Ο Χρήστος Κισατζεκιάν μοιράζεται εικόνες από τη μοναδική συναυλία της Madonna στην Ελλάδα, με τη Robyn, στο ΟΑΚΑ, στις 27 Σεπτεμβρίου 2008.
Όσον αφορά στο ελληνικό κοινό που δεν ακούει «σκληρή μουσική» μα προτιμά την αγγλόφωνη pop, δυο ήταν οι πιο πολυαναμενόμενες συναυλίες στη χώρα μας από τη μεταπολίτευση και μετά: ο Michael Jackson και η Madonna!
Οι λόγοι που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ η ζωντανή εμφάνιση του εκλιπόντα παρά τις (Dangerous Live Tour) αναρτημένες γιγαντοαφίσες που μας ήθελαν να ζούμε το όνειρο στις 8 Οκτωβρίου του 1992, παραμένουν άγνωστοι. Ευτυχώς, παρά τις αποκαρδιωτικές έως και τρομακτικές καιρικές συνθήκες μέρες πριν τη εν λόγω sold out εμφάνισή της, η Βασίλισσα της Pop έγραψε ιστορία στην αρένα του Ο.Α.Κ.Α., στεγνά, από κάθε άποψη.
Στις 13 Απριλίου 2022 συμπληρώθηκαν τριάντα χρόνια από την έναρξη της αξεπέραστης περιοδείας της “Blond Ambition World Tour” που υποστήριζε το αξεπέραστο “Like A Prayer” του 1989. Έτσι λοιπόν ακόμη κι αν το εν λόγω σουλάτσο της στην Υφήλιο με τίτλο “Sticky & Sweet Tour” υπήρξε εμφανώς υποδεέστερο ακλουθώντας την εξίσου υποδεέστερη κυκλοφορία “Hard Candy”, παραμένει γεγονός κομβικό στα μέρη μας. Ας παραθέσω λοιπόν μνήμες και στιγμές για κάθε ενδιαφερόμενο.
Με την τιτανοτεράστια σκηνή στημένη στη σέντρα του σταδίου να το χωρίζει στη μέση, αρένα και οι κερκίδες ήταν πίτα από κόσμο. Η άχαρη, μα συγχρόνως έγκαιρη ενημέρωση εκ μέρους της διοργάνωσης πως οι φωτογράφοι θα καλύψουμε από τον πύργο ηχοληψίας τούτο το μοναδικό υπερθέαμα, εκατό μέτρα μακριά από τη σκηνή, μας ήθελε συνάμα αποκαρδιωμένους μα και προετοιμασμένους. Η ευγνωμοσύνη μου λοιπόν παντοτινή στους φίλτατους συναδέλφους Ιπποκράτη Ναυρίδη και Θωμά Δασκαλάκη που, όπως το συνηθίζουν άλλωστε, στερήθηκαν για ένα τραγούδι τα «κανόνια» τους ώστε να έχω τις πιο κοντινές από τις εικόνες που κοσμούν τούτη την εξιστόρηση!
Το μεγαλόπνοο show άνοιξε η Robyn με το που άρχισε να νυχτώνει. Δεν ήταν ιδέα μου μονάχα πως πέρασε αδιάφορη, αφού το σούσουρο από τις κουβέντες των θεατών δεν σταμάτησε ούτε λεπτό… Και να που 21:15 ακριβώς, η Porsche παρκάρει πίσω παραδίδοντας τη ντίβα στο κοινό της υπό τον HD οπτικο-ακουστικό βομβαρδισμό του δεκάλεπτου εισαγωγικού video. Μη λέμε τα αυτονόητα. Ανατρίχιασα σύσσωμος! Κι ας είμαι παλιοροκάς και βάλε του λόγου μου. Τούτη η υπερπαραγωγή δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο ολιγωρίας.
Έτσι λοιπόν με το “Candy Shop” να ανοίγει την αυλαία, η πενηντάχρονη star από το Michigan μας γράπωσε από το γιακά και μας ταρακούνησε για μία ώρα και πενήντα λεπτά, με το έτσι θέλω, μονοπωλώντας τις γιγαντοοθόνες. Οι μόνοι που «τόλμησαν» να παρεμβληθούν ήταν οι τέσσερεις διάσημοι ψηφιακοί «συνοδοί» της, κι αυτό φυσικά ώστε να τραγουδήσουν μαζί της: Kanye West, Pharrell, Britney Spears και Justin Timberlake. Χωρισμένη σε τέσσερα μέρη, τούτη η φαντασμαγορική βραδιά ήθελε την θεόρατη κοντή να αλλάζει ρούχα κάθε τόσο, περιτριγυρισμένη με κάθε λογής καβαλιέρους και χορευτικά μπαλέτα.
Λίγο πριν το “Give It 2 Me” σημάνει το τέλος τούτης της πολύχρωμης πανδαισίας με ένα παμμέγιστο “Game Over” να αναβοσβήνει στον ορίζοντα, επέμεινε έντονα να εισπράξει τα συγχαρίκια μας επαναλαμβάνοντας δυο ερωτήσεις: «Είναι ή όχι η καλύτερη συναυλία που πήγατε ποτέ;» και «Περάσατε καλά;».
Τα αλλεπάλληλα “yeah” εκ μέρους μας δεν έμοιαζαν να την ικανοποιούν… «Δεν θα τελειώσω το show αν δεν το πείτε σωστά mother fuckers». Εν τέλει αυτό που αποζητούσε ήταν ένα διακοπτόμενο ala American Indians “whoo whoo”. Μα για κάτσε. Εδώ εμείς και έχουμε τα χούγια μας. Δεν θα ’χει μια Madonna;
Ετοιμάζει νέο άλμπουμ, που θα ακουστεί πολύ, επιστρέφει για ένα διαφορετικό live στο Release Athens 2026 και μιλάει για όσα τον σημάδεψαν και όσα ο χρόνος έφερε
Τριάντα χρόνια μετά κι ένα τραγούδι σώθηκε από έναν πολτό χαρτοπετσετών, μιλά για τη νύχτα, την ποίηση, τις γυναίκες-ηρωίδες, την αργοπορημένη ενηλικίωση και την εποχή της AI
Από το πρώτο live με Beirut και PJ Harvey στην Πλατεία Νερού έως τη μετάβαση σε νέο, μεγαλύτερο χώρο από το 2027, το Release Athens γιορτάζει μια δεκαετία παρουσίας.
17°
