Κλαυδία ή αλλιώς κόντρα στο ρεύμα των καιρών

Προσωπικά όταν είδα την Κλαυδία στην «Αστερομάτα» της πρώτη φορά, έμεινα με ένα ερωτηματικό που δεν κατάφερα να μεταφράσω σε ναι ή όχι. Ποιον ενδιαφέρει θα μου πεις. Σωστό κι αυτό. Ενδιαφέρει ίσως ο λόγος. Έχει να κάνει με την αντίληψη περί «σύγχρονου», όπως την έχω φορέσει κι εγώ. Άκουσα νέα παιδιά να νιώθουν σχεδόν ετεροντροπή γι’ αυτό το μοιρολόι, και για το νέο κορίτσι με τις γιαλούμπες και τα σφιχτά τραβηγμένα πίσω μαλλιά της γεροντοκόρης. Πού τα μινάκια, πού τα φουστάκια, πού η γυμνή κοιλίτσα, πού τα νάζια, πού το τίναγμα των γοφών, πού μια ελαφράδα βρε παιδί μου.

Αυτό ήταν το «λάθος» της Κλαυδίας. Το ότι τόλμησε να πασάρει σαν γιουροβιζιονικό τραγούδι κάτι που είναι μακριά από την περί γιουροβίζιον αντίληψη (βλέπε πανηγύρι χαράς και εντυπωσιασμού). Διότι πού πας τη σήμερον ημέρα χωρίς ελαφράδα, τη σήμερον ημέρα που ενώ ο κόσμος καίγεται, τα πάντα είναι ποπ. Ακόμα και η αρθρογραφία είναι ποπ. Γράφουμε τα σοβαρά με αστεϊσμούς. Είναι το σύνδρομο των κυνικών καιρών. Αποστασιοποίηση συναισθηματική λέγεται. Πρέπει να αντέξεις όσα δεν αντέχονται. Τα αντέχεις αποδομώντας. Κι έρχεται η Κλαυδία χωρίς ντροπή, με στίχους χωρίς χαριτωμενιές, και σου μιλάει για άγια δάκρυα, για του ριζωμού τα χώματα που δεν λησμονιούνται, για τόπους όπου μπορείς «στερνά να ξαποστάσεις».

Στη μαυρίλα που μας έχει ζώσει από παντού το λες και τραγούδι διαμαρτυρίας. Μόνο που είναι μια διαμαρτυρία με ένα ξεχασμένο ήθος, μια σεμνόλογη παρουσία αλλοτινών καιρών. Εκεί κυρίως στάθηκε η κριτική. «Πέρασαν οι καιροί που στέλναμε τη Μαρίζα Κωχ στη γιουροβίζιον» διάβασα. Αλήθεια πέρασαν; Σε έναν κόσμο γεμάτο παράπονο ή Κλαυδία αποφάσισε να μην υποκριθεί κάτι λιγότερο από αυτό. Κι όσο για τα γυαλιά της, που δεν τα αποχωρίστηκε, που ξέρεις μπορεί να γίνουν τρεντ, (όπως αγαπάμε να λέμε). Έχει ο καιρός γυρίσματα. Ας ευχηθούμε λοιπόν ολόψυχα καλή επιτυχία στο κορίτσι μας που τόλμησε. Καλή επιτυχία δική της και δική μας!