Κριτική ταινίας: Avatar: The Way of Water

Ο Τζέικ Σάλι ζει ξένοιαστα με τη νέα του οικογένεια στον πλανήτη Πανδώρα, όταν μία απειλή από το παρελθόν επιστρέφει. Ο νέος ερχομός των ανθρώπων (του «εχθρού από τα άστρα» όπως τους αποκαλούν οι Na’vi) δεν γίνεται μόνο με σκοπό την άντληση του ορυκτού πλούτου του πλανήτη αλλά και για τη δημιουργία αποικίας του ανθρώπινου γένους καθώς η Γη αργοπεθαίνει. Όμως ο Τζέικ είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στα επεκτατικά σχέδια των ανθρώπων, οπότε μια ομάδα επίλεκτων πεζοναυτών που έχουν τη μορφή των ιθαγενών κατοίκων της Πανδώρας, αναλαμβάνει την αποστολή της εξόντωσής του.

Πριν από 13 χρόνια το «Avatar» έγραψε ιστορία και όχι μόνο λόγω της εισπρακτικής επιτυχίας του, αλλά κυρίως χάρη στα προχωρημένα ψηφιακά επιτεύγματά του. Ο κόσμος που έφτιαξε ο Κάμερον δεν ήταν μόνο εντυπωσιακός οπτικά αλλά και συμβατός πνευματικά ώστε να αναδειχθούν τα κυρίαρχα μοτίβα ενός μοντέρνου οικολογικού προβληματισμού, από τον οποίο δεν απουσίαζαν οι ιστορικές αναφορές στην αποικιοκρατία καθώς και ο –επιδερμικός έστω– πολιτικός στοχασμός. Πίσω από την ιστορία της «Ποκαχόντας» που συναντά το «Χορεύοντας με τους λύκους» διακρίνει εύκολα κάποιος την προσπάθεια του Κάμερον να υμνήσει την ομορφιά της φύσης και τη δύναμη της αγάπης. Η συνέχεια εκείνου του φιλμ έρχεται ακόμη πιο εντυπωσιακά και επιδέξια. Η τεχνολογική εξέλιξη είναι τόσο έντονη στο «Avatar 2» ώστε αποτυπώνεται θεαματικά σε κάθε σκηνή δράσης –όπου το motion capture δείχνει ακόμη πιο ζωντανό και ρεαλιστικό– ειδικά στην τρισδιάστατη προβολή του φιλμ. Το κεντρικό θέμα του σεναρίου μετατοπίζεται από την καρδιά του love story στον πυρήνα της γονικής ευθύνης. Ο Τζέικ δεν σταματά να το λέει: αποστολή του πατέρα είναι η προστασία της οικογένειάς του. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής του πλέον. Σαν μια φυσική συνέχεια του αρχικού φιλμ η δράση μεταφέρεται από τα βουνά στη θάλασσα σε μια προσπάθεια του Τζέικ να προστατεύσει τους δικούς του. Η τοπική μετατόπιση της δράσης δίνει την ευκαιρία στον Κάμερον όχι μόνο να επιστρέψει στο αγαπημένο του υδάτινο στοιχείο («Άβυσσος») αλλά και να προσφέρει τις πιο θεαματικές υποβρύχιες λήψεις που έχουν αποτυπωθεί ποτέ στην μεγάλη οθόνη. Ok, όλοι πλέον περιμένουν το φιλί της ζωής για την αίθουσα, από την πιο ακριβή κινηματογραφική παραγωγή (400 εκατομμύρια συνολικά κόστισε η ταινία) αλλά το νέο «Avatar» είναι και μερικά πράγματα ακόμη. Δίπλα στις λέξεις «επικό», «υπερθέαμα», «εντυπωσιακό» ή «χορταστικό» που θα αναπαραχθούν μαζικά αυτές τις μέρες για να αποδώσουν την ολοκληρωτική διάσταση ενός σπουδαίου φιλμ, προσθέστε ακόμη τη συγκίνηση και το πάθος μιας πιο ανθρωποκεντρικής και ενίοτε τραγικής ιστορίας.