Φωτογραφια

240 φωτογραφίες από τον τολμηρό κόσμο του Slava Mogutin που σε βάζουν σε σκέψεις

O εξόριστος Ρώσσος ακτιβιστής αμφισβητεί τα ερωτικά ταμπού στο λεύκωμα «Bros & Brosephines» 

daad.jpg
Δημήτρης Αθανασιάδης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
365033-754861.jpg
Slava Mogutin

Μια ανθολογία εικόνων για μάτια που δεν ντρέπονται και μυαλά που είναι ανοιχτά. Γεννήθηκε στη Σιβηρία, άφησε την οικογένειά του για να μετακομίσει στη Μόσχα σε ηλικία 14 ετών και ενηλικιώθηκε ως μια από τις πιο απειλητικές φωνές στη συντηρητική Ρωσία μετά την περίοδο της περεστρόικα. Συγγραφέας και αυτοδίδακτος δημοσιογράφος, η πρώτη ανοιχτή γκέι πένα στα μίντια της χώρας του, ένας αμφισβητίας των ταμπού που στοχοποιήθηκε έχοντας μεγαλώσει στη Σοβιετική Ένωση της λογοκρισίας και των ψυχροπολεμικών ιδεοληψιών. Το 1994 υπήρξε ο πρώτος πολίτης της Ρωσίας που επιχείρησε να παντρευτεί το σύντροφό του, τον Αμερικάνο εικαστικό Robert Filippini, με αποτέλεσμα να διωχθεί από τις αρχές και να δει το όνομά του σε πρωτοσέλιδους τίτλους του διεθνούς Τύπου. Ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 21 ετών, έγινε ο πρώτος Ρώσος που ζήτησε πολιτικό άσυλο στις ΗΠΑ για λόγους ομοφοβικής διώξης.

 

Η έλευση του Slava Mogutin στη Νέα Υόρκη, άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή του και έστρεψε τη δράση του στη φωτογραφία. Εξερευνώντας τα μάτσο στερεότυπα και θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στο σεξ και το στιλ, οι εικόνες του νετάρουν στο φετίχ, την πορνογραφία, τη μόδα, τις υποκουλτούρες και την τέχνη.

Το νέο του, τρίτο, φωτογραφικό λεύκωμα «Bros & Brosephines» από τον εκδοτικό οίκο powerhouse Books, μετά τα «Lost Boys» και «NYC Go-Go», κυκλοφορεί την 1η Αυγούστου και φέρνει 240 μοναδικές φωτογραφίες του στα χέρια κάθε φιλοπερίεργου. Στις 192 σελίδες του, λήψεις από 17 διαφορετικές επαγγελματικές και προσωπικές σειρές που σούταρε από το 2000 έως το 2015, μεταξύ των οποίων και πολλές αδημοσίευτες, εγείρουν ερωτήσεις. Γιατί βρίσκουμε ακόμα το γυμνό τόσο προκλητικό; Γιατί συμβιβαζόμαστε και γιατί επαναστατούμε; Γιατί θέλουμε να ακολουθούμε τη μόδα και γιατί να δείχνουμε διαφορετικοί; Τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο διαφορετικούς; Είναι καλό ή άσχημο πράγμα να διαφέρεις; Οι φωτογραφίες ρωτούν και οι θεατές αποφασίζουν για τις απαντήσεις. 

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

«Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια» στην Κύθνο
Κύθνος: μια υπαίθρια φωτογραφική έκθεση αφιερωμένη στον θερμιώτικο μπάλο

Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY