Νερούδα

Ύστερα από το διάλειμμα της «Jackie» ο Πάμπλο Λαρέν επιστρέφει στη μόνιμη θεματική του (που αντλεί σχεδόν ολοκληρωτική έμπνευση από την πατρίδα του τη Χιλή) και προβαίνει σε άλλη μια επίδειξη της ιδιαίτερης κινηματογραφικής ματιάς του που καταργεί τις νόρμες και παίζει τα είδη στα δάχτυλά του. Το πρόσωπο του ποιητή Πάμπλο Νερούδα μοιάζει ιδανικό για τον Λαρέν στο πάντρεμα της πολιτικής βιογραφικής ανορθογραφίας και του υπαρξιακού δραματικού χασίματος. Μέσω μιας ξεχωριστής φόρμουλας που θυμίζει νουάρ, οι αμέτρητες ιδέες και το μαύρο χιούμορ του χιλιανού σκηνοθέτη διαλύουν τις διαχωριστικές γραμμές φαντασίας και πραγματικότητας και οδηγούν το θεατή στην άβολη θέση της κοπιαστικής κατανόησης ενός έργου που δεν αποκαλύπτει αβίαστα τα μυστικά του. Μετά από την τριλογία για τον Πινοσέτ («Τόνι Μανέρο», «Post Mortem», «Νο») το θέμα της δίωξης του Νερούδα, ενός πρόσωπου που σφραγίζει στα έντονα χαρακτηριστικά του το σπάνιο δέσιμο της πολιτικής και της τέχνης (οι δύο πυλώνες του κινηματογραφικού σύμπαντος του Λαρέν), είναι η αφορμή για το σκηνοθέτη να πλάσει άλλη μια αντισυμβατική βιογραφία παραδίδοντάς μας ελάχιστες πάντως πληροφορίες για το πολιτικό ή το καλλιτεχνικό έργο του βραβευμένου με Νόμπελ ποιητή. Ο δημιουργός του «Canto General» είναι απλώς το μέσο για να δημιουργηθεί ένα φιλόδοξο, ποιητικό και εικαστικά μεγαλοπρεπές (τα εύσημα στην άριστη εργασία του διευθυντή φωτογραφίας Σέρτζιο Άρμστρονγκ) φιλμ, αντίθετα με το πολυεπίπεδο και γεμάτο συμβολισμούς και πληροφορίες έργο που θα περίμενε κανείς. Ο πρωταγωνιστής Λιούις Νιέκο ερμηνεύει με φελινικούς όρους τον ηδονιστή λογοτέχνη, ενώ η ποτισμένη από την αγωνία και το εμμονικό πάθος ερμηνεία του (αληθινά πρωταγωνιστή και αφηγητή του φιλμ) Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ στο ρόλο του αστυνομικού επιθεωρητή είναι εκείνη που προσδίδει την ειρωνεία –αλλά και τις σεναριακές ανατροπές– στο μυστηριώδες και εγκεφαλικό «Νερούδα». Πομπώδης, ναρκισσιστής και με απαξιωτικά, βιτριολικά σχόλια για τους ομότεχνους ή τους συντρόφους του, ο Νερούδα του φιλμ είναι ένας ήρωας με υπερτροφικό εγώ, με τη ραδιουργία να κινεί τις δαιδαλώδεις σκέψεις του που χρησιμοποιεί για μια εναλλακτική μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης. Πρόκειται για ένα χαρακτήρα ελάχιστα συμπαθή που παρουσιάζει όμως τεράστιο ενδιαφέρον χάρη και στα ερωτήματα που θέτει ο Λαρέν γύρω από την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Νερούδα. Τέλος, ένα πρωτότυπο σχόλιο πάνω στη δημιουργική μανία της τέχνης και τα θολά όρια (είναι τελικά ο επιθεωρητής αποκύημα της φαντασίας του Νερούδα;) μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας αλλά και μια βαθιά μελέτη πάνω στους μηχανισμούς κατασκευής των μύθων. Τόσο στην αληθινή ζωή όσο και στα πεδία της τέχνης.