Άκου πώς φυσάει ο Βαρδάρης μέσα στα έργα του Στέφανου Ρόκου για το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Αν το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Έκθεσης ψυχολογικά ισοδυναμεί με αποχαιρετισμό στις αλμύρες, τα μαγιό και τα καρπούζια, καθώς τα αεράκια από τον Όλυμπο υπενθυμίζουν χαμηλόφωνα ότι ήρθε η ώρα να μετακομίσει το καλοκαίρι, κάτι ανάλογο συμβαίνει με το ηθικό μου και το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Γνωρίζω πως, με το που θα ξημερώσει η Δευτέρα χωρίς αυτό, θα ξεχυθεί μέσα μου ακάθεκτη η αίσθηση του χειμώνα. Ακόμα και αν ως στιγμής ο καιρός βαστάει γερά και οι υδράργυροι δεν κατρακύλησαν σε χαμηλά ανυπόφορα. Μικρές θα είναι οι μέρες και μεγάλες θα στάζουν οι νύχτες, με προετοιμάζω, καθώς ο Νοέμβριος θα αρχίσει από μεθαύριο με τις βροχές και τις παγωμάρες του να ασκεί το καθιερωμένο μπούλινγκ. 

Γιατί έτσι πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη κάθε Νοέμβρη μετά το Φεστιβάλ, προσωπικά για μένα. Ο μήνας είναι σαν να μου υπενθυμίζει με μια ανεξήγητη χαιρεκακία πως αυτό ήταν, αργά και βασανιστικά θα κυλούν οι ώρες από εδώ και στο εξής, μέχρι φυσικά, να επαναφορτιστεί η διάθεσή μου και να επανακάμψω δριμύτατα αισιόδοξος τα Χριστούγεννα, τότε που η Θεσσαλονίκη (αν κρίνω από τα περσινά της) θα λάμψει σαν την Μπριζ. Για αυτό και θεωρώ πως τα ζωγραφικά έργα του Στέφανου Ρόκου λειτούργησαν έξοχα, όχι μόνο σαν προπαγανδιστικό αφήγημα για τις μέρες που έπαιξαν οι ταινίες, αλλά συνεχίζουν να με μαγεύουν και διατηρούν την έντασή τους ακόμα και τώρα που το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου τελείωσε και χαίρε, ω χαίρε, αδυσώπητα επελαύνοντα Θεσσαλονικιέ χειμώνα. 

Το πόστερ του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Παρόλο που δεν ούρλιαξαν ακόμα στην πόλη οι σκληροί Βαρδάρηδες, εντούτοις όλα τα παίρνει και τα σηκώνει ο αέρας, μέσα σε αυτήν την υπερφορτωμένη με στοιχεία ανεμοδαρμένης Θεσσαλονίκης επικράτεια των πινάκων του Ρόκου. Η Ροτόντα, τα κασκόλ, τα μαλλιά, η Καμάρα, όλα στροβιλίζονται και ανεμίζουν, καθώς ο Βαρδάρης χορεύει την πόλη στο ταψί και οι σοφές πάπιες, μεταφράζοντας ορθά τις συνθήκες, ξεκινούν το ταξίδι τους για πιο εύκρατα κλίματα αφήνοντάς μας μόνους στο έλεός του.

«Επιτρέπεται να πω ότι, κατά μια έννοια, ανήκω στον χώρο του κινηματογράφου; Σκέφτομαι μια ιστορία, τη μετατρέπω στο μυαλό μου σε σενάριο, διαλέγω πρωταγωνιστές, φτιάχνω χαρακτήρες, τους τοποθετώ στο φως, στη σκιά ή κάπου ενδιάμεσα και δημιουργώ από εσωτερική ανάγκη τις δικές μου δυνατές εικόνες», λέει ο Στέφανος Ρόκος για την οπτική πανδαισία που δημιούργησε, και χίλια μπράβο του. Λείπουν από τον τρελό χορό τα κάστανα στην Αριστοτέλους και οι βιτρίνες που διαλαλούν τα απαραίτητα dress code για τη Βασιλίτσα, οι κάβες που προωθούν τα βαριά ξινόμαυρα αντί για τις δροσερές μαλαγουζιές, μα όλες αυτές τις λεπτομέρειες, είναι σαν ο Ρόκος να σου λέει, Θεσσαλονικιέ, συμπλήρωσέ τες εσύ. Αυτό έκανα. Και γι’ αυτό θεωρώ πως τα έργα του Ρόκου, αν και βέρος Αθηναίος, συλλαμβάνουν μια κατάσταση πόλης που περικλείει το χειμωνιάτικο όλον της, πέραν του μετρημένου των ημερών που διαρκεί το φεστιβάλ της. 

Υπομονή ως τα Χριστούγεννα και κουράγιο ως την Πρωτομαγιά, που, ως είθισται, οι γενναίοι θα βουτήξουμε στη Χαλκιδική. Παρόλο που αργεί ημερολογιακά να κάνει καλοκαίρι, Θεσσαλονικείς είμαστε, λειτουργεί υπό άλλους όρους η ψυχολογία μας και σκαρφίζεται νέες μεθόδους συναισθηματικής μέτρησης το είναι μας, για να ξεγελάει τον χρόνο, που τρέχει κι αυτός όπως όλα μέσα στο έργο του Ρόκου. Όλα περνούν από μπροστά μας όπως τα κρέντιτ στο τέλος ή την αρχή των ταινιών.