«Θάλασσα από γυαλί»: Μια σύγχρονη ελληνική συγκινητική ταινία

Η ταινία, λοιπόν, ξεκινάει με μια σοκαριστική σκηνή, ή μάλλον με ένα πλάνο-σοκ, και συνεχίζει μετά σαν να μη τρέχει τίποτα, λες και δεν έχουμε γουρλώσει ήδη τα μάτια… Μια οικογένεια, μια μαμά φροντιστική όπως οι παραδοσιακές μαμάδες, και στα πέντε λεπτά υποψιαζόμαστε ότι τίποτα εδώ δεν είναι αυτό που φαίνεται, ούτε καν η ταινία: δεν είναι σπλάτερ ούτε οικογενειακό δράμα, είναι λίγο θρίλερ, αλλά ρεαλιστικό τόσο που το παρακολουθείς σφίγγοντας τα δόντια. Θαυμάζοντας, όμως, την υπέροχη φωτογραφία του Σίμου Σαρκετζή, τις υπέροχες ερμηνείες, τη σωστή και υπέροχη μαζί σκηνοθεσία και το επίσης σωστό-υπέροχο σενάριο.

Ο σκηνοθέτης είναι ο Αλέξης Αλεξίου, σεναριογράφος η Αφροδίτη Νικολαΐδου (αν και έβαλε το χεράκι του κι ο σκηνοθέτης στο σενάριο). Η ιστορία είναι μια περιπέτεια με κορμό την ενδοοικογενειακή βία, την τύχη των κοριτσιών και των γυναικών στις πατριαρχικές οικογένειες, την ατυχία τους στην ελληνική επαρχία. Η οποία επαρχία πρωταγωνιστεί μαζί με τους ηθοποιούς – το Λευκαντί, το Μπούρτζι, το Βασιλικό, ο «βάλτος» στην Εύβοια και ολόκληρο το νησί, με τα τοπία του που μοιάζουν εξωπραγματικά, κι ας τα ξέρουμε λίγο πολύ από κάποια εκδρομή, εκτός εποχής, στην Εύβοια. Λέω «εκτός εποχής» γιατί όλη η ταινία ξετυλίγεται οφ-σήζον, με άδειες ανεμοδαρμένες παραλίες που ξεκινάνε ήρεμες σαν λίμνες πριν ανεμοδαρθούν, σε ερημιές και επαρχιακούς χωματόδρομους που κολλάνε τα αμάξια με την πρώτη βροχή ή και χωρίς αυτήν.

Η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, κατοχυρωμένη ως «η πιο συμπαθητική Ελληνίδα ηθοποιός», είναι καταπληκτική ως η ταλαίπωρη και πολύ ανθρώπινη πρωταγωνίστρια που βρίσκει στη νέα, λαμπερή και όμορφη Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα ένα κομμάτι του παλιού της, νεαρού εαυτού. Ο Μιχάλης Ιατρόπουλος είναι ο φαλλοκράτης ταβερνιάρης στην ερημική ταβέρνα όπου δεν λειτουργεί το POS. Είναι τόσο αχαρακτήριστος και άθλιος αλκοολικός που δυσκολεύεσαι να του ρίξεις μια ματιά συμπάθειας, όπως και στον Νίκο Γεωργάκη (τον οποίο δεν τον χωνεύω, έχουμε σφαχτεί στο παρελθόν, αλλά εντάξει, ο άνθρωπος παίζει συγκλονιστικά τους κακούς), εδώ ως μλκς μπάτσος που ανατριχιάζεις όταν τον ακούς να λέει μουλωχτά στη νεαρή κοπέλα: «Εγώ τη μάνα σου την αγαπούσα πολύ…» Όσο συγκινητικές είναι οι δύο γυναίκες, τόσο αντιπαθητικοί και για μπάτσες είναι οι άντρες, με εξαίρεση τον Θάνο Τοκάκη, που με τέσσερις σκηνές όλες κι όλες παίρνει την ταινία και φεύγει. Καλά, στην πραγματικότητα όλοι οι ηθοποιοί, ακόμα και οι δεύτεροι-τρίτοι ρόλοι (Δημήτρης Τζουμάκης, Γιώργος Βουρδαμής, Σπύρος Σουρβίνος, Αφροδίτη Σοβόλου), όλοι οι ηθοποιοί παίρνουν την ταινία και φεύγουν, μαζί με τον σκηνοθέτη, τη σεναριογράφο και τον διευθυντή φωτογραφίας, το μοντάζ, τη μουσική και τα πάντα όλα.

Κοιτάξτε, δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου καθόλου, όμως είδα την ταινία σε προβολή «για δημοσιογράφους», μου άρεσε πολύ, τη σκεφτόμουν για μέρες μετά, δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου σκηνές ολόκληρες και αναρωτιόμουν τι άλλο θα μπορούσε να γίνει με το φινάλε ή τι άλλο μπορεί να γίνει στις ζωές των κοριτσιών που πέφτουν σε τέτοια μέρη, με τέτοιους πατεράδες, σε τέτοια αδιέξοδα. Ή στις ζωές των γυναικών με τέτοιους συζύγους, σε άλλα, παρόμοια αδιέξοδα. Καλά το πήγανε τα παιδιά, απλώς όταν φτιάχνεις με το μυαλό σου εναλλακτικά φινάλε για μια ταινία, σημαίνει ότι η ταινία σε πήρε μαζί της και δυσκολεύεσαι να της ξεφύγεις, οπότε, μπράβο. Στον Αλέξη Αλεξίου και σε όλους τους συντελεστές της τόσο συγκινητικής και ωραίας «Θάλασσας από γυαλί».