Πενήντα σημαντικές φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα επιλεγμένες από έναν τεράστιο όγκο της θεσσαλικής κατά βάση καλλιγραφικής απεικόνισης ενός τόπου, όπως τον περπάτησε και τον συνέλαβε σε στιγμές μεγαλειώδους καθημερινότητας. Όλως τυχαίως (;) ο Τάκης Τλούπας αλώνιζε τη Θεσσαλία για πενήντα συναπτά έτη! Τις επιμελήθηκε η κόρη του, Βάνια, για τις ανάγκες μιας έκθεσης φόρο τιμής στον Τλούπα, από την Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία, της οποίας υπήρξε και ένα από τα ιδρυτικά μέλη.
Αυτός ο Καρτιέ Μπρεσόν του Κάμπου, αυτός ο μαέστρος του φωτός, που οι εικόνες του, ξεφεύγοντας από τις βουκολικές ηθογραφικές τοπιογραφίες, συλλαμβάνουν τη Θεσσαλία της μεταπολεμικής αλλά νεότερης ιστορίας σε σκηνές απαράμιλλης αλήθειας και ομορφιάς. Η σκληρότητα της αγροτικής ζωής κοντράστ με τον ρομαντισμό του μόχθου, η μεγαλοσύνη των ομιχλωδών ή σκεπασμένων από πάχνη τοπίων, τα τοπόσημα, οι χαραγμένοι δρόμοι αλλά και τα αδιάβατα μονοπάτια. Στα κάδρα του Τλούπα συνευρίσκονται ο Αγγελόπουλος και ο Ταρκόφσκι, ναι, ο Τλούπας άλλες φορές δουλεύει όπως Αντρέι Ρουμπλιόφ και άλλες όπως ο Μπρούνο Γκατς σκηνοθετείται από τον Τεό, καθώς περιπλανιέται στην ενδοχώρα.
Το Σάββατο 20 Οκτωβρίου η Βάνια Τλούπα θα βρίσκεται στα εγκαίνια της «Μιας στιγμής μέσα στον χρόνο», θα αναφερθεί εννοείται στο έργο του πατέρα της αλλά και στη σημασία της διαχείρισής του. Παράλληλα όμως θα διηγηθεί και θα εξομολογηθεί ιδιωτικές στιγμές τους, προσωπικά και οικογενειακά βιώματα, που θα φωτίσουν καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο ο Τλούπας φώτιζε με τη σειρά του τα κάδρα αυτής της ανυπέρβλητης φωτογραφικής του γλώσσας. Άχαστη και η έκθεση, αλλά άχαστο κι αυτό το «σεμινάριο» καλύτερης μύησης στα μυστικά του μετρ, για όσους θέλουν να κατακτήσουν την περιπόθητη ζητούμενη ματιά, που εννοείται απέχει έτη φωτός από τα φίλτρα του ίνσταγκραμ. Αν και ο Τλούπας, όπως και να τον δεις, είναι υπέρτατος. Τεχνικά δεξιοτέχνης αλλά και μεταφυσικά, πνευματικά και αισθητικά, παραμένει κάτοχος μιας αιώνιας αλήθειας που οι τόποι σε πολύ λίγους την αποκαλύπτουν ή τους δίνουν την άδεια για να τους μεταφράσει.
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
18°
