Η νέα κινηματογραφική μεταφορά των Ανεμοδαρμένων Υψών, προκαλεί ποικίλλες αντιδράσεις
Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε, η εκδοχή της Έμεραλντ Φένελ πάνω στο κλασικό μυθιστόρημα της Έμιλι Μπροντέ έχει βρεθεί στο επίκεντρο μιας καταιγίδας σχολίων – κυρίως αρνητικών. Τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» δεν κατηγορήθηκαν απλώς για δημιουργικές ελευθερίες: σχεδόν κάθε πτυχή της ταινίας, από το καστ και τα κοστούμια μέχρι τις προφορές και την ίδια την επιλογή του τίτλου σε εισαγωγικά, έχει δεχθεί πυρά.
Η Φένελ, που προηγήθηκε με τα Υποσχόμενη Νέα Γυναίκα και Σόλτμπερν, έχει ήδη ιστορικό έντονων αντιδράσεων: επαίνους για το στιλ, αλλά και κατηγορίες για «εντυπωσιοθηρία» εις βάρος της ουσίας. Πολλοί φοβήθηκαν ότι και η Μπροντέ με τα Ανεμοδαρμένα Ύψη θα τύχει ανάλογης μεταχείρισης.
Η αρχή της αντίδρασης για τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη»
Το πρώτο κύμα διαμαρτυριών ξέσπασε το καλοκαίρι του 2024, όταν έγινε γνωστό ότι μια δημιουργός με προκλητική, σύγχρονη γραφή θα καταπιανόταν με ένα ιερό βικτωριανό κείμενο. Η ένταση αυξήθηκε τον Σεπτέμβριο, όταν ανακοινώθηκε πως τους βασικούς ρόλους της Κάθι και του Χίθκλιφ αναλαμβάνουν η Μάργκο Ρόμπι και ο Τζέικομπ Ελόρντι. Στο μυθιστόρημα οι ήρωες βρίσκονται στην εφηβεία, ενώ οι δύο σταρ είναι σαφώς μεγαλύτεροι. Η Ρόμπι κράτησε τα ξανθά μαλλιά της αντί για τις «καφέ μπούκλες» του βιβλίου, ενώ η επιλογή του Ελόρντι αναζωπύρωσε τη συζήτηση γύρω από τη φυλετική «ετερότητα» του Χίθκλιφ και το αν η ταινία προχωρά σε λευκοποίηση του χαρακτήρα.
Ακολούθησαν διαρροές από δοκιμαστικές προβολές, που μιλούσαν για απώλεια συναισθηματικής λεπτότητας και για «σαρκικές παρεκβάσεις» χάριν σοκ. Το τρέιλερ επιβεβαίωσε τις υποψίες: έντονος ερωτισμός, επιθετικός αναχρονισμός με σύγχρονη ποπ μουσική, κορσέδες που σφίγγουν, γυμνά αντρικά σώματα και μια αισθητική που για πολλούς θύμιζε περισσότερο Σόλτμπερν παρά Μπροντέ. Ακόμη και το νυφικό της Κάθι κρίθηκε «εκτός εποχής», ενώ στα κοινωνικά δίκτυα οι ηθοποιοί λοιδορήθηκαν ως υπερβολικά «μοντέρνοι» για τις αρχές του 19ου αιώνα.
Το πρώτο αφορά την ίδια τη δημιουργό. Η Φένελ προέρχεται από ιδιαίτερα προνομιούχο περιβάλλον, κάτι που –μετά και το Σόλτμπερν– έχει οδηγήσει ορισμένους να τη θεωρούν υπερβολικά επιεική με τους «δικούς της» κοινωνικούς κύκλους. Έτσι, πολλοί ήταν ήδη προδιατεθειμένοι αρνητικά απέναντι στα «Ανεμοδαρμένα Ύψη», πολύ πριν δουν καρέ από την ταινία.
Το δεύτερο, και καθοριστικότερο, έχει να κάνει με τη σχέση του κοινού με το βιβλίο. Οι αναγνώστες της Μπροντέ δεν είναι απλώς φίλοι του έργου – συχνά το θεωρούν κομμάτι της ταυτότητάς τους. Το διαβάζουν στην εφηβεία, το κουβαλούν στις πρώτες ερωτικές τους εμπειρίες, και επιστρέφουν σε αυτό ξανά και ξανά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάθε απόκλιση από το κείμενο βιώνεται σχεδόν ως προσωπική προσβολή.
Μένει να φανεί αν η ταινία θα αποδειχθεί απλώς προκλητική, «τόσο κακή που γίνεται καλή», ή αν –παρά τον θόρυβο– θα δικαιώσει τις φιλοδοξίες της. Ήδη, από πρώιμες προβολές, δεν λείπουν οι ενθουσιώδεις αντιδράσεις, ακόμη και χαρακτηρισμοί περί «νέου κλασικού». Για κάποιους παλιούς αναγνώστες, η ακρίβεια έχει πάψει να είναι το ζητούμενο.
Σε κάθε περίπτωση, η παλιά ρήση ότι «δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα» μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ.
Παρότι το υλικό για κάτι πιο καινοτόμο είναι εκεί, η σκηνοθέτρια Τζόρτζια Όκλεϊ προτιμά να βασιστεί μόνο στις αψεγάδιαστες ερμηνείες και το υψηλό επίπεδο της καλλιτεχνικής διεύθυνσης.
20°
