Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές

Φανταχτερό καστ με πολλά όσκαρ να έχουν στριμωχτεί στην πρώτη θέση της πολυτελούς αμαξοστοιχίας, μια διάσταση εκσυγχρονισμού της ιστορίας του βιβλίου της Κρίστι που γράφτηκε το 1934 και φλεγματικό πνεύμα εκ μέρους του Μπράνα είναι τα βασικά καύσιμα μιας ψυχαγωγικής ταινίας που παρακολουθείται, αν μη τι άλλο, ευχάριστα. O Μπράνα πάντως δεν επιδιώκει να φτιάξει μια απλή whodunit ταινία μυστηρίου, διασκευή της θρυλικής ταινίας του Σίντνεϊ Λιούμετ από το 1974 που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ. Το σπινθηροβόλο χιούμορ και οι διαρκείς ανατροπές συμπλέουν απόλυτα με το πνεύμα της συγγραφέως και τονίζονται με κάθε τρόπο (άκρως ψυχαγωγικό τις περισσότερες φορές), αλλά είναι ευδιάκριτο από ένα σημείο και μετά –ίσως και πιο πριν για τους πιο παρατηρητικούς θεατές– ότι ο βρετανός σκηνοθέτης επιθυμεί να οδηγήσει την ταχεία του σε πιο δύσκαμπτα και απαιτητικά μέρη, προκειμένου να αφήσει τη δική του σφραγίδα. Αυτό συμβαίνει κυρίως στο φινάλε, που για ευνόητους λόγους δεν μπορούμε να αναφέρουμε τι ακριβώς γίνεται αλλά είναι σαφέστατη η απόπειρα του Μπράνα να βουτήξει στα βαθιά. Η ντελικάτη σκηνοθεσία με την πειστική ατμόσφαιρα μυστηρίου. Η άψογη αναπαράσταση εποχής σε συνδυασμό με το σαρδόνιο χιούμορ. Μια υποψία κωμικής αποδόμησης του ήρωα («είστε λίγο αστείος εμφανισιακά, κύριε Πουαρό» λέει η ρωσίδα κοντέσα με σαφέστατη μπηχτή στα γελοία μουστάκια του Βέλγου), που όμως ισορροπεί κάθε φορά που εκείνος αποτραβιέται στην προσωπική του τραγωδία και την «αγαπημένη Κατερίνα» του, είναι στοιχεία που ο Μπράνα εισάγει αποτελεσματικά στην τραγική ιστορία των Άρμστρονγκ που συγκλόνισε την Αμερική στα 30s. Εδώ πρέπει να επισημανθεί η καίρια συμβολή του σεναριογράφου Μάικλ Γκριν, που ισορροπεί με ακρίβεια το δράμα, το χιούμορ και το σασπένς, πριν ο σκηνοθέτης επιλέξει να προσδώσει στην ταινία μια κάπως αμήχανη μελοδραματική νότα στο φινάλε που αποσυντονίζει κάπως το σύνολο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη χιονοστιβάδα που οδηγεί την κλινάμαξα σε εκτροχιασμό γύρω στη μέση της ταινίας. Ακόμη κι έτσι όμως η ταινία έχει γοητεία παρά την παλιομοδίτικη αισθητική της, ενώ όπως προαναφέραμε εξυπηρετεί απόλυτα τη βασική συνθήκη στη σχέση ταινίας-θεατή, την ψυχαγωγία του τελευταίου.