Οι Charlatans μιλούν στην ATHENS VOICE για τη συλλογική εμπειρία των ’90s, τη συγγένεια της κιθάρας με την πίστα και τα τραγούδια που εξακολουθούν να τους συγκινούν. Λίγο πριν τη μεγάλη συναυλία στο Floyd Live Music Venue
Τι σημαίνει αγάπη για μια μπάντα που «ήταν εκεί» στις δόξες του δεύτερου κυριαρχικού κύματος της britpop κι έχει περάσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες γράφοντας τραγούδια και μουσική, ηχογραφώντας και περιοδεύοντας; Οι Charlatans φαίνεται να έχουν πιάσει το νόημα και να έχουν μια πολύ πρακτική απάντηση:
«Αγάπη είναι η οικογένεια, οι ηχογραφήσεις, οι περιοδείες και οι μαργαρίτες».
Και αν οι μαργαρίτες στο τέλος της ατάκας κλέβουν την παράσταση, δεν μπορεί κανείς παρά να σταθεί και να σεβαστεί βαθιά την άνεση με την οποία η μπάντα του “The Only One I Know” και μερικών ακόμα εμβληματικών indie hits των ’90s προσπερνά την ευκαιρία να μιλήσει με περισπούδαστο ύφος για τον εαυτό της. Οι απαντήσεις τους σε κάθε ερώτηση χωράνε άνετα στην καθημερινότητα μιας παρέας που εξακολουθεί να βρίσκει λόγους να συναντιέται στο στούντιο και μετά σε κάποιο μπαρ για τεκίλα με πάγο.
Με το “We Are Love”, τον πρώτο τους δίσκο έπειτα από οχτώ χρόνια, οι Charlatans συνεργάστηκαν με τους Dev Hynes, Fred Macpherson και Stephen Street, προσθέτοντας ακόμη ένα κεφάλαιο σε μια διαδρομή που συχνά συμπυκνώνεται στην τοποθεσία Madchester (με την κατά πολύ ευρύτερη της γεωγραφικής έννοια, που ξεπερνάει κατά πολύ τα στενά όρια του «διαμαντιού» του βρετανικού βορρά και αποδίδει την απήχηση των ήχων και της κουλτούρας που γεννήθηκαν σε αυτό) και στη δεκαετία του ’90. Η χωροχρονική ταυτότητα είναι χρήσιμη για να συνεννοούμαστε, αλλά στενεύει όταν καλείται κάποιος να περιγράψει, έστω και δημοσιογραφικά, όσα συμβαίνουν σε μια μπάντα όπως οι Charlatans ανά τις δεκαετίες. Ή όταν ρωτάς μια μπάντα που «ήταν κι αυτή εκεί» τι την κρατάει ακόμα όρθια σε αυτό που κάνει.
«Αυτό που εξακολουθεί να μας ενθουσιάζει είναι να φτιάχνουμε καινούργια τραγούδια που μας συναρπάζουν και βρίσκουν ανταπόκριση στο κοινό. Ακόμα ανατριχιάζουμε. Το μεγαλύτερο μάθημα είναι να μη φοβάσαι να πειραματιστείς».
Αν το καλοσκεφτείς, η ανατριχίλα, τα “goosebumps” που λέμε και στο χωριό μας, είναι μια ωραία μονάδα μέτρησης για την υγιή μακροζωία ενός συγκροτήματος. Έχει κάτι σωματικό, άμεσο και ειλικρινές, που δύσκολα υποκαθίσταται από μια επέτειο ή μια οργανωμένη στην εντέλεια από το marketing φαντεζί επιστροφή. Και το επόμενο τραγούδι με το οποίο κυνηγάνε να ανατριχιάσουν οι Charlatans λειτουργεί και ως μια νέα σύνδεση με τους ακροατές τους, μια μικρή υπενθύμιση ότι, όσο σημαντική κι αν είναι η ιστορία σου, χρειάζεσαι ακόμη κάτι που να σε κινητοποιεί στον ενεστώτα.
Το παρελθόν, φυσικά, έχει τη δική του βαρύτητα και οι Charlatans κουβαλάνε στον δικό τους ενεστώτα το βάρος των hits τους. Το “The Only One I Know” κουβαλά πλέον τις αναμνήσεις ανθρώπων που το άκουσαν σε διαφορετικές ηλικίες και περιστάσεις. Για εκείνους που καλούνται να το παίζουν ξανά και ξανά, η σχέση μαζί του έχει επίσης περάσει από τις δικές της φάσεις. «Για ένα διάστημα θέλαμε να παίζουμε μόνο καινούργιο υλικό, αλλά εκτιμούμε πολύ αυτό το τραγούδι. Μας έχει φερθεί καλά και εξακολουθεί να ακούγεται φρέσκο».
Κάπως έτσι (πρέπει να) επιβιώνουν τα τόσο πετυχημένα τραγούδια, αλλά η βαρύτητα του παρελθόντος δεν έχει να κάνει μόνο με αυτά, ειδικά όταν αφορά μια εποχή που εξακολουθεί να ανακυκλώνεται «αναβιώνοντας» μέσα από δίσκους, εικόνες και ρούχα, επανακυκλοφορίες και επανενώσεις, μέσα από τόνους αθεράπευτης νοσταλγίας που δεν βρίσκει πάτο ούτε ταβάνι λόγω του μοναδικού μείγματος της χρονικής, πολιτικής, κοινωνικής, πολιτιστικής, καλλιτεχνικής και τεχνολογικής συγκυρίας την οποία νοσταλγεί. Τι ακριβώς αναζητούμε όμως όταν νοσταλγούμε και επιστρέφουμε στα ’90s; Τη μουσική ή τις συνθήκες μέσα στις οποίες την ανακαλύπταμε;
«Τα ’90s ήταν μια κοινή εμπειρία για τους ανθρώπους που αγαπούσαν τη μουσική. Ίσως ο κόσμος να νοσταλγεί μια εποχή πριν από τα smartphones και το streaming, όταν οι φίλοι ανακάλυπταν καινούργια μουσική ο ένας στο σπίτι του άλλου ή στα clubs, αρκετά συχνά υπό την επήρεια απαγορευμένων ουσιών».
Το σπίτι κάποιου φίλου, ένα club, ένα μέρος στο οποίο έπρεπε να πας για να ακούσεις αυτό που κάποιος άλλος ήθελε να σου βάλει – αυτή είναι ίσως η διεύθυνση της νοσταλγίας, το κουδούνι που θέλουμε να πατήσουμε για να περάσουμε ξανά την πόρτα της τελευταίας ίσως εποχής που η μουσική και η ευρύτερη ποπ και ροκ κουλτούρα είχαν ιεροτελεστίες, συζητήσεις και ενθουσιασμό με την «παραδοσιακή» μουσικοφιλική έννοια. Την ίδια εποχή που άνοιξε ο δρόμος για το ερωτικό σμίξιμο της κιθάρας με την ηλεκτρονική μουσική που απολαμβάνουν τόσο πολύ οι δεκάδες προσμίξεις των σύγχρονων μουσικών φυλών σε όλα τα μικρά και μεγάλα «εναλλακτικά» φεστιβάλ του σήμερα.
Για τους Charlatans, άλλωστε, η απόσταση ανάμεσα στην κιθαριστική μουσική και την πίστα ήταν πάντα μικρή. Στην ερώτηση τι τους έμαθαν αυτοί οι δύο κόσμοι, η απάντηση είναι χαρακτηριστικά λιτή:
«Για εμάς είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και οι δύο μάς έμαθαν να χαλαρώνουμε». Κάποιος να πάει στο μπαρ για έναν ακόμα γύρο μαργαρίτες.
Οι The Charlatans επιστρέφουν μετά από πολλά χρόνια στην Ελλάδα, το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, στο Floyd Live Music Venue.
Δεκατέσσερις φωνές δίνουν ραντεβού στις 18 Νοεμβρίου στο Telekom Center Athens για μια μεγάλη συναυλία με ξεχωριστό σκοπό και μιλούν για όσα τους ενώνουν
Η Maria «Masha» Alyokhina και ο Eric Breitenbach συζητούν για την εξορία, την Ουκρανία και όσα κρατούν όρθιο έναν άνθρωπο, πριν φέρουν το «Riot Days» στην Αθήνα
12°
