«Ο Μπέρνχαρντ είπε “Οι παραστάσεις στο θέατρο πρέπει να ανεβαίνουν το πολύ 10-12 φορές και μετά χρειάζεται ένα μαστίγιο για τους ηθοποιούς ώστε να το πάρουν από την αρχή”. Η επανάληψη πολλές φορές είναι θάνατος –αν και πάντοτε εξαρτάται από το έργο ή την παράσταση...»
Ο Μάκης Παπαδημητρίου μιλάει για το ρόλο στην κοινή του συνέντευξη με τον σκηνοθέτη της παράστασης Γιάννο Περλέγκα εδώ.
Περικλής Μουστάκης
Φαέθων, Θέατρο Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής
Το έργο εκτυλίσσεται σ’ ένα Σπίτι στο Λονδίνο. Μια Οικογένεια: ο Πατέρας, η Μητέρα, οι δυο Κόρες κι ο Γιος. Όλοι τους άβουλα πλάσματα, υποχείρια των επιθυμιών του Πατέρα….
Κορυφαία στιγμή της θεατρικής τέχνης και θεμελιώδες κείμενο του ευρωπαϊκού πνεύματος, ο Άμλετ αποτελεί πρόκληση για κάθε δημιουργό του θεάτρου. Ο βασιλιάς Άμλετ πεθαίνει. Η γυναίκα του, Γερτρούδη, παντρεύεται τον αδελφό του, Κλαύδιο. Εκείνος στέφεται νέος βασιλιάς. Το φάντασμα του νεκρού βασιλιά εμφανίζεται στον γιο του, τον πρίγκιπα Άμλετ, και ζητά εκδίκηση για το δόλιο φόνο του… Με φόντο τη βασιλική Αυλή της Δανίας, έναν κόσμο που κυλιέται στη διαφθορά, τη δουλοπρέπεια, τον πνευματικό αφανισμό, έναν ολοκληρωτικό κόσμο όπου όλοι και όλα τελούν υπό παρακολούθηση, η μορφή του Άμλετ προβάλλει μοναχική, ερημική, απροσπέλαστη.«Μέσα σ’ αυτό το παγωμένο σύμπαν» σημειώνει ο Γιάννης Χουβαρδάς, «όπου κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από κανέναν και τίποτα, εκτυλίσσεται η ιστορία μιας γενιάς που συνθλίβεται από τα θλιβερά λάθη της προηγούμενης και τη δική της ανεξέλεγκτη εσωστρέφεια». Ο Άμλετ, για να καταστρέψει το σάπιο σύστημα, πρέπει πρώτα να καταστρέψει τον εαυτό του…»
Λάζαρος Γεωργακόπουλος
Αδελφοί Καραμάζωφ, Θέατρο Τέχνης
Μια παράσταση των Αδελφών Καραμάζοφ. Μια παρουσίαση του μυθιστορήματος του Φ. Ντοστογιέφσκι στη σκηνή, μέσα από εικόνες φωτός και σκοταδιού. Ένα ταξίδι των ηρώων σε ατμόσφαιρες οριακές. Σε τοπία και μνημεία που αναγκάζουν τους ήρωες να έρθουν αντιμέτωποι με τα βαθύτερα άκρα της ανθρώπινης συνείδησης που μάχεται μεταξύ του κοσμικού και του μεταφυσικού. Μια οικογένεια χωρίς μητέρα. Μια πατροκτονία που επισφραγίζει την κυκλική περιπλάνηση της ανθρώπινης ψυχής από τον κόσμο της Πίστης, στον κόσμο του Λόγου και της Εξουσίας. Μοναξιές που σμίγουν με το Πάθος. Γυναίκες που υπερνικούν τη λογική, που ακολουθούν τον Έρωτα, που αποδεικνύουν την Πίστη. Ένας αδελφός, που επιμένει να συγχωρεί και να συμπονά. Μια δίκη, που καταδεικνύει τον ένοχο. Αλλά και τον δρόμο της Αλήθειας. Μια αναζήτηση για την αποδοχή της συνύπαρξης του Καλού και του Κακού σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Ένα ταξίδι για το πρόσωπο της Αγάπης, που κρύβεται σε σκοτάδια, όταν θέλει να Αποκαλυφθεί και να Ανακαλυφθεί. Να υπάρξει. Ένα κείμενο που καλείται να συνδυάσει την ποιητικότητα, την κρυμμένη ειρωνεία και τη μεταφυσική διάσταση του κορυφαίου μυθιστορήματος του ρώσου δημιουργού, με έναν διάλογο σκηνικό που διατηρεί το μυστήριο και την αγωνιώδη προσμονή της αποκάλυψης μιας πατροκτονίας. Ένας μουσικός κόσμος από ήχους, ρυθμούς και μελωδίες που υποβάλλουν ήρωες και θεατές μέσα σε ατμόσφαιρες μεταφυσικές, αλλά γεμάτες από ανθρώπινη αγωνία. Από ανθρώπινη συμφιλίωση.
Ο Αμερικανός συνθέτης μιλά για την ενορχήστρωση του «Ορφέα» με σύγχρονα όργανα και για τη δύναμη της μουσικής ενός έργου που 419 χρόνια μετά εξακολουθεί να ακούγεται τολμηρό
Η παράσταση των Θέμη Πάνου και Βίλιας Χατζοπούλου επιστρέφει στη σκηνή στο πλαίσιο της φθινοπωρινής δέσμης δράσεων «Απόηχοι» του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
18°
