Μια ανοιχτή πόρτα στο Κουκάκι: Το open studio του Γιώργου Τζινούδη είναι η ζημιά του Απριλίου

Κουκάκι, αρχές Απριλίου. Η πόλη θα έχει αρχίσει να ζεσταίνεται, όχι ακόμα καλοκαίρι, αλλά κάτι παίζει στον αέρα — μια ελαφριά ανησυχία, ένα «βγες έξω ρε φίλε». Και κάπου εκεί, σε μια πόρτα που μένει επίτηδες ανοιχτή, μπαίνεις μέσα. Ή σε ρουφάει κάτι. Ίσως μια μύγα. Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, ο ζωγράφος Γιώργος Τζινούδης κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνουν περισσότεροι: ανοίγει το στούντιό του χωρίς φίλτρα, χωρίς επιμελητές να σου εξηγούν τι να νιώσεις, χωρίς λευκά γάντια. Ένα open studio. Δηλαδή: come as you are.

«Είναι κάτι σαν μια μικρή γιορτή», λέει ο Γιώργος Τζινούδης. Και το εννοεί. Όχι γκαλερί-τύπου «κρατάω ποτήρι και προσποιούμαι ότι καταλαβαίνω», αλλά να μπεις, να χαζέψεις, να μιλήσεις, να κολλήσεις. «Πέρυσι πέρασαν περίπου 250 άνθρωποι… είναι ωραίο να έρχονται φίλοι ή άνθρωποι που μπορεί να γίνουν φίλοι».

Open Studio: O εικαστικός Γιώργος Τζινούδης ανοίγει το The Shot Space για το κοινό στις 4 και 5 Απριλίου

Το πράγμα γίνεται 4 και 5 Απριλίου, Σάββατο απόγευμα μέχρι αργά και Κυριακή μεσημέρ μέχρι όσο πάει. Τούσα Μπότσαρη 18. Μια ανάσα από Συγγρού–Φιξ. Μπαίνεις, δεν πληρώνεις, δεν σου ζητάει κανείς τίποτα.

Και τι βρίσκεις μέσα; Όχι μια «έκθεση». Ξέχνα το αυτό. Ο ίδιος το λέει ξεκάθαρα: «ένα open studio δεν είναι μία έκθεση με συγκεκριμένο θέμα και προσεγμένο curating… είναι κάτι αρκετά πιο ελεύθερο».

Μεταφράζεται κάπως έτσι: μισοτελειωμένοι πίνακες, πράγματα που ακόμα βράζουν, κομμάτια από παλιότερες σειρές που επιβίωσαν, και — αν όλα πάνε καλά με τα μεταφορικά — δουλειά που γύρισε μαζί του από Σεούλ. Ναι, Σεούλ. Για τρεις μήνες. Residency, πρόσκληση, άλλος ρυθμός, άλλη πόλη. «Μια δυτικού τύπου παγκόσμια μητρόπολη… στην αιχμή της σύγχρονης εποχής», λέει, με όλα τα καλά και όλα τα περίεργα.

Και κάπως αυτό κουβαλιέται πίσω. Μπαίνει μέσα στους πίνακες. Δεν σου το εξηγεί κανείς — το πιάνεις ή δεν το πιάνεις.

Ο Τζινούδης δεν είναι τύπος που κάθεται. Κατερίνη, Ιωάννινα, Μαδρίτη, Νέα Υόρκη με Fulbright και μετά πάλι αλλού. Ζωγραφίζει, γράφει ποίηση, παίζει μποξ. Και βασικά δεν τον κρατάς εύκολα σε ένα μέρος. Όπως έχει πει ο ίδιος παλιότερα: «Όπου χρειαστεί να πάω, θα πάω, μέχρι να βρεθεί αυτός που θα πληρώνει το ρεύμα για εκείνη τη φωτεινή ταμπέλα στη μέση της Κόλασης».

Δεν είναι απλώς bio αυτό. Είναι statement.

Και αυτό ακριβώς νιώθεις όταν μπαίνεις στο χώρο. Ότι δεν είναι «τακτοποιημένος». Είναι ζωντανός. Κάτι παίζεται εκεί μέσα — όχι μόνο στους τοίχους αλλά και στον τρόπο που κινείται ο κόσμος, που ανοίγουν κουβέντες, που κάποιος κάθεται παραπάνω απ’ όσο είχε υπολογίσει.

Γιατί ναι, θα κάτσεις.

«Σίγουρα ένα καλό ποτό. Κερασμένο φυσικά», λέει. Και δεν είναι ατάκα. Θα υπάρχει κρασί από το Κτήμα Γεροβασιλείου που υποστηρίζει αυτό που κάνει ο Γιώργος Τζινούδης, θα υπάρχει Metaxa, θα υπάρχει κι ένα ποτό με αλάτι στο rim κερασμένο από την Ponny & Jigger, θα υπάρχει μια χαλαρότητα που δεν είναι δήθεν.

Και μετά έρχεται το άλλο: η κουβέντα.

Όχι διάλεξη. Όχι «ας μιλήσουμε για την έννοια της φόρμας στη μετα-μεταμοντέρνα εποχή». Αλλά ψιλή κουβέντα. Για τέχνη, για άσχετα, για ό,τι. Και κάπως, χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκεσαι να μιλάς με τον ίδιο τον ζωγράφο χωρίς αυτό το cringe δέος που συνήθως υπάρχει.

Και αυτό είναι το point.

Το open studio δεν είναι για να δεις απλώς έργα. Είναι για να δεις πώς ζει ένας καλλιτέχνης μέσα σε αυτά. Να δεις τη φάση πριν γίνει «έκθεση». Να μπεις στο ενδιάμεσο. Εκεί που τα πράγματα δεν είναι ακόμα καθαρά.

Και ναι, υπάρχει και μια μύγα.

Στο βίντεο, λέει, μπαίνει από την ανοιχτή πόρτα και κάνει dive μέσα στο στούντιο. Γιατί τελικά αυτό είναι όλο: μια πόρτα ανοιχτή. Μπαίνεις από περιέργεια, κάθεσαι λίγο, μένεις παραπάνω, γνωρίζεις κόσμο, πίνεις κάτι, χαζεύεις, λες «ok, κάτι γίνεται εδώ». Και όταν φεύγεις, δεν είδες απλώς τέχνη. Έγινες, έστω για λίγο, μέρος της.