Ρεζί Ρουανσό. O σκηνοθέτης του «Χτυποκάρδια στο γραφείο» μιλά στην A.V.

O σκηνοθέτης του «Χτυποκάρδια στο γραφείο» μιλά στην ATHENS VOICE για τη νοσταλγική, παστέλ κομεντί του, που μας ξεναγεί στον παλιομοδίτικο κόσμο των διαγωνισμών γρήγορης δακτυλογράφησης της δεκαετίας του ’50 και στις απαρχές ενός πρώιμου φεμινισμού που κερδήθηκε πλήκτρο, πλήκτρο!

«Πιο γρήγορα, παρακαλώ!» Όλα ξεκίνησαν από τη δική μου εμμονή με τη γραφομηχανή σαν αντικείμενο, όταν είδα ένα ντοκιμαντέρ για τους διαγωνισμούς γρήγορης δακτυλογράφησης και σκέφτηκα ότι είναι ένα τόσο κινηματογραφικό θέμα που θα έπρεπε να κάνω μια ταινία για αυτό. Οι διαγωνισμοί ταχύτητας στη δακτυλογράφηση υπάρχουν από πολύ νωρίς και δεν είναι κάτι που εξαφανίστηκε με την πάροδο των χρόνων. Αντίθετα συμβαίνουν ακόμη τέτοιοι διεθνείς διαγωνισμοί, ακόμη κι αν δακτυλογραφούν σε υπολογιστές. Και, πιστέψτε με, οι διαγωνιζόμενοι θεωρούν τους εαυτούς τους αληθινούς αθλητές και τα πρωταθλήματά τους είναι πραγματικά ανταγωνιστικά.

Μια καινούργια ανάγνωση του «Ωραία μου κυρία»; Οι αναφορές στο «Ωραία μου κυρία» είναι κάτι που πολλοί θεατές παρατηρούν, αλλά θα έλεγα ότι από την πλευρά μου ήταν μάλλον υποσυνείδητες. Ήμουν σινεφίλ πολύ πριν γίνω σκηνοθέτης, οπότε είναι λογικό να υπάρχουν αναφορές σε άλλες ταινίες ακόμη κι αν προήλθαν απλά, από τη δική μου εμμονή και τις δικές μου αναφορές στο σινεμά. Υπάρχουν πολλές ταινίες σαν το «Ωραία μου κυρία», όπου μια νεαρή γυναίκα μαθαίνει για τη ζωή από έναν άντρα ή μαθαίνει γενικά. Αλλά με γοητεύει και ο κόσμος των σπορ και η σχέση του προπονητή με τον αθλητή του, κι αυτό ήταν κάτι με το οποίο ήθελα να παίξω στην ταινία.

Μια διστακτική κωμωδία… Δεν προσπάθησα ποτέ να κάνω μια κωμωδία από την αρχή. Ξεκίνησα να γράφω και δεν ήμουν σίγουρος πού θα πήγαινε η ιστορία, δεν ήμουν σίγουρος αν θα έκανε τους ανθρώπους να γελάσουν. Θυμάμαι κάποια στιγμή, όσο έγραφα το σενάριο, να ρωτάω την Ανιές Ζαουί και τον Ζαν Πιερ Μπακρί πώς μπορεί κανείς να γράψει μια κωμωδία και να είναι σίγουρος ότι θα κάνει τους ανθρώπους να γελάσουν. Μου απάντησαν ότι δεν είχαν την παραμικρή ιδέα κι ότι απλά, κάθε φορά, γράφουν αυτό που θέλουν να γράψουν ελπίζοντας ότι θα λειτουργήσει. Αυτό έκανα κι εγώ, λοιπόν. Στην πορεία αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν κάποιες σκηνές που θα μπορούσαν να είναι αστείες και δουλεύεις περισσότερο εκείνες, θέλοντας να αναδείξεις το χιούμορ.

Μια φεμινιστική ταινία; Από την αρχή ήθελα η ταινία μου να είναι κάτι παραπάνω από μια αστεία κωμωδία, να μιλά για τη διαδρομή των γυναικών στο εργασιακό περιβάλλον, για το πώς ο ρόλος τους στην κοινωνία άλλαξε μέσα από μικρές επαναστάσεις που ίσως μοιάζουν ασήμαντες τώρα, μα είχαν τότε μια σημαντική επίδραση. Είχα στο μυαλό μου την ιστορία της μητέρας μου, που είναι μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα. Δεν ήταν ποτέ γραμματέας, αλλά, όπως και η ηρωίδα μου, μεγάλωσε στην εξοχή σε μια φάρμα με τους γονείς της μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να τους εγκαταλείψει και δοκίμασε να χτίσει μια δική της διαφορετική ζωή με εντελώς άλλες συνθήκες.

Στιλ ή περιεχόμενο; Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το στιλ από το περιεχόμενο της ταινίας. Αυτό μου αρέσει στο σινεμά, το γεγονός ότι η τεχνική και η αφήγηση λειτουργούν μαζί για να δημιουργήσουν ένα ξεχωριστό αποτέλεσμα. Ήθελα να περιγράψω ένα ταξίδι, να βυθίζω τους θεατές σε μια περίοδο, σε έναν κόσμο, ολοκληρωτικά. Για μένα ήταν εξίσου σημαντικό να έχω τους σωστούς ηθοποιούς και μια καλογραμμένη ιστορία, όσο και τα σωστά κοστούμια και τις αυθεντικές γραφομηχανές. Η σωστή ισορροπία ανάμεσα στην αισθητική και το περιεχόμενο ήταν αυτό που ήθελα να πετύχω για να μπορέσει ο θεατής να απορροφηθεί πλήρως από την ταινία.