Διονύσης Σαββόπουλος: Μπιζανίου και Αναλήψεως, Μπότσαρη και Σόλωνος

Το 1983 πουλούσαμε γλυκά στη Λέσχη του ΑΠΘ, δύο ταψιά την ημέρα: ένα ρεβανί, και ένα ροξ. Τα φτιάχναμε στο σπίτι το πρωί, τα μεταφέραμε με το βεσπάκι στη Λέσχη, και καθόμασταν εκεί, σε κάτι καρέκλες από το εστιατόριο παραμέσα (Πέμπτες: κοτόπουλο με πουρέ — μαγεία), με τα δύο ταψιά επάνω σε μια μεγάλη χαρτόκουτα σκεπασμένη με κεντητό τραπεζομάντιλο, μέχρι να πουληθούν. Αν πέρναγε η ώρα και περίσσευαν κομμάτια, τα μοιράζαμε στους άλλους μικροπωλητές, που είχαν γίνει φίλοι με τον καιρό. Είχε καμιά εικοσαριά συναδέλφους: άλλος πουλούσε κοσμηματάκια, άλλος τισέρτ με περίεργες στάμπες, άλλος μαντίλια και φουλάρια, άλλος εφημερίδες (ναι, υπήρχαν εφημερίδες τότε, και ο κόσμος τις διάβαζε — ακόμα και οι φοιτητές, go figure), και άλλος κασέτες.

Αυτές τις μέρες λοιπόν —θυμίζω ότι μιλάμε για 42 χρόνια πίσω, ήτοι δύο γενιές, οι περισσότεροι που το διαβάζετε αυτό δεν ζούσατε τότε: ούτε καν— όλοι κολυμπούσαμε στον μακρινό, οικείο, αλλόκοτο και απαστράπτοντα αστερισμό του Σαββόπουλου. Αλλά ένα παραπάνω εμείς: το πόστο μας με το ρεβανί και τα ροξ ήταν δίπλα σ’ αυτουνού που πούλαγε τις κασέτες.

Λίγες μέρες πριν, την πρώτη του μηνός, ημέρα Παρασκευή, είχαμε όλοι εκστασιαστεί όταν πήγαμε στο Παλέ και είδαμε και ακούσαμε τον Σαββόπουλο και την μπάντα του, σε εκείνη τη συναυλία-όνειρο που γέμισε ασφυκτικά το Αλεξάνδρειο λες και έπαιζε ευρωπαϊκό ματς ο Αυτοκράτορας. Και ήταν εκεί, βέβαια, που ανάμεσα σε όλα τα άλλα (όλα τα άλλα που γίνανε: το βαλς κ.λπ.), ακούσαμε για πρώτη φορά τα «Τραπεζάκια έξω», όλο τον δίσκο, χωρίς να πιστεύουμε στ’ αυτιά μας, και χωρίς να έχουμε καταλάβει, χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε, με τι υλικό είχαμε να κάνουμε. Με το πρώτο ενθουσιώδες άκουσμα, απλώς είχαμε μαγευτεί, είχαμε ερωτευτεί.

Ο δίσκος θα κυκλοφορούσε επισήμως κάποια στιγμή μέσα στον μήνα, όμως κάτι τσακάλια είχαν καταφέρει να εξασφαλίσουν μια κόπια από την Αθήνα, και μέσα σε μερικές ημέρες από τη συναυλία ήδη κυκλοφορούσε παράνομα σε κασέτες. Την πρώτη κασέτα με τα «Τραπεζάκια Έξω» την έγραψε (και την πούλησε) τη Δευτέρα 11 Απριλίου 1983 ο τύπος που είχε τον πάγκο του δίπλα μας, στη Λέσχη. Και δεν σταμάτησε να γράφει και να πουλάει έκτοτε, και για όλη τη χρονιά — μιλάμε για χιλιάδες κασέτες, όχι αστεία. Και δεν σταμάτησε εκεί: έπαιζε την κασέτα όλη μέρα, non-stop, όσο ήταν στο πόστο του — και όσο ήμασταν κι εμείς στο δικό μας πόστο, έξι-εφτά ώρες. Και όχι μόνο για τον Απρίλιο: ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ.

© Τζουλιάνο