Φωτογραφια

Paris Revisited: Γιατί θα έχουμε για πάντα το Παρίσι

Ο Δημήτρης Προκοπίου φωτογραφίζει εκείνη τη νύχτα που η πόλη σώπασε

4754-202316.jpeg
Στέφανος Τσιτσόπουλος
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
img_6090.jpg

Ο Δημήτρης Προκοπίου ήταν ο άνθρωπος που ήταν εκεί. «Το 2015 βρέθηκα στο Παρίσι για το PARIS PHOTO. Έφθασα στις 12 Νοέμβριου. Το απόγευμα της 13ης Νοεμβρίου 2015, σημειώθηκε σειρά από βίαιες επιθέσεις στο 10ο και 11ο διαμέρισμα του Παρισιού, στη Γαλλία, και στο προάστιο του Σαιν-Ντενί. Από τις 21:16 (τοπική ώρα) και για τις επόμενες τρεις περίπου ώρες αναφέρθηκαν τουλάχιστον 3 ξεχωριστές εκρήξεις και έξι μαζικοί πυροβολισμοί, συμπεριλαμβανομένων εκρήξεων στο Σταντ ντε Φρανς στο Σαιν-Ντενί, βόρεια του κέντρου της πρωτεύουσας, και αλλού στο Ιλ-ντε-Φρανς.

photo_107_1.jpg

»Είχα εκείνη την ώρα ραντεβού στη Βρύση  του Σαιν Μισέλ με τη Δέσποινα και τον Θανάση, που τους γνώρισα στο αεροπλάνο.  Άργησαν. Αφού ήρθανε,  σιγά σιγά καταλάβαμε τι έγινε. Την άλλη μέρα τριγυρνούσαμε στο Παρίσι. Φωτογραφίζαμε το άδειο Παρίσι…

img_6440_a.jpg

»Κάθε χρόνο πηγαίνω στο φεστιβάλ και είναι κοντά στις δύσκολες αυτές  μέρες… Φωτογραφίζω…».

pb150062.jpg

Ο Μίλτος Φραγκόπουλος βλέπει στην «Επάνοδο στο Παρίσι» τι κρύβεται πίσω από τις εικόνες. «Επάνοδος στο Παρίσι. Όταν η Πόλη του Φωτός βυθίζεται στο απόλυτο σκοτάδι. Η νύχτα μετά το Μπατακλάν κι η μεγαλούπολη αδειάζει. Όλη η εικόνα του κόσμου μας, έτσι όπως την ξέρουμε στη σημερινή μας εποχή – γεμάτη κίνηση και ενέργεια – ανατρέπεται. Είναι μια κρίσιμη στιγμή, ιστορική μπορείς να πεις – και η πόλη βουβή.

img_9333.jpg

»Εκεί βρίσκεται τυχαία, σαν ένας περιπλανώμενος flâneur, ο φωτογράφος για να καταγράψει το σκηνικό που, χωρίς ανθρώπους με φώτα σβηστά, με αλλοιωμένα έτσι όλα τα περίτρανα μνημεία και τους πασίγνωστους τόπους, είναι το ίδιο ο μάρτυρας ενός φρικτού συμβάντος.

»Έρχεται, στις αρχές του επόμενου αιώνα, στα ίχνη του μεγάλου δάσκαλου Eugène Atget, που φωτογράφισε περί το 1900 το Παρίσι τα χαράματα, κενό, χωρίς ανθρώπους. Παράξενη αλήθεια, η συνάφεια. Γιατί έχει ειπωθεί για εκείνες φωτογραφίες ότι είναι σαν σκηνές εγκλήματος – όπου πάντα απουσιάζει η ανθρώπινη μορφή – αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτουν το πολιτικό περιεχόμενο της φωτογραφίας ως “αποδεικτικού στοιχείου” της ιστορικής διαδικασίας.

img_2179.jpg

»Αχνή ελπίδα για τη ζωή που συνεχίζεται οι ανθρώπινες μορφές των συνοδοιπόρων του φωτογράφου, που αντανακλώνται στο τζάμι κάποιας  βιτρίνας».

Paris Revisited - Επάνοδος στο Παρίσι: Έως 1η Απριλίου στο ΖΑΦ (Πλατεία Αγίας Ειρήνης 8)

img_2829.jpg

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY