Πόλεμος στο Ιράν: Τρεις φράσεις προσβολή στη νοημοσύνη
Στον πλανήτη πάντα κυριαρχούσε το δίκιο του ισχυρού, δεν υπήρχε ποτέ σταθερότητα ή βεβαιότητα, και η ειρήνη ήταν πάντοτε αποτέλεσμα κάποιου πολέμου (και καμιά φορά και η δημοκρατία)
Γιατί τα κλισέ περί ειρήνης, σταθερότητας και «δικαίου του ισχυρού» παραποιούν την παγκόσμια ιστορία.
Εννοείται ότι αν έχω να διαλέξω, θα επιλέγω πάντα να με βομβαρδίζουν με μπούρδες παρά με βόμβες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα προτιμούσα να μη βομβαρδίζομαι γενικώς. Δεν σημαίνει ότι δεν θα ήθελα οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι να σκέφτονται τι λένε πριν το πουν και να μην περιορίζονται σε παολοκοελικά τσιτάτα, τα οποία το μόνο που αποκαλύπτουν είναι επιπολαιότητα και τεμπελιά. Δεν σημαίνει ότι δεν θα ήθελα οι κουβέντες για τον πόλεμο στο Ιράν (ή και οποιονδήποτε άλλο πόλεμο) να είναι απαλλαγμένες από φράσεις όπως:
«Η επίθεση στο Ιράν δείχνει ότι πια ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο κυριαρχεί το δίκιο του ισχυρού»
Πρόκειται για φράση που δικαιολογείται μόνο αν αυτός που την ξεστομίζει γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Άρη ή σε κάποιον άλλο πλανήτη. Γιατί στη Γη αυτό που κυριαρχούσε και κυριαρχεί είναι το δίκιο του ισχυρού. Και για να μην πάμε πολύ πίσω, μπορείτε να ρωτήσετε Βόσνιους, Ιρακινούς, Τσετσένους, Ουκρανούς, Ουιγούρους, για να γράψω μόνο για λίγες πολύ γνωστές περιπτώσεις πληθυσμών που θα γελούσαν πολύ πικρά αν άκουγαν ότι τώρα είναι που κυριαρχεί το δίκιο του ισχυρού. Ο ΟΗΕ ποτέ δεν εμπόδισε κανέναν ισχυρό να επιβάλει το δίκιο του (η μόνη αποτρεπτική δύναμη ήταν πάντα κάποιος άλλος ισχυρός). Κι αν καμιά φορά κάποιος ισχυρός ήθελε να παραστήσει τον τυπικό, απλώς κατασκεύαζε «αποδείξεις» για έναν φερετζέ νομιμοποίησης.
«Ζούμε σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας»
Όταν ήμουν έφηβος, στη δεκαετία του ‘80, ο πυρηνικός όλεθρος ήταν μια πιθανότητα καθόλου αμελητέα. Κι αυτό με κάνει να βάζω τα γέλια κάθε φορά που ακούω για την αστάθεια και την αβεβαιότητα της εποχής μας. Αν υποθέσουμε ότι τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξε μια περίοδος μιας κάποιας σταθερότητας (μιλάμε για τη Δύση), αυτή είναι η περίοδος ανάμεσα στην κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Αν και σ’ αυτή την περίοδο εμείς στην Ελλάδα είχαμε τα Ίμια, τα Βαλκάνια είχαν τον εμφύλιο στη Γιουγκοσλαβία και είμαι σίγουρος ότι, αν ψάξετε περισσότερο, θα βρείτε ότι και αυτή η περίοδος μόνο σταθερότητα και βεβαιότητα δεν πρόσφερε.
«Η ειρήνη και η δημοκρατία δεν επιβάλλονται με βόμβες»
Στην πραγματικότητα οι βόμβες είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο επιβάλλεται η ειρήνη, της οποίας πάντα προηγείται ο πόλεμος που καθορίζει τους όρους της. Και δεν αποκλείεται η διάρκεια της ειρήνης να είναι ανάλογη της σφοδρότητας του πολέμου. Η πιο μακρά περίοδος ειρήνης, π.χ. για την Ευρώπη, ήρθε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά από εκατομμύρια βόμβες. Και καμιά φορά αυτό συμβαίνει και με τη δημοκρατία (όπως μπορούν να διαβεβαιώσουν οι κάτοικοι της ναζιστικής Γερμανίας, που μετά από σφοδρούς βομβαρδισμούς και δεκάδες χιλιάδες αμάχους νεκρούς έφτιαξαν μια από τις ισχυρότερες δημοκρατίες στην Ευρώπη, τουλάχιστον στο κομμάτι της Γερμανίας που δεν είχε την ατυχία να καταληφθεί από τους σοβιετικούς).
Με λίγα λόγια, στον πλανήτη πάντα κυριαρχούσε το δίκιο του ισχυρού, δεν υπήρχε ποτέ σταθερότητα ή βεβαιότητα και η ειρήνη ήταν πάντοτε αποτέλεσμα κάποιου πολέμου (και καμιά φορά και η δημοκρατία). Αυτή είναι η πραγματικότητα που μπορεί να είναι δυσάρεστη, αλλά σίγουρα δεν αλλάζει με παιδικές και υποτιμητικές για τη νοημοσύνη μας αναφορές σε έναν κόσμο που δεν υπήρξε ποτέ. Και μπράβο της.
17°
