Κινηματογραφος

Κριτική ταινίας: Ευτυχία

Με λένε Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

19.12.2019, 18:01
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Μουσικη Loreen: Όταν μπήκα στον χώρο της μουσικής, οι δυνατές γυναίκες δεν ήμασταν ο κανόνας

Ελένη Βαρδάκη

Καβάλα 1917. Ένα δάσος καπναποθηκών καταλαμβάνει το κέντρο της πόλης και συνεχίζει σκαρφαλώνοντας στα γύρω υψώματα. Συλλογή Bundersarchiv, Bild 104-2848

Βιβλιο Ακολουθώντας τον μίτο του καπνού: Πώς η Καβάλα μετατράπηκε σε σηµαντικό εξαγωγικό λιµάνι των Βαλκανίων

Μανίνα Ζουμπουλάκη

Κοσμος Podcast Χώρες κομμένες στα δύο | Κορέα, η χώρα που χωρίστηκε και δεν ενώθηκε ποτέ

Επιστήμη Μπινάζη

Κριτική του Κωνσταντίνου Καϊμάκη για την ταινία «Ευτυχία» του Άγγελου Φραντζή

Η ταινία του Φραντζή έχει όλα όσα περιμένει να δει ο θεατής από το λεγόμενο ελληνικό εμπορικό σινεμά, που όμως δεν προσβάλλει τη νοημοσύνη του (βλέπε καγκουροκωμωδίες της σειράς). Η «Ευτυχία» δεν αρνείται ούτε τα κλισέ ούτε τις ευκολίες αλλά ο πειραματιστής σκηνοθέτης («Ακίνητο ποτάμι») γνωρίζει πώς να κάνει ένα καλό, χρήσιμο και απόλυτα ενδιαφέρον φιλμ που απευθύνεται σε όλους. Φυσικά το στέρεο σενάριο της Κατερίνας Μπέη βοηθά προς την κατεύθυνση αυτή αλλά όλη η γοητεία του φιλμ είναι η τρομερή αυτή προσωπικότητα, την οποία υποδύονται σε δύο χρόνους η Κάτια Γκουλιώνη και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, μια τσαμπουκαλού και ασυμβίβαστη γυναίκα που δεν κόλωνε σε τίποτα (δείτε πώς ορμάει στους δύο «άντρες» που βαράνε τον γκέι ο οποίος στη συνέχεια θα γίνει ίσως ο πιο πιστός και αληθινός φίλος της σε όλη τη ζωή της) είναι το φως που φωτίζει όλη την ταινία. Συγκίνηση, χιούμορ, τραγικές απώλειες, αίσθηση ελευθερίας αλλά και ματαιότητας, στίχοι βγαλμένοι από την ίδια τη ζωή. Η «Ευτυχία» σε κάνει να νιώθεις άλλος άνθρωπος και θα σας οδηγήσει ξανά στη δισκοθήκη για να ακούσετε για άλλη μια φορά κάποιο από τα σπλάνια τραγούδια που έγραψε.