Ένα φωτογραφικό πρότζεκτ του Δημήτρη Γιώτη, που άρχισε άτυπα την άνοιξη του 2016 και κράτησε μέχρι και το φθινόπωρο του 2017. Αντανακλά, όπως λέει ο τίτλος και ο δημιουργός του, την αθηναϊκή καλοκαιρινή ραστώνη, τις «αμέτρητες ζεστές και ανούσιες μέρες των νεανικών εποχών».
Το προσωπικό εγχείρημα του Γιώτη αποτελείται από 27 φωτογραφίες. «Δημιουργήθηκε με ήρεμους ρυθμούς, ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί και στη φιλοσοφία του όλου πρότζεκτ», λέει.
Είναι πραγματικά «ανούσιες» οι αργόσυρτες μέρες των νεανικών χρόνων; «Ίσως για έναν νέο» απαντά ο Γιώτης. Και ποιος ο στόχος του πρότζεκτ; «‘Όπως μαρτυρά και ο τίτλος, την καλοκαιρινή ραστώνη των νεανικών εποχών. Το καλοκαίρι και τα κυνικά του καύματα δεν εκφράζουν μόνο το κλίμα της εποχής, αλλά και τη συναισθηματική κατάσταση των ατέλειωτων νωχελικών καλοκαιριών στην άδεια Αθήνα».
Δεν υπήρξε ποτέ κάποιο συγκεκριμένο πλάνο πίσω από αυτή τη συλλογή. Πλάστηκε παράλληλα, μέσα από διάφορα άλλα πρότζεκτ, όπως video clips, μικρού μήκους ταινίες αλλά και από βόλτες με φίλους. «Ουσιαστικά αποτελούν μερικά στιγμιότυπα διαφόρων φυσιογνωμιών, όπου για μένα συμμετέχουν στο ίδιο σενάριο χωρίς να έχουν επίγνωση».
Ο φακός στρέφεται σε διαφορετικές αθηναϊκές γειτονιές, Ζωγράφου, Περιστέρι, Κεραμεικός, Ψυρρή… Γιατί; «Πέρα από το ανθρώπινο στοιχείο όμως, το άστυ λειτουργεί ως ένα περιβάλλον κάτω από μια διαρκή φθορά και σχεδόν εγκαταλελειμμένο».
Είναι ωραίο «μοντέλο» για κάποιον φωτογράφο η Αθήνα; «Θεωρώ ότι η Αθήνα, καθότι δεν έχει τον σχεδιασμό μιας τυπικής μητρόπολης, την καθιστά ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον περιβάλλον. Έχει τόσες διαφορετικές πλευρές και εκφάνσεις, όπου ένας φωτογράφος μπορεί να αφηγηθεί τη δικιά του ιστορία, παρουσιάζοντας μια δικιά του Αθήνα».
Και λίγα βιογραφικά: Ο Δημήτρης Γιώτης νιώθει κάτοικος Αθηνών, όμως τα τελευταία 3 χρόνια σπουδάζει στο Μάντσεστερ κινηματογράφο και σκηνοθεσία. Άραγε του λείπει το αθηναϊκό καλοκαιρινό ραχάτι; Εκείνη η απραξία που σου δίνει χώρο και χρόνο να ονειρεύεσαι;
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
20°
