Το 8ο κεφάλαιο της περίφημης σειράς «Ο Πόλεμος των άστρων» είναι όχι μόνο το πιο ενδιαφέρον, αλλά και το πιο προχωρημένο από τα τελευταία πέντε φιλμ. Χωρίς να χάνει τίποτα στο κομμάτι της εξέλιξης των χαρακτήρων (η σχέση του Κάιλο Ρεν και της Ρέι αποκτά απρόσμενο, μεταφυσικό και σκοτεινό χαρακτήρα, ενώ η Λέια –τα τελευταία γυρίσματα της Κάρι Φίσερ που «έφυγε» στις 27 Δεκεμβρίου 2016– και ο Λουκ θα συναντηθούν για μια τελευταία φορά πριν από το οριστικό αντίο), του στιβαρού θεάματος ή της αναζήτησης της μεγαλοπρέπειας, ο σκηνοθέτης Ράιαν Τζόνσον αποδεικνύεται ο πλέον ικανός για να διαδεχτεί τον στιλίστα, αλλά άτολμο σεναριακά, Τζέι Τζέι Έιμπραμς για να οδηγήσει το μύθο σε νέα, ριψοκίνδυνα εδάφη. Από εκεί ακριβώς που τέλειωσε το προηγούμενο έβδομο επεισόδιο της σειράς «Η Δύναμη ξυπνάει» συνεχίζει η πλοκή της νέας ταινίας.
Η αναπάντεχη συνάντηση του θρυλικού Τζεντάι Λουκ Σκάιγουκερ, του «τελευταίου των Μοϊκανών», και της νεοφερμένης ηρωίδας Ρέι, ενός κοριτσιού από «το πουθενά» που συμβολίζει το μέλλον της επανάστασης απέναντι στην πανίσχυρη και αλαζονική Αυτοκρατορία, είναι το βαρόμετρο του φιλμ. Γύρω από αυτό ο σκηνοθέτης Ράιαν Τζόνσον (απόλυτα επιτυχημένο για το είδος του το «The Looper») αναπτύσσει τη δική του άποψη για το μέλλον του «Star Wars», που ίσως και να απογοητεύσει τους φαν του διαστημικού saga, αλλά οπωσδήποτε είναι μια θέση που διαθέτει βαρύτητα και ισχυρή ιδεολογικoπολιτική βάση που δεν θα περιμέναμε να δούμε σε μια ταινία όπως αυτή.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο Τζόνσον μάς λέει να ξεμπερδεύουμε με το παρελθόν αφού τόσα χρόνια –φτάσαμε τα 40!– τίποτε δεν έχει αλλάξει, παρά μόνο οι αρχικοί πρωταγωνιστές που γέρασαν και δείχνουν πιο κουρασμένοι από ποτέ, ενώ οι δύσμοιροι αντάρτες της επανάστασης εξακολουθούν να κρύβονται στα μικρά σκάφη τους που δείχνουν σαν καρφίτσες δίπλα στα μεγαθήρια της Αυτοκρατορίας. Μάλιστα, για να γίνει πιο πειστικός πολλές φορές σατιρίζει ιερά και όσια της σειράς που θα σηκώσουν την τρίχα κάγκελο στους φαν.
Το ζουμί, όμως, κρύβεται αλλού. Καθώς ο Τζόνσον σωστά επισημαίνει ότι η… Επανάσταση δεν προχώρησε ούτε μια μέρα από εκείνο το καλοκαίρι του 1977, που βγήκαν για πρώτη φορά στη σκοτεινή αίθουσα οι τίτλοι αρχής του πιο γνωστού διαγαλαξιακού σινεπαραμυθιού, δίνει τη λύση για το μέλλον της από εδώ και πέρα. Με ένα σχεδόν μαρξιστικό σκεπτικό γύρω από το τέλος των ειδώλων και των παλιών θεών (ο Λουκ Σκάιγουοκερ το λέει ξεκάθαρα: όλα τα κακά από τους Τζεντάι –ακόμη και η εκπαίδευση του Νταρθ Βέιντερ– ξεκίνησαν και πρέπει να τελειώνει ο μύθος τους), ο Τζόνσον βάζει τους φτωχούς και απόκληρους να ηγούνται της επανάστασης, στέλνει τις πριγκίπισσες και τους αυτοκράτορες σε αμετάκλητη συνταξιοδότηση, ενώ εντοπίζει το χειρότερο μέρος του κόσμου «όπου κατοικούν τα πιο σιχαμένα πλάσματα» όχι σε κακόφημο στέκι με θαμώνες τους μεγαλύτερους εγκληματίες-τέρατα (όπως είχε πράξει πριν από 4 δεκαετίες ο Λούκας στην περίφημη Καντίνα) αλλά σε ένα πριγκιπάτο λάμψης και αριστοκρατίας, ίδιο με το Μονακό, όπου η χλιδή, το χρήμα και η σαμπάνια ρέουν άφθονα πάνω από τις ρουλέτες και τα χαρτοπαικτικά τραπέζια στα οποία διασκεδάζουν ανέμελοι οι πιο πλούσιοι του γαλαξία! Είπατε τίποτα;
11°
