«Τα κόκκινα μποτάκια»

Πλησίασε διστακτικά, κρατώντας ένα ντοσιέ. Υπέθεσα ότι είναι βιογραφικό. «Μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Για θέατρο. Σου έφερα κείμενά μου». Ανοίγω το ντοσιέ και διαβάζω: «Μικρά Θεατρικά Αστικού Τύπου». Δηλαδή; «Είναι θεατρικές στιγμές της Αθήνας. Στιγμές γι’ ανθρώπους που κινούνται με το μετρό, που περιμένουν λεωφορείο, που κάθονται σε παγκάκια ή που απλά βιάζονται να φτάσουν στη δουλειά». Διάβασα μία μία τις ιστορίες και ήταν σα να τις ακούω: ο ήχος του μετρό, οι διάλογοι στο πάρκο, οι κουβέντες στη στάση του λεωφορείου.«Τι θα έλεγες αν κάναμε μια θεατρική παραγωγή, τύπου ραδιοφώνου, στο ίντερνετ ;». Κι έτσι χωρίς πολλή σκέψη ανεβάσαμε τα «Αστικά Μονόπρακτα» της Athens Voice – το πρώτο δημόσιο θεατρικό ντεμπούτο της Δώρας Τσόγια.

Η Δώρα Τσόγια γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη. Συνέχισε σπουδές Ψυχολογίας στην Αγγλία. Τώρα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ως Κλινική Ψυχολόγος. Από το 2007 παρακολουθεί μαθήματα θεατρικής συγγραφής με τον Ανδρέα Φλουράκη. Άλλα της έργα: Οι Θάλασσες (2007), Πλατεία Ελευθερίας (2011, 3ο Βραβείο, Όμιλος Unesco), Κανονικοί Γονείς (2012), Όσο Χρειάζεται (2013).

ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΠΟΤΑΚΙΑ (της Δώρας Τσόγια)

Ακούγονται οι ηθοποιοί: Γιώργος Γλάστρας + Χριστίνα Χριστοφή

Σκηνοθετική επιμέλεια: Ανδρέας Φλουράκης

Φωτογραφίες: Ελένη Παπαϊωάννου

Ήχος από πόρτες που κλείνουν στο μετρό, τρένο που ξεκινάει. Δυο νέοι, νεαρός και κοπέλα.

Κοπέλα: Θέλετε να με ρωτήσετε κάτι;

Νεαρός: (Ντροπαλά) Τα μποτάκια σας. Είναι ωραία.

Κοπέλα: Ευχαριστώ.

Νεαρός: Τα έχω ξαναδεί.

Κοπέλα: Αλήθεια; Είναι μοναδικά. Κόκκινα με στραβές ραφές. Εγώ τα σχεδίασα.

Νεαρός: Σας έχω ξαναδεί.

Κοπέλα: Ήταν ειδική παραγγελία. Τους ζήτησα να μην ξαναφτιάξουν το ίδιο σχέδιο.

Νεαρός: Κι όμως, ήταν τα ίδια.

Κοπέλα: Πού το ξέρετε;

Νεαρός: Ποιο;

Κοπέλα: Ότι με έχετε ξαναδεί;

Νεαρός: Το θυμάμαι.

Κοπέλα: Απʼ τα μποτάκια;

Νεαρός: Αυτό ήταν η πρώτη φορά.

Κοπέλα: Εδώ κι ένα μήνα αυτά φοράω.

Νεαρός: Κοντύνατε και τα μαλλιά σας.

(Μικρή Παύση)

Νεαρός: Έβαλα και αγγελία. Στην Athens Voice. «Έχεις μακριά σκούρα μαλλιά και περίεργα κόκκινα μποτάκια».

Κοπέλα: (Γελάει) Αποκλείεται.

Νεαρός: Γιατί;

Κοπέλα: Δεν ήμουν εγώ.

Νεαρός: Είμαι απόλυτα σίγουρος. Κάθε μέρα σε πετυχαίνω στην ίδια στάση. Στις πέντε ακριβώς. Πολύ σπάνια αργείς.

Κοπέλα: Δε μʼ αρέσει να αργώ.

Νεαρός: Και δεν κάθεσαι ποτέ. Και είσαι πάντα μόνη.

(Παύση)

Κοπέλα: Κι εγώ σ ʼέχω προσέξει.

Νεαρός: Αλήθεια;

Κοπέλα: Μια δυο φορές.

Νεαρός: Πώς κι έτσι;

Κοπέλα: Είσαι ο μόνος που χαμογελάει εδώ μέσα.

Νεαρός: Μʼ ενοχλεί που δε χαμογελάει κανένας. Δεν είναι μίζερο;

Κοπέλα: Κανείς δεν είναι χαρούμενος.

Νεαρός: Κι όμως, τους βλέπω καμιά φορά μόλις χτυπήσει το κινητό, για πότε ανεβαίνουν οι γωνίες των χειλιών τους προς τα πάνω.

Κοπέλα: Εσύ γιατί δε μου μίλησες ποτέ;

Νεαρός: Δεν ήμουν σίγουρος.

Κοπέλα: Ότι ήμουν εγώ; Η ίδια κοπέλα με τα μποτάκια;

Νεαρός: Δεν ήμουν σίγουρος πως θα μου μιλούσες.

Κοπέλα: Την διάβασα την αγγελία.

Νεαρός: Και γιατί δεν απάντησες;

Κοπέλα: Πίστευα πως δεν ήταν για μένα.

(Ακούγεται φωνή από το μεγάφωνο: επόμενος σταθμός)

Κοπέλα: Αυτή είναι η στάση μου.

Νεαρός: Γιατί;

Κοπέλα: Γιατί πρέπει να κατέβω.

Νεαρός: Όχι, γιατί πίστευες πως δεν ήταν για σένα η αγγελία;

Κοπέλα: (Η φωνή της ακούγεται να ξεμακραίνει) Όταν πήρα τα μποτάκια είχα ήδη κόψει τα μαλλιά μου. Γεια.

Νεαρός: (Φωνάζει) Να κοιτάζεις τις αγγελίες.