Η φωνή των θρυλικών Screaming Trees και ένα από τα πιο εμβληματικά ονόματα του σύγχρονου rock’n’roll επιστρέφει στο αγαπημένο του συναυλιακό κοινό της Αθήνας. Μιλά σπάνια, καθώς το μόνο που θέλει είναι να απολαμβάνει τη μουσική που γράφει ο ίδιος. Με ένα νέο προσωπικό άλμπουμ που άργησε οκτώ χρόνια, μια μεγάλη περιοδεία και τη συμμετοχή του στο επερχόμενο φεστιβάλ A.T.P. στο Νιου Τζέρσεϊ, με curator τον κολλητό του φίλο Greg Dulli, μιλά στην Athens Voice (αμέσως μετά το απογευματινό sound check για τη συναυλία στη Βαρκελώνη), τρεις μέρες πριν έρθει στην Ελλάδα…
> Αμέσως μετά την Ισπανία ακολουθούν δύο συναυλίες στην Ελλάδα, μετά πάμε Μεξικό, Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Νέα Ζηλανδία, Αυστραλία και μετά έχουμε οφ για δυο τρεις εβδομάδες.
>> Μου αρέσουν πολύ οι συναυλίες. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που μπορώ να το κάνω.
>> Στην Ελλάδα θα παίξουμε κομμάτια από το νέο άλμπουμ «Blues Funeral» και τραγούδια από όλους τους δίσκους μου.
>> Δεν δήλωσα ποτέ ότι βασικές μου επιρροές για το νέο άλμπουμ είναι οι Joy Division, Gun Club και Roxy Music.
>> Όταν ξεκίνησα να βγάζω τα προσωπικά μου άλμπουμ, ήθελα κάτι διαφορετικό από τα χρόνια με τους Screaming Trees. Aναζητούσα έναν άλλο ήχο. Άλλοτε ηλεκτρικό, άλλοτε ακουστικό. Αυτό έχει αλλάξει. Πάντα θέλω να γράφω άλμπουμ και να τα απολαμβάνω ο ίδιος. Αυτό δεν έχει αλλάξει.
>> Τα τραγούδια ξεκινούν συνήθως από μια ανάμνηση ή ένα γεγονός, αλλά μετά αποκτούν τη δική τους ζωή γιατί είναι τραγούδια, δεν είναι πραγματικότητα.
>> Ο Greg Dulli είναι ο καλύτερός μου φίλος. Μιλάμε κάθε μέρα, γράφουμε μαζί μουσική, γουστάρω ό,τι κι αν κάνει και μου αρέσει να δουλεύω μαζί του.
>> Ανυπομονώ να δω τους Afghan Whigs μετά από τόσο καιρό στο ΑTP, στο Νew Jersey, και να παίξουμε μαζί τους.
>> Στα άλμπουμ με την Isobel (Campbell) είμαι εκεί για να συμμετάσχω στο δικό της όραμα. Γράφει τα τραγούδια μόνη της, κάνει την παραγωγή, οπότε για μένα είναι ένα δώρο να συμμετέχω στην πρόκληση αυτή.
>> Από την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στην Αθήνα, το κοινό ήταν απίστευτο, ζεστό και ενθουσιώδες. Ο κόσμος που συνάντησα ήταν φανταστικός και φιλόξενος, κάθε φορά που έρχομαι στην Αθήνα το απολαμβάνω. Θυμάμαι το φανταστικό φαγητό, τον κόσμο, την πόλη, τις συναυλίες. Πάντα ανυπομονώ να ξανάρθω.
Τριάντα χρόνια μετά κι ένα τραγούδι σώθηκε από έναν πολτό χαρτοπετσετών, μιλά για τη νύχτα, την ποίηση, τις γυναίκες-ηρωίδες, την αργοπορημένη ενηλικίωση και την εποχή της AI
Από το πρώτο live με Beirut και PJ Harvey στην Πλατεία Νερού έως τη μετάβαση σε νέο, μεγαλύτερο χώρο από το 2027, το Release Athens γιορτάζει μια δεκαετία παρουσίας.
17°
