Αντώνης Παπαδόπουλος: Έφυγε η ψυχή του Φεστιβάλ της Δράμας

Τον Αντώνη Παπαδόπουλο τον γνώρισα πριν από 8 χρόνια όταν για πρώτη φορά ανέβηκα ως διαπιστευμένος δημοσιογράφος στο φεστιβάλ της Δράμας. Η αλήθεια είναι ότι παρότι είχα προσκληθεί αρκετές φορές μέχρι τότε, δεν είχα καταφέρει ποτέ να συντονιστώ με τις ημερομηνίες του φεστιβάλ λόγω επαγγελματικών και προσωπικών υποχρεώσεων.

Στην πρώτη μας συνάντηση, μου έκανε εντύπωση η ευθύτητα και η αμεσότητα του. «Πείτε μου τώρα κύριε Καϊμάκη. Αλήθεια, για ποιο λόγο δεν είχατε έρθει ως τώρα στο φεστιβάλ μας;». Η βραδιά εκείνη έξω από το σινεμά της πόλης που φιλοξενούσε τις νυχτερινές προβολές των ελλήνων μικρομηκάδων ήταν η αρχή μιας σχέσης που εξελίχτηκε σε φιλία  και συνεργασία τα επόμενα χρόνια.

Από τον Αντώνη Παπαδόπουλο κρατώ 2-3 πράγματα που δείχνουν ουσιαστικά ποιος ήταν. Ποτέ δεν τον είδα να χρησιμοποιεί της θέση εξουσίας που είχε για να επιβάλλει τη γνώμη του ή ακόμη και για να γίνει προσβλητικός απέναντι στους υφιστάμενους του ακόμη κι όταν στη διάρκεια ενός φεστιβάλ γινόταν χαμός και οι εντάσεις δεν έλειπαν. Ήταν πάντα χαμογελαστός και συμπεριφερόταν με ευγένεια, ενώ άκουγε με προσοχή τη δική σου άποψη ακόμη κι αν ήταν διαφορετική. Είχε βαθιά γνώση του σινεμά (πτυχίο και Μάστερ στο πανεπιστήμιο του Κιέβου), πολιτική θέση με επιχειρήματα κι όχι κομματικές παρωπίδες, λάτρευε την Ιστορία, απολάμβανε το φαγητό, το πιοτό και την καλή παρέα. Η κουβέντα μαζί του ήταν πάντα ξεχωριστή καθώς συνδύαζε τη διασκέδαση (είχε φοβερό χιούμορ) και τη γνώση ενώ απολαυστικές ήταν οι διηγήσεις του από κάποιο παλιό φεστιβάλ. Τέλος, το μεγάλο προτέρημα του, που τον οδήγησε και στην θέση του τιμονιέρη του φεστιβάλ για όλα αυτά τα χρόνια, ήταν η αγάπη και η πίστη που είχε στους Έλληνες μικρομηκάδες.

Η ενηλικίωση ενός μικρού φεστιβάλ στην ακριτική Ελλάδα κάτω από αντίξοες συνθήκες δεν είναι και μικρό πράγμα. Η καθιέρωση του φεστιβάλ της Δράμας ως ένα από τα κορυφαία της Ευρώπης (αν όχι του κόσμου) στο χώρο της μικρού μήκους ταινίας ήταν και η πραγματική συμβολή του στο μεγάλωμα και την ενίσχυση του ελληνικού κινηματογράφου.