Κινηματογραφος

Η καρδιά του ταύρου: Η Εύα Στεφανή και ο Εγκάρσιος προσανατολισμός του Δημήτρη Παπαϊωάννου

Ανάλαφρο αλλά και στιβαρό, ψυχαγωγικό αλλά και επιμορφωτικό, χιουμοριστικό αλλά και συγκινητικό, το ντοκιμαντέρ δεν είναι ένα απλό χρονικό που αφορά το making of μιας ξεχωριστής παράστασης

ΤΕΥΧΟΣ 985
28.01.2026, 17:48
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

French Fry - Συνέντευξη: Ο Θάνος Γάλλος μιλάει στην ATHENS VOICE για το πρώτο του άλμπουμ «Quit Your Job!», που κυκλοφορεί από τη Fine! Records, τις επιρροές, τη ζωή του και την έμπνευση που του έδωσε.

Μουσικη French Fry: «Χάσαμε τον αυθορμητισμό στο να παίρνουμε ρίσκα»

Δημήτρης Αθανασιάδης

Κοσμος Οι περιπέτειες των Ρώσων κατασκόπων στη Λατινική Αμερική

Σώτη Τριανταφύλλου

Νίκος Χρυσάκης | Ειδικός γραμματέας Προστασίας Ζώων Συντροφιάς

Κατοικιδια Νίκος Χρυσάκης: Το πρόβλημα δεν είναι τα αδέσποτα, αλλά οι άνθρωποι

Δήμητρα Γκρους

Κριτική για το ντοκιμαντέρ «Η καρδιά του ταύρου» της Εύας Στεφανή για την παράσταση «Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου

Εν μέσω πανδημίας και ενώ κανείς δεν ξέρει τι μέλλει γενέσθαι, η ντοκιμαντερίστρια Εύα Στεφανή καταγράφει με τον φακό της τις πρόβες της νέας παράστασης του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Στις προετοιμασίες για την παράσταση «Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου, κεντρικό πρόσωπο είναι ένας ταύρος. Η Εύα Στεφανή, που παρακολουθεί από κοντά τα βήματα δημιουργίας της παράστασης, αρχίζει να εστιάζει στον ταύρο («τον βρίσκω πιο ενδιαφέροντα από σένα», λέει κάποια στιγμή στον Παπαϊωάννου, κι εκείνος συμφωνεί μαζί της) και ουσιαστικά τον μετατρέπει σε ήρωα της ταινίας της –χαρίζοντάς του, μάλιστα, και τον τίτλο– αντί του διάσημου χορογράφου.

©Julian Mommert

Δεν υπάρχει ωστόσο αμφιβολία ότι στους αμέτρητους συμβολισμούς του μαύρου ταύρου υπάρχουν σημεία ταύτισης με τον Παπαϊωάννου. Ανάλαφρο αλλά και στιβαρό, ψυχαγωγικό αλλά και επιμορφωτικό, χιουμοριστικό αλλά και συγκινητικό, το ντοκιμαντέρ της Στεφανή δεν είναι ένα απλό χρονικό που αφορά το making of μιας ξεχωριστής παράστασης. Το πορτρέτο του Παπαϊωάννου που «ζωγραφίζει με γυμνά σώματα» –ο αυστηρός, μεθοδικός και εμμονικός με τη λεπτομέρεια χορογράφος κινεί τα νήματα της δράσης– δένει με ένα συναρπαστικό και διαρκούς έντασης έργο, όπου οι πολυδιάστατες και αισθησιακές χορογραφίες αποδίδουν εξαίσια την αναζήτηση της καλλιτεχνικής ελευθερίας. Ιδιαίτερη η ικανότητα της Στεφανή να εκτονώνει την παραπάνω ένταση με σπάνια διαύγεια και αφοπλιστική χάρη.