Commuter: Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εγχώριες μπάντες των τελευταίων χρόνων που μόλις επέστρεψε από την ευρωπαϊκή της περιοδεία και ετοιμάζεται για το σημαντικότερο της live στο PLEX. Μέχρι το επόμενο
Η λέξη «commute» έχει λάβει τα τελευταία μεταπανδημικά χρόνια ένα αρνητικό πρόσημο – για χιλιάδες εργαζομένους σε μια ασφυκτική πρωτεύουσα που σχεδιάστηκε για μερικές χιλιάδες αλλά κατέληξε να φιλοξενεί σχεδόν 5 εκατομμύρια κατοίκους, το commute δεν είναι μια θετικά φορτισμένη κίνηση προς τα κάπου αλλά ο άχρηστος, άχαρος χρόνος και ώρες που ξοδεύουν σε αυτοκίνητα και μέσα μαζικής μεταφοράς, κινούμενοι προς την αμφίβολη συχνά επένδυση του εργασιακού τους οχταώρου. Υπάρχει όμως και μια μπάντα που βαφτίστηκε στην πρωταρχική σημασία του commute, στοχεύοντας σε μια συνεχή καλλιτεχνική μετακίνηση, εκφρασμένη στα χιλιόμετρα που γράφουν σε δρόμους και σκηνές.
This is Commuter, δηλαδή οι Διονύσης Κούταβας (vocals/κιθάρα), Σπήλιος Κάκκας (μπάσο), Δημήτρης Κουτσούλης (ντραμς), Κώστας Μπαριάμης (κιθάρα). This is Commuter, μια γνήσια μπάντα της πόλης -κι ας κατάγονται δύο από τα ιδρυτικά της μέλη από την Κόρινθο- μια παρέα τριαντάρηδων με δουλειές 9-5 που θέλουν να κάνουν μουσική με τους όρους τους, κάνοντας παρέα.
Μετά από μια συνεχώς ανοδική πορεία με βασικούς πυλώνες ένα ντεμπούτο που κατάφερε να μετατρέψει τον αστικό υπαρξισμό μιας αθηναϊκής μπάντας σε θορυβώδη ξεσπάσματα και τη live συνέπεια, οι Commuter μοιάζουν να βρίσκονται στο πιο κομβικό σημείο της διαδρομής τους μέχρι σήμερα. Το σχήμα που ξεκίνησε ως project του Διονύση Κούταβα και εξελίχθηκε γρήγορα σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της εγχώριας σκοτεινής κιθαριστικής σκηνής, επιστρέφει με νέο υλικό, το single «Mono» που παίζει ψηλά στην playlist κάθε φίλου της ευρύτερης σκηνής που σέβεται τον εαυτό του, και μια ευρωπαϊκή περιοδεία από τα Βαλκάνια μέχρι την Κεντρική Ευρώπη, την Κροατία, την Αυστρία και τη Γερμανία, επιβεβαιώνοντας ότι η κίνηση και η συζήτηση γύρω από το όνομά τους είναι αποτέλεσμα συνεπούς εξέλιξης μέσα από τις αντίξοες συνθήκες μιας μπάντας που τα μέλη της δουλεύουν 9-5 εκτός στούντιο.
Μετά το «Guilt Eraser» — έναν δίσκο γεμάτο νευρώδεις μπασογραμμές, απολαυστικό θόρυβο και ένταση — οι Commuter συνεχίζουν να χτίζουν πάνω στη δυναμική τους, με το «Mono» να σπρώχνει ακόμη περισσότερο τον ήχο τους προς μια πιο ώριμη, σκοτεινή και κινηματογραφική κατεύθυνση. Παράλληλα, η νέα τους ευρωπαϊκή περιοδεία λειτουργεί σχεδόν σαν φυσική συνέχεια της διαρκούς εξέλιξής τους: από μικρά DIY venues μέχρι underground clubs της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, η μπάντα δείχνει έτοιμη να μεταφέρει αυτή την ωμή ενέργεια πολύ πέρα από τα ελληνικά σύνορα.
Λίγο πριν βγουν ξανά στον δρόμο, με τελικό προορισμό το κλείσιμο του κύκλου πίσω στην Αθήνα για ένα άχαστο homecoming live στο PLEX το Σάββατο 23 Μαΐου, οι Commuter μας μίλησαν πάνω από μερικές μπίρες για τη ζωή μιας «εργαζόμενης» μπάντας στην Αθήνα του 2025, το DIY ethos, τη σύγκριση με τους IDLES και την ανάγκη να κάνεις τέχνη την αλήθεια σου κόντρα σε όλα. Fun fact πρώτο: δεν ακούνε τόσο IDLES όσο θα ανέμενε ο μέσος θαμώνας στα live τους· fun fact δεύτερο: μπορείς να βάλεις στο τέρμα το «Mono» ανεβαίνοντας προς το δαχτυλίδι της Κηφισίας και να κάνεις το commute σου αμέσως καλύτερο.
Διονύσης: Ξεκίνησε γύρω στο 2019 ως solo project δικό μου, γράφοντας πράγματα στο δωμάτιό μου – εκείνη την περίοδο παίζαμε ήδη μαζί με τον Σπήλιο και τον Δημήτρη στην μπάντα των Μινέρβα. Με τον Δημήτρη, για την ακρίβεια, παίζουμε μαζί από μπάντες γυμνασίου και λυκείου – είμαστε και οι δύο από Κόρινθο, και έχουμε πάρει την «παρθενιά» μουσικά ο ένας στον άλλον. Και με τον Κώστα παίζαμε στο ίδιο δωμάτιο γιατί είχαμε ως κοινή βάση τα στούντιο στην κρεαταγορά. Ως μπάντα όλοι μαζί σχηματοποιηθήκαμε το φθινόπωρο του 2021. Εκεί, στο τέλος της καραντίνας, διαλύθηκαν οι Μινέρβα και με τον Σπήλιο και τον Δημήτρη θέλαμε να συνεχίσουμε να παίζουμε μουσική μαζί. Τότε έριξα την ιδέα στο τραπέζι ότι έχω αυτό το υλικό που γράφω χρόνια και θα ήθελα να το δοκιμάσουμε – το φοβόμουν μέχρι τότε γιατί ήταν αρκετά διαφορετικό σε σχέση με ό,τι είχαμε κάνει ως τότε ως Μινέρβα. Μπήκαμε, ξεκινήσαμε και τα υπόλοιπα είναι ιστορία – ή κενό μνήμης. Τέσσερα και βάλε χρόνια μετά είμαστε εδώ. Στην αρχή ξεκινήσαμε με τον Αλέξανδρο στην κιθάρα, παίξαμε το πρώτο live το καλοκαίρι του 2022, και όταν έφυγε ο Αλέξανδρος ήρθε ο Κώστας, ως το τέλειο fit.
Κώστας: Με τα παιδιά ήμασταν φίλοι έτσι κι αλλιώς, συνεργαζόμασταν με τους ίδιους ανθρώπους, στα ίδια στούντιο παίζαμε. Ήταν πολύ οργανικό όλο αυτό.
- Είστε λοιπόν στην Αθήνα του 2021 και λέτε πάμε να κάνουμε μια εντελώς νέα μπάντα με εντελώς νέο -και θα πω και πιο «δύσκολο»- ήχο. Βουτιά στο άγνωστο;
Δημήτρης: Είναι αυτό που είπε και ο Ντένις (σ.σ. ο Διονύσης), ήμασταν μαζί οι τρεις μας με τον Σπήλιο, θέλαμε να συνεχίσουμε, ακούσαμε το commuter υλικό που είχε ο Ντένις και είπαμε ας το δοκιμάσουμε. Ήταν και κάτι πιο επιθετικό ως ήχος, πιο εύκολο από μια άποψη, όχι στο αυτί ίσως, αλλά στο vibe που θα δημιουργούσε στο κοινό αυτής της σκηνής.
Σπήλιος: Είχαμε περάσει και μια καραντίνα και βγαίναμε από ένα χρονικό διάστημα στο οποίο ο δίσκος των Μινέρβα δεν παρουσιάστηκε ποτέ, δεν πήγαμε ποτέ σε tour με αυτόν τον δίσκο και νιώθαμε την ανάγκη μιας πρόκλησης, την ανάγκη να κατανικήσουμε την αδράνεια της καραντίνας. Θέλαμε να το δοκιμάσουμε και να δούμε πού μπορεί να μας πάει.
Διονύσης: Και με γνώμονα πάντα ότι θέλαμε να συνεχίσουμε να παίζουμε μουσική με διαφορετικούς όρους. Οι Μινέρβα ήταν οι Μινέρβα, οι Commuter ήταν οι Commuter.
- Τι είναι λοιπόν οι Commuter; Πώς θα περιγράφατε τον πυρήνα του ήχου σας σε κοινό που ίσως δεν είναι και τόσο εξοικειωμένο με τις αναφορές πίσω από αυτό;
Δημήτρης: Ένα αστείο πίσω από αυτό είναι ότι πολύ συχνά έρχεται κόσμος και μας λέει ότι θυμίζουμε τους Cure. Εγώ με τον Διονύση γνωριζόμαστε είκοσι χρόνια και τα κομμάτια των Cure που ξέρουμε είναι τα «πάνω-πάνω» στη λίστα του Spotify. Πάντως, σοβαρά τώρα, νομίζω ο πυρήνας του ήχου μας είναι ο διάλογος που γίνεται μέσα στο στούντιο, ο τρόπος που συνομιλούμε με τα όργανά μας.
Διονύσης: Η βάση της πυραμίδας είναι η παρέα. Και είναι κάτι που -επειδή είμαστε φίλοι πάνω από όλα και θα είμαστε φίλοι πάνω από όλα- προσπαθούμε πάντα να θυμόμαστε. Από εκεί και πέρα, επειδή είμαστε και τριαντάρηδες, στο τρέξιμο με τις δουλειές, στο τρέξιμο στην Αθήνα, η μπάντα είναι για εμάς ο χώρος που θα βρεθούμε, θα πούμε και τα νέα μας, θα πιούμε και τις μπίρες μας. Και μετά μπαίνουμε στο στούντιο και απλά συμβαίνει ό,τι συμβαίνει. Είναι κι ένα ξέσπασμα όλο αυτό, μια εκτόνωση, πράγματα που δεν μπορείς να εκφράσεις ίσως με άλλον τρόπο, έντονα συνήθως, με την καλή έννοια.
Κώστας: Για εμένα ήταν πάντα κάπως και σαν ψυχολόγος μου. Αυτή η εβδομαδιαία πρόβα έρχεται και με φέρνει στα ίσια μου. Και έπαιζα παλιά σε μπάντες με «πλήρες» ωράριο, το ζούσαμε πολύ μουσικά, φουλ πρόβες, φουλ live. Και μετά κάπου στο 2019 έκανα ένα διάλειμμα, να τελειώσω με στρατιωτικές υποχρεώσεις – και αν το αφήσεις, είναι πολύ δύσκολο να το ξαναπιάσεις. Πρέπει να υπάρχει μεγάλη δημιουργική δύναμη από πίσω, όσο το αφήνεις σε αφήνει. Νόμιζα ότι θα με αφήσει και εμένα μέχρι που με πήρε ο Σπήλιος ένα τηλέφωνο.
- Αυτό το στοιχείο του διαλόγου και της παρέας σχετίζεται φαντάζομαι με το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού ακόμα και ως live element που σας χαρακτηρίζει. Αν και αυτό που λέμε αυτοσχεδιασμός στο live στηρίζεται συνήθως και σε κάποιες σταθερές.
Διονύσης: Έχεις δίκιο, πάντα υπάρχουν συμβάσεις. Αλλά όλο αυτό έρχεται και από μια γενική ανάγκη να «ανοίξουμε» και να εκφραστούμε, κάτι που είχα κι εγώ στο μυαλό μου ως «initiator» της μπάντας. Όταν ξεκίνησε η μπάντα έφερνα έτοιμο το υλικό, παρτιτούρα ας πούμε, αλλά από την αρχή δεν ήταν μόνο αυτό. Παίζουμε πια και τόσα χρόνια μαζί και με αυτόν τον δημιουργικό διάλογο περνάμε όλοι καλύτερα.
Δημήτρης: Και είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι αν κάτσεις να ρωτήσεις τον καθένα τα ακούσματά του, θα πάρεις πολύ διαφορετικές απαντήσεις. Είμαστε τέσσερα άτομα που μεταξύ μας διαφέρουμε στις επιρροές μας σε ένα 80%. Και με αυτό το 80% επικοινωνούμε και βγαίνει αυτό που βγαίνει. Οι διαφορές μας φτιάχνουν τη μουσική μας, το καλούπι μας.
Κώστας: Το θέμα είναι να ταιριάζει η αισθητική, να υπάρχουν κοινοί αξιακοί κώδικες. Δηλαδή να βρίσκουμε ο καθένας κάτι ωραίο σε αυτό που ακούει ο άλλος. Για παράδειγμα, ξέρω ότι ο Διονύσης όταν δουλεύει ακούει death metal. Εγώ μπορεί να ακούω Teskey Brothers και John Mayer. Ο Δημήτρης τα funk και τα lo-fi του. Ο Σπήλιος ακούει αυτόν τον καιρό παλιό ελληνικό hip-hop και podcast της Ευρωλίγκας (γέλια).
Σπήλιος: Ναι, δεν ακούμε κάθε μέρα IDLES. Εγώ έχω να ακούσω IDLES πάνω από χρόνο.
- Μιλώντας για τους IDLES, πράγματι η εύκολη σύγκριση που γίνεται σε ό,τι αφορά τον ήχο και το στιλ σας είναι αυτή με τον ήχο των IDLES. Οι IDLES, ωστόσο, είναι μια μπάντα που έχει δεχτεί κριτική από μια μερίδα του ακροατηρίου τους διεθνώς για την ποπ, πιο «εύκολη» στροφή που πήραν.
Διονύσης: Το να παίζεις τόσο έντονη μουσική, τόσο «in-your-face» και ταυτόχρονα εγκεφαλική μουσική είναι κάτι που μπορεί να σε κάψει πολύ έντονα. Μιλάμε όμως και για μια μπάντα που έχει βγάλει το «Brutalism» και το «Joy as An Act of Resistance».
- Όταν το παιχνίδι παίζεται αλλιώς λοιπόν ή όταν δεν ξέρεις πώς παίζεται το παιχνίδι, πώς το κρατάς αληθινό;
Διονύσης: Σκέφτομαι τώρα ότι είναι σαν να κάθεσαι με τους παππούδες σου και να τους λες ότι έχεις μια μπάντα. Θα σου πουν «τι μπάντα είναι αυτή;». «Ροκ» θα τους πεις. «Διασκευές;» θα ρωτήσουν. «Όχι, δικά μας» θα πεις. «Και δηλαδή δεν θα ξέρουμε τίποτα αν έρθουμε να σας δούμε;». Και αυτό είναι το θέμα για μένα, ότι δεν κάνεις κάτι για να ικανοποιήσεις τον μπαμπά σου και τη μαμά σου, τον παππού σου και τη γιαγιά σου, αλλά για να κάνεις αυτό που θέλεις. Να κάνεις την τέχνη σου ενάντια στα πάντα.
Σπήλιος: Για μένα η απάντηση είναι ξεκάθαρη – και είναι το βιοποριστικό. Αν δεν ενσωματώσεις στην εξίσωση το ότι «από αυτό εγώ πρέπει να ζήσω», μπορείς πολύ εύκολα να κάνεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει, να το κρατήσεις αληθινό. Ό,τι είναι αληθινό για τον καθένα, ό,τι λέει η ψυχούλα του - για κάποιον μπορεί να είναι τα μπουζούκια, για άλλον το hip hop, για άλλον οι IDLES. Όταν δεν μπαίνει το βιοποριστικό στη μέση και θες να κάνεις και τέχνη, όπως είπε ο Διονύσης, μπορείς να το κρατήσεις αληθινό. Όταν μπαίνει ο παράγοντας «βιοπορισμός» και το «πρέπει» -και το πρέπει σημαίνει μεταξύ άλλων ότι θα πρέπει να πας και με το ρεύμα- τότε αν είσαι τυχερός και αυτό που ζητάει η εποχή και το hype ταιριάζουν με το πνεύμα σου, τότε και θα βγάλεις λεφτά και θα παραμείνεις και true. Αν δεν ταιριάζει και έχεις και την πίεση του βιοπορισμού, είναι πολύ πιθανό να σταματήσεις να είσαι true και να βγάζεις πια κάτι πιο τυποποιημένο, κάτι επί τούτου.
- Πρεσβεύετε έναν DIY ethos και τρόπο – πώς είναι η ζωή μιας DIY μπάντας στην Ελλάδα του 2026;
Διονύσης: Η κουβέντα αυτή είναι μπουρλότο για πολύ κόσμο. Εγώ ξέρω ότι στα 32 μου έχω επιλέξει να έχω μια δουλειά 9–5 και να μην κάνω το κάποτε όνειρό μου, να παίζω δηλαδή μουσική full time, με όρους που δεν θα ήθελα να ακολουθήσω. Και εκεί έρχεται το DIY – που αγγίζει τόσο θέματα οργάνωσης όσο και ευρύτερα θέματα. Θέματα τέχνης αλλά και θέματα πολιτικοποίησης και κοινωνικής ευαισθησίας.
Σπήλιος: Είναι πολύπλευρο το θέμα, το DIY έχει ένα εύρος. DIY δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάνω τα πάντα μόνος μου. Μπορείς να έχεις ένα συμβόλαιο με ένα label, να έχεις έναν παραγωγό, να έχεις κάποιον να τρέξει το promotion σου, και πάλι να γίνονται όλα αυτά με DIY όρους. Για μένα το DIY ως φιλοσοφία σημαίνει να έχεις εσύ το καρπούζι και το μαχαίρι της μπάντας σου. Να γίνονται τα πράγματα με τους δικούς σου όρους. Να μη σου επιβάλει κάποιος το πώς θα είναι η μουσική σου ή πότε θα γίνει η κυκλοφορία ή το σε ποιο μαγαζί θα παίξεις. Να ορίζεις εσύ τη μοίρα σου. Αυτό είναι το DIY.
Διονύσης: Οι πρωινές μας δουλειές είναι αυτό που χρειάζεται να κάνουμε, ο μόνος τρόπος να κάνουμε τη μουσική μας όπως την κάνουμε. Με τους μισθούς που έχουμε, με τις ώρες που δουλεύουμε, με την όποια κούραση. Και όλο αυτό περνάει μέσα στην τέχνη. Αυτό για μένα είναι DIY.
- Ετοιμάζεστε για τη νέα σας περιοδεία, που θα επεκτείνει το κεκτημένο του τουρ του 2024. Ποια ήταν μια εμπειρία που κρατάτε από εκείνο το tour;
Διονύσης: Πέρυσι βγήκαμε για το πρώτο μας τουρ στα Βαλκάνια – παίξαμε στο Βελιγράδι τον Απρίλιο του 2024 υπό τους ήχους των δικών τους Τεμπών, με όσα συνέβησαν με το Νόβι Σαντ και το Βούτσιτς και όλα αυτά σε έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο και ο κόσμος, με όλη την ενέργεια από όσα συνέβαιναν έξω, το έφερε μέσα στο live.
Δημήτρης: Το θέμα ήταν ότι μπαίνοντας στη Σερβία βλέπαμε τον κόσμο να συρρέει, όλα τα ΣΕΑ γεμάτα, βλέπαμε τις διαδηλώσεις, στην αρχή δεν καταλαβαίναμε, νομίζαμε ότι ήταν υποστηρικτικές οι διαδηλώσεις για το κυβερνών κόμμα, βγάλαμε και μεταξύ μας ένα inside joke ότι «είμαστε τεράστιοι στα Βαλκάνια». Αλλά ήταν ένας παλμός, μια ενέργεια που κρατήσαμε όλο αυτό, ένα ξεσήκωμα ενάντια σε κάτι, που βγήκε και το βράδυ που παίξαμε.
Σπήλιος: Θέλει σίγουρα πολλή όρεξη, και χρόνο και υπομονή για να κλείσεις μια τέτοια περιοδεία μόνος σου. Εδώ οφείλω να δώσω και τα εύσημα σε κάποια άτομα της σκηνής που βοήθησαν πολύ – στον Γιάννη τον Δαμιανό των Bonnie Nettles που το έκαναν όλο αυτό πριν από εμάς και ήταν και ο ηχολήπτης μας. Μας βοήθησαν πολύ τα παιδιά με επαφές και γενικά η συλλογικότητα συγκροτημάτων που έχουν βγει έξω βοηθάει πάντα πολύ. Το internet και διάφορες πλατφόρμες είναι πάντα φίλος σε αυτήν την προσπάθεια αλλά και πάλι θέλει χρόνο και υπομονή, email το email. Το πρώτο tour ήταν μια πολύ καλή πρώτη εμπειρία, μάθαμε ο ένας τον άλλον ακόμα καλύτερα, τις συνήθειές μας, τα χούγια μας. Είναι πολύ διαφορετικό να παίζεις ένα one-off σε μια πόλη εκτός έδρας από το να είσαι δυο εβδομάδες στον δρόμο. Σίγουρα θα πω ότι ζήσαμε ένα πιο ένθερμο κοινό σε σχέση με κάποιες βραδιές εδώ στην Αθήνα – υπάρχει άλλωστε και αυτή η άποψη σύμφωνα με την οποία η Αθήνα ζει μια ύφεση σε ό,τι αφορά το underground, παρόλη τη γενική άνοδο που εμφανίζει στους τουριστικούς δείκτες. Από την άλλη, στην Αθήνα μας έχουν δει αρκετές φορές όσοι τουλάχιστον ανήκουν στο κοινό μας· σε μια άλλη πόλη θα σε δουν μια φορά και ίσως είναι και λογικό να είναι πιο ένθερμοι. Και επειδή στην περιοδεία δεν είναι friends n family ή η κοπέλα σου ή ο συνάδελφός σου που έρχεται για το support, σημαίνει και ότι ο άλλος έρχεται γιατί κάτι του έκανε η μουσική σου, κάτι του έκανε αυτό που είδε στα social media σου και στα accounts σου. Από εκεί και πέρα, μπορώ να πω ότι στα Βαλκάνια είναι πολύ δεκτικοί με ό,τι έρχεται από την Ελλάδα, το αγκαλιάζουν.
Διονύσης: Σίγουρα όταν γυρίσαμε την πρώτη φορά ανυπομονούσαμε ήδη να φύγουμε για τη δεύτερη. Είναι μια μεθυστική εμπειρία. Είναι σαν να μαζεύεις ελιές – μετά τη δεύτερη, τρίτη μέρα είναι μια όμορφη κούραση που σε παίρνει μαζί της.
Σπήλιος: Και στο τέλος της ημέρας – αυτό έχεις να θυμάσαι. Είτε σε κάνει τεράστιο στα Βαλκάνια και πέρα από τα Βαλκάνια, είτε δεν συμβεί τίποτα, κουβαλάς πάντα την εμπειρία. Μια εμπειρία μέσα από την οποία κερδίζεις πάρα πολλά.
Κώστας: Είναι απίστευτη εμπειρία. Ψοφάς στην κούραση, όταν γυρνάς θέλεις να κοιμηθείς σερί μια ημέρα, αλλά την επόμενη είσαι έτοιμος να φύγεις πάλι. Το να έχεις κάνει τόσα χιλιόμετρα στον δρόμο για να βρεθείς σε μια κατακόμβη στην Μπρατισλάβα και να παίξεις για μια παρέα μεθυσμένων, να τους γνωρίσεις, να τους αφήσεις ένα βινύλιό σου, είναι απίστευτο.
Σπήλιος: Και όταν παίζεις για μια παρέα μετά εκτιμάς αλλιώς και τα 100 και τα 200 άτομα.
- Νομίζω ότι μέσα από όλα αυτά τα live εντός και εκτός έχετε εξελιχθεί κιόλας πάρα πολύ. Αυτό βγαίνει στη σκηνή τουλάχιστον.
Σπήλιος: Μας βελτιώνει πράγματι πολύ το live, τα χιλιόμετρα που θα γράψουμε εκεί. Δεν είμαστε η μπάντα που θα κάνει την πρόβα μιας απόλυτα επαγγελματικής μπάντας και δεν εξυπηρετεί ίσως και το είδος που παίζουμε. Οπότε ναι, η βελτίωσή μας έρχεται από το live – το live είναι η καλύτερή μας πρόβα. Πάντως και συνθετικά από τα πρώτα singles στο «Guilt Eraser» και μετά στο πρόσφατο υλικό και στο «Mono» έχει διανυθεί σημαντική απόσταση, υπάρχει ωριμότητα. Σαν να λέει το album «This is Commuter» και μετά οτιδήποτε έρχεται μετά από αυτό είναι και ένα σκαλί παραπάνω.
Δημήτρης: Το «Guilt Eraser» είναι κυρίως υλικό του Διονύση που είχε γράψει για το project αλλά πλέον δουλεμένο και από εμάς. Και όσο μεγαλώνει η απόσταση από αυτό το πρώτο υλικό εξελίσσεται όλο και περισσότερο η ομαδική δουλειά στη σύνθεση και στην παραγωγή.
Σπήλιος: Είναι και θέμα παραγωγής και εκεί υπάρχει αλλαγή στην κατεύθυνση. Στην αρχή γράφαμε με μετρονόμο, με overdub κλπ. Από το «Guilt Eraser» και μετά, και ό,τι ακολουθεί μετά από αυτό το υλικό, είναι πιο raw, πιο live, εκπροσωπεί πιο ολοκληρωμένα τη live ταυτότητα της μπάντας. Το πώς στεκόμαστε πια live με τα όποια προτερήματα και ελαττώματά μας.
Δημήτρης: Στο τέλος της ημέρας είμαστε τέσσερις normal τύποι που έχουν δουλειές και μετά πάνε και παίζουν μουσική σε μια μπάντα.
Info
Οι Commuter θα εμφανιστούν το Σάββατο 23 Μαΐου στο PLEX (Κεραμεικού 28), σε μια ιδιαίτερη βραδιά γιορτής μετά την ευρωπαϊκή τους περιοδεία. Μαζί τους θα εμφανιστούν οι πειραματικοί Spiral, ενώ ο φωτογράφος Αργύρης Λιώσης θα παρουσιάσει μια live φωτογραφική έκθεση από στιγμές της περιοδείας. Η βραδιά θα ολοκληρωθεί με after-party DJ set από τον Μιχάλη Καμάκα.
H μεγάλη τζαζ γιορτή της Αθήνας επιστρέφει για να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε στις προηγούμενες διοργανώσεις και να διαστείλει δημιουργικά την έννοια του τζαζ φεστιβάλ.
17°
