Για τη λιμνοθάλασσα του Μπάλου στα Χανιά ο χαρακτηρισμός «επίγειος παράδεισος» δεν είναι μεταφορικός αλλά απολύτως κυριολεκτικός. Δυστυχώς αυτόν τον επίγειο παράδεισο λίγοι τον έχουν δει από κοντά. «Μα πως; Φέτος το καλοκαίρι ήμουν εκεί!» μπορούν να πεταχτούν και να πουν κάποιοι. Όχι παιδιά, δεν μιλάμε για τον ίδιο Μπάλο. Δεν εννοώ αυτόν με τους χιλιάδες τουρίστες, που από ψηλά φαίνονται σαν μυρμήγκια, τα δεκάδες πούλμαν και καραβάκια, τις καντίνες, τα ενοικιαζόμενα γαϊδούρια, τα αντιηλιακά, τις ομπρελίτσες, τα καρεκλάκια και τα τάπερ με τα κεφτεδάκια. Υπάρχει και αυτός αλλά εμένα δεν με αφορά. Επίσης, δεν εννοώ και εκείνον των άψογων, υπέροχων και τέλειων, «πλαστικών» φωτογραφιών τύπου καρτ-ποστάλ, τραβηγμένων με πανάκριβους super-ευρυγώνιους φακούς τις «χρυσές», από φωτογραφική άποψη, ώρες της ημέρας. Τα μαγικά ηλιοβασιλέματα, τα drones, μπλα, μπλα, μπλα… Προσωπικά, έχω κάτι άλλο στο μυαλό μου!
Η λομογραφία (lomography) είναι η αποθέωση της ανορθόδοξης φωτογράφισης. Παλιές πλαστικές φωτογραφικές μηχανές με φιλμ, σοβιετικής προέλευσης κατά προτίμηση, συνήθως χωρίς καθόλου δυνατότητες ρυθμίσεων. Ληγμένα ή παράξενα είδη φιλμ, έντονα κορεσμένα χρώματα, σκληρές αντιθέσεις, εναλλακτικές μέθοδοι εμφάνισης των φιλμ, ασυνήθιστες γωνίες λήψης. τραβάμε ότι μας κάνει εντύπωση, γρήγορα και χωρίς να το πολυσκεφτούμε. Ο σκοπός είναι να αιχμαλωτίσουμε τις στιγμές που απαρτίζουν την καθημερινότητά μας σε «ελαττωματικές», αντισυμβατικές τεχνικά εικόνες, οι οποίες όμως είναι ιδιαίτερες και εκπέμπουν μια έντονη και παράξενη γοητεία. Για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες υπάρχει το www.lomography.com.
Δεν είμαι βέβαιος, αν οι εικόνες που τράβηξα στον χειμωνιάτικο Μπάλο, μπορούν να θεωρηθούν λομογραφίες. Έχω κάνει πάντως διάφορα ανορθόδοξα τρικ για να τις πετύχω.
Επίσης, δεν είμαι βέβαιος, αν όντως οι λομογράφοι (lomographers) είναι κάτι υπαρκτό και ζωντανό. Προσωπικά δεν έχω συναντήσει κάποιον, όμως οι σχετικές φωτογραφικές μηχανές και τα αντίστοιχα φιλμ συνεχίζουν να παράγονται και να πωλούνται, άρα υποθέτω κάποιοι αγοράζουν...
Τέλος, δεν είμαι βέβαιος αν τήρησα και τους 10 κανόνες του λομογραφικού μανιφέστο, πάντως όμως τήρησα τον τελευταίο και σπουδαιότερο: «Δεν υπάρχουν κανόνες».
Υπάρχει και κάτι για το οποίο είμαι απολύτως βέβαιος! Η ατμόσφαιρα στο Μπάλο το χειμώνα είναι μοναδική. Ελπίζω οι εικόνες μου να σας τη μεταδώσουν!
Enjoy!
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα
17°
