνια παντού, αλλά αυτό δεν με εμπόδισε από το να ρίξω μια βουτιά στην θάλασσα με το μαγιό μου. Δεν νομίζω να το ξαναέκανα κι ας μου χάριζαν μια χρονομηχανή!

Ποιοι είναι οι δικοί σας δαίμονες που κουβαλάτε μέσα σας; Πώς προσπαθείτε να τους ηρεμείτε;

Κωνσταντίνος Δανίκας: Οι δαίμονες μου ευτυχώς είναι κάπως καθολικοί. Κάτι που εύκολα αντιμετωπίζεται με ελπίδα και στοχευμένες πράξεις!

Ηρώ Κισσανδράκη: Μία καλή ταινία ή λίγη μουσική μπορούν να με κάνουν να ξεχαστώ και να αφήσω την αναμέτρηση με τα άγχη μου για αργότερα!

Έλενα Μεγγρέλη: Μοιράζομαι τους δαίμονες μου μόνο με τους ανθρώπους μου και αυτός είναι ένας τρόπος να τους ξορκίζω και να τους ηρεμώ.

Δημήτρης Γερολυμάτος: Όπως και οι περισσότεροι νέοι αυτής της εποχής, έτσι κι εγώ κουβαλάω ολόκληρη ποδοσφαιρική ομάδα από δαίμονες μέσα μου. Κάποιοι από αυτούς όπως και στο ποδόσφαιρο είναι επιθετικοί και κάποιοι άλλοι αμυντικοί. Σίγουρα όμως παίζουν καλύτερα από εμένα. Οπότε ο μόνος τρόπος να τους αντιμετωπίσω μία και καλή είναι το να κλείσω και εγώ μια θέση στο "Γουόντερλαντ" μαζί με την Αλίκη, τον Καπελά, τον Λαγό, τον Γάτο και τους υπόλοιπους.

Υπάρχουν στιγμές που επιστρατεύετε τη φαντασία σας για να τα βγάλετε πέρα με τη σύγχρονη πραγματικότητα;

Κωνσταντίνος Δανίκας: Καθημερινά, άλλωστε είναι και μέρος του επαγγέλματος μας. Οι ευκολίες μας, εργαλεία ζωής.

Ηρώ Κισσανδράκη: Είναι περίεργο αλλά τη φαντασία μου την επιστρατεύω σε στιγμές ηρεμίας, όταν δηλαδή έχω ήδη αντιμετωπίσει μία περίπλοκη καθημερινότητα. Τότε είναι που μου ξεπηδούν οι γοητευτικά ενδιαφέρουσες ιδέες!

Έλενα Μεγγρέλη: Επιστρατεύω τη φαντασία μου στη δουλειά μου, είναι ένα τεράστιο εργαλείο για το θέατρο το οποίο με τη σειρά του αντανακλά και συνδιαλέγεται την σύγχρονη πραγματικότητα. Αρά μ’ έναν τρόπο κάνοντας αυτό που αγαπώ τα βγάζω πέρα με το σήμερα.

Δημήτρης Γερολυμάτος: Κάθε μέρα, όλη μέρα έχω την ανάγκη να ακούω μουσική. Είναι ο πιο γρήγορος, ο πιο εύκολος και ο πιο όμορφος τρόπος να ενεργοποιήσεις τη φαντασία σου και να ταξιδέψεις σε άλλες εποχές, σε άλλα μέρη και σε άλλες καταστάσεις. Η μουσική είναι το όπλο μου ενάντια στη σύγχρονη πραγματικότητα.