Φωτογραφια

Τα φημισμένα γεύματα της λογοτεχνίας

Εικόνες για αληθινούς βιβλιοφάγους από το φακό του Charles Roux   

daad.jpg
Δημήτρης Αθανασιάδης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
323600-666321.jpg
CHARLES ROUX / Fictitious Feasts

Άλλο να τα διαβάζεις, άλλο να τα κάνεις εικόνα στο μυαλό σου και άλλο να τα βλέπεις. Από το καλάθι της «Κοκκινοσκουφίτσας» και το μαντλέν του Μαρσέλ Προυστ έως το πικνίκ του Γκι Ντε Μοπασάν και τα γιάμι-γιάμι ή μπλιαχ-μπλιαχ δεκάδων άλλων ηρώων και συγγραφέων, το «Fictitious Feasts» αναπαριστά με λεπτομέρεια και στιλ τις γεύσεις των πολυδιαβασμένων σελίδων. 

Ενώνοντας το νήμα ανάμεσα στη λογοτεχνία, το φαγητό και τη φωτογραφία, ο Charles Roux επιχείρησε να μείνει όσο πιο πιστός στις περιγραφές, αναζητώντας και τα απαραίτητα συνοδευτικά αντικείμενα. Μαγειρεύοντας την ιδέα του από το 2014, όταν σπούδαζε στο Icart Photo στο Παρίσι, τη σερβίρει με προσεκτικά σκηνοθετημένες λήψεις, ακολουθώντας τη συνταγή της σωστής γωνίας. Δεν δίστασε να ταξιδέψει στις ιταλικές Άλπεις για να βρει το χιονισμένο τοπίο που αναζητούσε, να γυρίσει πολλές αντικερί για να βρει τα σερβίτσια που θα έδιναν τη σωστή ατμόσφαιρα, να ταλαιπωρήσει φίλους και γνωστούς. Μετρά ήδη περισσότερες από 50 μεταφορές λογοτεχνικών γευμάτων και αναζητά εκδότη που θα τυπώσει το λεύκωμά του. Μέχρι τότε δίνει νοστιμιά στις οθόνες μας μέσα από το λογαριασμό του στο Instagram. 

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY